บทที่ 3

คำพูดประโยคเดียวของระบบเกือบทำฉันน้ำตาไหล

ฉันเช็ดความเปียกชื้นที่หางตาออกอย่างทุลักทุเล

พี่รองเดินมาหาฉัน ทว่าเพิ่งจะอ้าปากพูด หลินซวงหัวก็ร้องอุทานพลางพุ่งตัวเข้ามา

“พี่รอง ทำไมพี่ถึงบาดเจ็บหนักขนาดนี้คะ พี่...”

เธอพูดยังไม่ทันจบ ฉันก็ก้าวเข้าไปตบหน้าเธอหนึ่งฉาดจนต้องหยุดชะงัก

หลินซวงหัวกุมใบหน้าซีกที่บวมแดง มองฉันอย่างไม่อยากเชื่อ

ในเวลาเดียวกัน ฉันก็ถูกตบจนล้มลงไปกองกับพื้น

พี่ใหญ่ชี้หน้าฉัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

“เสิ่นมู่เหอ! พวกเราตามใจเธอจนเสียคนแล้วจริง ๆ! ขอโทษซวงหัวเดี๋ยวนี้!”

ฉันหมอบอยู่บนพื้นอย่างน่าสมเพช ก่อนบ้วนเลือดในปากออกมา

“ให้ฉันขอโทษเหรอ ตกลงว่าฉันทำผิดอะไร ฉันกลายเป็นผู้หญิงต้องหย่าร้าง แล้วยังตีเมียน้อยไม่ได้อีกหรือไง”

พี่ใหญ่ยิ่งโกรธมากขึ้น น้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้นมาทันที

“เธอพูดเหลวไหลอะไร ซวงหัวกับชิงหานเป็นคู่กันอยู่แล้ว เธอต่างหากที่ดึงดันจะเข้าไปยุ่ง!”

“ฉันมีน้องสาวที่ไร้ยางอายแบบเธอได้ยังไง?!”

ฉันหัวเราะ

“ไร้ยางอายเหรอ เซี่ยชิงหานเป็นคู่หมั้นของฉัน ตอนนี้ฉันกลับกลายเป็นคนเข้าไปยุ่งซะงั้น!”

เซี่ยชิงหานจ้องมองฉันด้วยแววตาเย็นชา

“สัญญาหมั้นหมายของเราถูกยกเลิกไปตั้งนานแล้ว! ตระกูลเซี่ยของเราไม่มีทางรับผู้หญิงที่ชื่อเสียงป่นปี้แบบเธอ!”

พี่สามเสิ่นมู่หยางกระชากตัวฉันขึ้นมาจากพื้น

“เสิ่นมู่เหอ! ขอโทษซะ!”

ฉันไม่ได้พูดอะไร สายตากวาดมองคนทั้งหลายที่อยู่ตรงหน้า

พี่ใหญ่แววตาเย็นชา พี่สามทำหน้ารังเกียจ ส่วนเซี่ยชิงหานยิ่งแทบจะเกลียดจนอยากให้ฉันตาย

พี่รองขมวดคิ้ว ริมฝีปากขยับไปมา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

เหมือนกับเมื่อหนึ่งปีก่อน หลินซวงหัวที่ติดต่อกับพี่รองอย่างบ่อยครั้ง ถูกแฟนคลับเข้าใจผิดว่าเป็นซาแซงแฟน

พี่รองทนดูไม่ได้ จึงเปิดเผยฐานะคุณหนูตระกูลเสิ่นของหลินซวงหัวลงบนเวยปั๋ว

ส่วนฉันที่เป็นคุณหนูตัวจริง กลับต้องมารับคำด่าทอแทนหลินซวงหัว

“เธอไปไหนมาไหนก็มีบอดี้การ์ดคอยตาม ซวงหัวมีแค่ตัวคนเดียวนะ!”

