บทที่ 2

พี่รองแข็งทื่ออยู่กับที่อย่างไม่อยากจะเชื่อ

ฉันแค่นหัวเราะ ก่อนจะเดินอ้อมตัวเขาตรงไปยังคนขับรถยนต์สีดำที่กำลังสบถด่าไม่หยุดพลางเอ่ย

“เงินค่าชดเชยให้คนขับรถ เดี๋ยวฉันจะโอนคืนให้พี่ทีหลัง”

พี่รองกำหมัดแน่น หางตาแดงระเรื่อ

ฉันประหลาดใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้

“อ๋อ ฉันไม่ได้ใช้เงินของตระกูลเสิ่นหรอกนะ ฉันใช้เงินที่หามาเอง...”

“เหอเหอ!”

เขาขัดจังหวะคำพูดของฉันอย่างหมดความอดทน

ทว่าฉันกลับเห็นร่องรอยความน้อยใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

“เธอเป็นคุณหนูเพียงคนเดียวของตระกูลเสิ่น ต่อให้ยกตระกูลเสิ่นทั้งหมดให้เธอ พี่ก็ไม่มีทางบ่นสักคำหรอกนะ!”

ฉันรู้สึกว่ามันน่าขำ ขณะที่มองเข้าไปในดวงตาของเขา

“งั้นเหรอคะ”

เขาร่างกายสะท้าน คล้ายกับเพิ่งจะรู้ตัว

คุณหนูของตระกูลเสิ่นในนามตอนนี้คือหลินซวงหัวต่างหาก!

ส่วนคุณหนูตระกูลเสิ่นตัวจริงอย่างฉัน ก็เป็นแค่นางมารร้ายจอมมโนที่ชื่อเสียงป่นปี้ไปแล้ว!

ฉันหัวเราะร่า ทว่าน้ำตากลับร่วงหล่นลงมา

เมื่อก่อนฉันกับพี่รองตัวติดกันตลอดเวลา ขนาดเขาไปถ่ายละครก็ยังต้องพาฉันไปด้วย

แต่มาวันนี้ เขากลับทำหน้าตึง บังคับให้ฉันยอมหลินซวงหัวทุกอย่าง

พี่รองดึงตัวฉันขึ้นรถ เขาก้มหน้าลงพลางเอ่ย

“รอให้ซวงหัวได้รับรางวัลสาขาฟิสิกส์ เราก็จะประกาศว่าเธอคือคุณหนูตระกูลเสิ่นตัวจริง...เรื่องทั้งหมดก่อนหน้านี้ เป็นแค่ความเข้าใจผิด...”

ฉันขี้เกียจจะสนใจ จึงหันหน้าไปทางหน้าต่างรถ

ทิวทัศน์นอกหน้าต่างถอยร่นไปเรื่อย ๆ และหายลับไป

ก่อนจะทะลุมิติมา ฉันเป็นเด็กกำพร้า

ในการตรวจสุขภาพครั้งหนึ่ง ฉันถูกตรวจพบว่าเป็นโรคมะเร็งกระดูก

ฉันนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ก่อนจะสลบไปเพราะความเจ็บปวดอย่างรุนแรง

พอลืมตาขึ้นมาอีกที ก็ถูกระบบส่งมายังโลกใบนี้ และกลายเป็นเด็กหญิงวัยหกขวบ

ในหัวมีเสียงหนึ่งดังขึ้น

[หากทำค่าพิชิตใจของพี่น้องตระกูลเสิ่นกับพระเอกเซี่ยชิงหานได้ถึง 80 และแต่งงานกับเซี่ยชิงหาน ก็จะได้รับเงินรางวัลหนึ่งร้อยล้านและกลับสู่โลกจริง]

หลังจากนั้นก็มีเสียงซ่า ๆ ดังขึ้นมา จนฉันแทบจะคิดไปเองว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตา

แต่การได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง และได้มีร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร

รถยนต์แล่นไปอย่างราบรื่น พี่รองจับข้อมือของฉันเอาไว้แน่น

ปลายนิ้วของเขาลูบไล้หลังมือฉันเบา ๆ ซึ่งเป็นท่าทางที่เขาเคยทำเพื่อปลอบโยนฉันเวลานอนไม่หลับ

ในฐานะเด็กกำพร้าคนหนึ่ง ฉันเคยโหยหาความลำเอียงนี้

ถึงขั้นอยากจะล้มเลิกภารกิจเพื่ออยู่ที่นี่ต่อ

แต่หลังจากหลินซวงหัวที่เป็นเด็กกำพร้าที่ฉันพามาด้วยปรากฏตัวขึ้น ความอ่อนโยนทั้งหมดก็กลายเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว

ฉันเริ่มตั้งแต่ออดอ้อน ประชดประชัน ไปจนถึงสิ้นหวังและอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง

แต่สุดท้ายก็แลกมาได้แค่ประโยคเดียวว่า

“เลิกงี่เง่าได้แล้ว เธอเลิกดูตัวเองตอนนี้สิว่าสภาพเป็นยังไง”

รถจอดลงที่หน้าประตูใหญ่ของบ้านตระกูลเสิ่น ฉันสะบัดมือของพี่รองออกแล้วลงจากรถ

พี่รองเรียกฉันไว้ด้วยความไม่อยากเชื่อ

“เหอเหอ พี่รองบาดเจ็บนะ เพื่อเธอ...”

ฉันขัดจังหวะเขาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

“บาดเจ็บก็ไปหาหมอสิ มาบอกฉันแล้วมันจะได้อะไร”

ฉันผลักประตูใหญ่เข้าไป สิ่งแรกที่เห็นก็คือหลินซวงหัวที่ถูกห้อมล้อมราวกับดวงดาวล้อมเดือนอยู่บนโซฟา

เสิ่นมู่เฟิงผู้เป็นพี่ใหญ่มีสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย เขาตีหน้าขรึมก่อนจะชกไปที่ไหล่ของเซี่ยชิงหานหนึ่งหมัด

“ซวงหัวกินไม่ได้นอนไม่หลับมาตั้งสามวันเต็ม ๆ ก็เพราะนาย! นายดูแลเธอยังไงกันแน่”

หลินซวงหัวรีบปราม

“พี่ใหญ่ พี่สาม หนูไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ ค่ะ มันแค่ความเข้าใจผิด คุยกันรู้เรื่องก็พอแล้ว”

ฉันยืนอยู่ตรงประตูเพื่อชื่นชมความรักใคร่กลมเกลียวของพี่น้องอย่างพวกเขา

[โฮสต์คะ ตรวจพบว่าระดับโดปามีนของคุณลดลง...]

เสียงที่ไร้ชีวิตชีวาของระบบทุ้มต่ำเล็กน้อย

[เพราะงั้นโฮสต์ ตอนนี้คุณ...กำลังเศร้าอยู่ใช่ไหมคะ]