All Chapters of เมื่อฉันอยากตาย ทุกคนถึงรักฉัน: Chapter 1 - Chapter 9

[ตรวจพบค่าพิชิตใจของพี่น้องตระกูลเสิ่นและพระเอกถึง 95% แล้ว! ภารกิจแต่งงานกับพระเอกเซี่ยชิงหานเสร็จสมบูรณ์! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จ!][หากร่างกายของโฮสต์เสียชีวิตจะกลับสู่โลกจริงได้ทันที พร้อมรับเงินรางวัลหนึ่งร้อยล้าน! และโรคมะเร็งกระดูกจะได้รับการรักษาหายขาด!]ฉันข่มความยินดีในใจเอาไว้ในที่สุดก็จะได้กลับไปแล้ว!พี่ใหญ่กับพี่สามรั้งอยู่เป็นเพื่อนหลินซวงหัว และส่งพี่รองให้คุมตัวฉันกลับบ้านฉันหันไปมองเสิ่นมู่เฉินผู้เป็นพี่รองที่อยู่ข้างกายตามสัญชาตญาณเขาทำหน้าดำคร่ำเครียดอย่างไม่สบอารมณ์มาตั้งแต่ขึ้นรถกระทั่งหลินซวงหัวส่งข้อความมา ในที่สุดเขาถึงยอมเผยรอยยิ้มออกมาเขาตีหน้าขรึมทันทีที่รับรู้ได้ถึงสายตาของฉัน ก่อนจะกดดับหน้าจอมือถือพลางขมวดคิ้ว“ทำไม ยังไม่ตัดใจอีกเหรอ ยังคิดจะกลับไปทำลายความสัมพันธ์ของชิงหานกับซวงหัวอีกหรือไง”“ซวงหัวอายุยังน้อย แถมยังตกระกำลำบากมาตั้งมากมาย ทำไมเธอถึงปล่อยเขาไปไม่ได้”ฉันจิกนิ้วมือตัวเองแน่นพลางแค่นยิ้มเยาะตัวเองถ้าพูดถึงเรื่องอายุ ฉันยังเด็กกว่าหลินซวงหัวตั้งหนึ่งปีอาจเพราะพี่รองเห็นฉันหน้าซีดเผือด จู่ ๆ จึงถอนหายใจอ

คำพูดประโยคเดียวของระบบเกือบทำฉันน้ำตาไหลฉันเช็ดความเปียกชื้นที่หางตาออกอย่างทุลักทุเลพี่รองเดินมาหาฉัน ทว่าเพิ่งจะอ้าปากพูด หลินซวงหัวก็ร้องอุทานพลางพุ่งตัวเข้ามา“พี่รอง ทำไมพี่ถึงบาดเจ็บหนักขนาดนี้คะ พี่...”เธอพูดยังไม่ทันจบ ฉันก็ก้าวเข้าไปตบหน้าเธอหนึ่งฉาดจนต้องหยุดชะงักหลินซวงหัวกุมใบหน้าซีกที่บวมแดง มองฉันอย่างไม่อยากเชื่อในเวลาเดียวกัน ฉันก็ถูกตบจนล้มลงไปกองกับพื้นพี่ใหญ่ชี้หน้าฉัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ“เสิ่นมู่เหอ! พวกเราตามใจเธอจนเสียคนแล้วจริง ๆ! ขอโทษซวงหัวเดี๋ยวนี้!”ฉันหมอบอยู่บนพื้นอย่างน่าสมเพช ก่อนบ้วนเลือดในปากออกมา“ให้ฉันขอโทษเหรอ ตกลงว่าฉันทำผิดอะไร ฉันกลายเป็นผู้หญิงต้องหย่าร้าง แล้วยังตีเมียน้อยไม่ได้อีกหรือไง”พี่ใหญ่ยิ่งโกรธมากขึ้น น้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้นมาทันที“เธอพูดเหลวไหลอะไร ซวงหัวกับชิงหานเป็นคู่กันอยู่แล้ว เธอต่างหากที่ดึงดันจะเข้าไปยุ่ง!”“ฉันมีน้องสาวที่ไร้ยางอายแบบเธอได้ยังไง?!”ฉันหัวเราะ“ไร้ยางอายเหรอ เซี่ยชิงหานเป็นคู่หมั้นของฉัน ตอนนี้ฉันกลับกลายเป็นคนเข้าไปยุ่งซะงั้น!”เซี่ยชิงหานจ้องมองฉันด้วยแววตาเย็นชา“สัญญาหมั้นหมาย

ดวงวิญญาณลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ฉันเห็นผู้คนตรงประตูที่พลันแข็งทื่ออยู่กับที่ได้อย่างชัดเจนพี่รองโซเซพุ่งตัวเข้ามา เขามือสั่นเทาขณะกดบาดแผลบนข้อมือของฉันเอาไว้แน่นใบหน้าของเขาซีดเผือดถึงขีดสุด น้ำเสียงแทบจะเค้นออกมาจากลำคอ“เหอเหอ...เธออย่าหลอกให้พี่ตกใจสิ...เรียกหมอ เร็วเข้า รีบเรียกหมอ!”บาดแผลบนท่อนขาของเขาฉีกขาดอีกครั้งเพราะการขยับตัวอย่างรุนแรง ทว่าเขากลับไม่รู้ตัวเลยสักนิดเขาทำเพียงจ้องมองพี่ใหญ่ตรงประตูด้วยความสิ้นหวังและทำอะไรไม่ถูกพี่ใหญ่ก็ตั้งสติได้เช่นกัน เขาแผดเสียงตะโกนใส่คนรับใช้ที่อยู่ด้านนอกประตู“เรียกหมอประจำตระกูลขึ้นมาห้ามเลือดให้เหอเหอเดี๋ยวนี้!”หมอประจำตระกูลเบียดเสียดเข้ามาอย่างลุกลี้ลุกลน เขาใช้ผ้าก๊อซหนาเตอะพันรอบข้อมือของฉันทว่าเลือดสีแดงสดก็ยังคงซึมผ่านผ้าก๊อซออกมาหมอประจำตระกูลเหงื่อแตกพลั่ก เขายื่นมือไปแตะลำคอของฉัน ก่อนจะอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง“คุณผู้ชาย คุณหนูเธอ...”นัยน์ตาของพี่ใหญ่แดงก่ำ เขาไม่กล้ามองบาดแผลของฉัน ทำเพียงจ้องหมอประจำตระกูลเขม็ง“หุบปาก! เตรียมรถ! เราจะไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!”พี่สามนิ่งอึ้งไปอย่างสมบูรณ์ เขา

ฉันกลับมายังสถานสงเคราะห์ที่ฉันเติบโตมาตั้งแต่ผู้อำนวยการคุณแม่หวังจากไป ที่นี่ก็ปิดตัวลงเพราะขาดแคลนเงินทุนอาคารหลังเล็กที่ทรุดโทรมไม่เหลือความคึกคักเหมือนในอดีตมานานแล้ว บนกำแพงสถานสงเคราะห์มีตะไคร่น้ำขึ้นปกคลุมเต็มไปหมด ประตูเหล็กก็มีสนิมเกาะฉันยืนอยู่ด้านนอกประตู ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อยฉันถูกนำมาทิ้งไว้ที่หน้าประตูสถานสงเคราะห์ตั้งแต่ตอนเด็กมาก ๆ เป็นคุณแม่หวังที่เก็บฉันกลับมา และเลี้ยงดูฉันจนเติบใหญ่เธอเคยเป็นความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของฉัน ทว่ากลับด่วนจากไปเพราะอาการป่วยตั้งแต่ตอนที่ฉันยังเรียนมหาวิทยาลัยฉันยังไม่ทันได้ตอบแทนบุญคุณของเธอ ก็ต้องสูญเสียญาติเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ไปเสียแล้วเธอมักจะพูดเสมอว่า“เหอเหอต้องเป็นคนที่มีแสงสว่างในหัวใจนะ”ประโยคนี้ฉันจดจำมาหลายปีในวันนี้ฉันมีความสามารถแล้ว ย่อมต้องปกป้องความอบอุ่นนี้แทนเธอฉันใช้เวลาสามเดือนในการซ่อมแซมสถานสงเคราะห์แห่งนี้ใหม่ฉันเปลี่ยนชื่อสถานสงเคราะห์ใหม่ว่าแสงตะวันหวังว่าฉันจะสามารถส่องสว่างให้กับเด็ก ๆ ที่ไร้ที่พึ่งพิงเหล่านี้ได้ เหมือนกับที่คุณแม่หวังเคยส่องสว่างให้กับฉันในอดีตฉันท

“ไม่! ไม่ใช่แบบนั้น!”เซี่ยชิงหานแผดเสียงคำรามอย่างสิ้นหวัง“ตอนนี้เธอก็กลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ ห้องทดลองของฉันวิจัยจนได้ผลลัพธ์ออกมาแล้ว ฉันดึงระบบของหลินซวงหัวออกมาได้แล้ว...”ฉันแค่นหัวเราะพร้อมกับขัดจังหวะเขา“สิ่งที่พวกคุณเรียกว่าการวิจัย ก็แค่การทรมานคนอื่นด้วยวิธีที่โหดร้ายยิ่งกว่า และใช้การทำร้ายตัวเองมาทำให้ตัวเองชาชินก็เท่านั้น”จู่ ๆ ก็มีร่างหนึ่งกระแทกประตูเปิดออก ชูมีดพุ่งพรวดเข้ามาหาฉัน“เสิ่นมู่เหอ! เป็นเพราะเธอคนเดียว ฉันถึงได้กลายเป็นแบบนี้!”หลินซวงหัวนั่นเอง!ฉันแทบจะจำเธอไม่ได้แล้วบนใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่ดูน่าเกลียดน่ากลัวดวงตาข้างหนึ่งบอดไปแล้ว เบ้าตาที่กลวงโบ๋ทำให้รู้สึกหนาวสั่นด้วยความหวาดกลัวเซี่ยชิงหานตอบสนองได้เร็วที่สุด แทบจะในวินาทีที่เธอพุ่งเข้ามา เขาก็เตะเข้าที่หน้าอกของเธออย่างแรงหนึ่งทีหลินซวงหัวกรีดร้องเสียงหลง ร่างกระเด็นลอยออกไปก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรงเธอหมอบอยู่บนพื้น เลือดสด ๆ ทะลักออกจากปากไม่หยุด“เสิ่นมู่เหอ...เธอต้องตายอย่างอนาถ! พวกเขาทำลายทุกอย่างของฉัน ก็เพราะเธอ...”เธอพูดยังไม่ทันจบ ก็ขาดใจตายไปเสียแล้ว