ฉันตกตะลึง ต่อต้าน ร้องไห้อาละวาด

สายตาของทุกคนที่มองฉันในตอนนั้นเหมือนกับในวันนี้ไม่มีผิด

ภายในใจเหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่ยากจะอธิบาย ตอนนี้ฉันไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะโต้เถียงแล้ว

ฉันสะบัดมือของพี่สามออก ก่อนพุ่งเข้าไปในห้องนั่งเล่น หยิบมีดปอกผลไม้บนโต๊ะขึ้นมา

พี่รองจะวิ่งเข้ามาหาด้วยความกลัว แต่กลับถูกหลินซวงหัวกอดแขนเอาไว้

“เหอเหอ เธอจะทำอะไร?!”

ฉันแสยะยิ้มให้หลินซวงหัว ก่อนจะตอบกลับไป

“ฉันก็จะขอโทษไง!”

ฉันไม่มองพี่ใหญ่ พี่สาม และเซี่ยชิงหานที่ทำท่าทางราวกับเผชิญหน้าศัตรูตัวฉกาจอีก ฉันเงื้อมือขึ้นแล้วแทงมีดเข้าที่หน้าอกอย่างรวดเร็ว

เสียงกรีดร้องดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฉันยิ้มออกมา แต่ก็ร้องไห้ออกมาด้วยเช่นกัน

“ฉันเอาชีวิตชดใช้ให้เธอ พอใจหรือยัง”

“พวกพี่พอใจกันหรือยัง”

เลือดข้นหนืดและอุ่นวาบทะลักออกมาอย่างบ้าคลั่ง ความวิงเวียนจากการเสียเลือดทำให้ฉันยืนแทบไม่อยู่

ท่ามกลางเสียงคำรามที่แยกไม่ออกว่าเป็นของใคร ภายในภาพการมองเห็นที่มืดมิดลงของฉัน ใบหน้าของผู้ชายหลายคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

พี่รองพุ่งเข้ามาโอบกอดร่างของฉันเอาไว้ พร้อมกับแผดเสียงคำรามราวกับคนบ้า

“เรียกรถพยาบาล!”

ฉันลืมตาขึ้นท่ามกลางกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่คละคลุ้ง

ภาพสีขาวโพลนเต็มสองตาทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย ฉันกลับมาได้สำเร็จแล้วเหรอ

ฉันเอียงคอ ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยของพี่ใหญ่

ฉันหลับตาลงด้วยความหงุดหงิด เป็นครั้งแรกที่เสียงแหบพร่าของพี่ใหญ่ทำให้ฉันหนวกหู

“เสิ่นมู่เหอ! ใครสอนให้เธอแกล้งตายเพื่อเรียกร้องความสนใจ!”

ฉันยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก ใต้ศีรษะมีบางอย่างที่ทำให้ฉันนอนไม่สบาย

ฉันเอื้อมมือไปดึงมันออกมา มันคือเครื่องรางคุ้มภัยที่ดูเก่าซอมซ่อชิ้นหนึ่ง

ตอนฉันอายุ 12 ปี ซึ่งมีไข้สูงไม่ยอมลดลงเป็นเวลาถึงหนึ่งสัปดาห์เต็ม จนโรงพยาบาลต้องออกหนังสือแจ้งอาการป่วยขั้นวิกฤตถึงสามครั้ง

พี่สามต้องโขกศีรษะพร้อมกับเดินแต่ละก้าวขณะปีนขึ้นบันไดไปหนึ่งพันขั้น เพื่อขอเครื่องรางคุ้มภัยชิ้นนี้มาให้ฉัน

ต่อมาเมื่อหลินซวงหัวได้รับบาดเจ็บ พี่สามก็นำมันไปมอบให้เธอ

ทว่าในตอนนี้มันกลับมาอยู่ในมือของฉันอีกครั้ง

แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันเกะกะ จึงยกมือขึ้นแล้วโยนทิ้งไป

พี่สามบังเอิญเดินเข้ามาในห้องผู้ป่วยพอดี เขาเบิกตามองเครื่องรางคุ้มภัยชิ้นนั้นร่วงหล่นลงพื้นไปต่อหน้าต่อตา

เขาเงยหน้าขึ้นมา จ้องหน้าฉันเขม็ง

“เสิ่นมู่เหอ เธอโยนเครื่องรางคุ้มภัยนี่ทิ้งไปแบบนี้เลยงั้นเหรอ”