เมื่อฉันอยากตาย ทุกคนถึงรักฉัน

[ตรวจพบค่าพิชิตใจของพี่น้องตระกูลเสิ่นและพระเอกถึง 95% แล้ว! ภารกิจแต่งงานกับพระเอกเซี่ยชิงหานเสร็จสมบูรณ์! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จ!]

[หากร่างกายของโฮสต์เสียชีวิตจะกลับสู่โลกจริงได้ทันที พร้อมรับเงินรางวัลหนึ่งร้อยล้าน! และโรคมะเร็งกระดูกจะได้รับการรักษาหายขาด!]

ฉันข่มความยินดีในใจเอาไว้

ในที่สุดก็จะได้กลับไปแล้ว!

พี่ใหญ่กับพี่สามรั้งอยู่เป็นเพื่อนหลินซวงหัว และส่งพี่รองให้คุมตัวฉันกลับบ้าน

ฉันหันไปมองเสิ่นมู่เฉินผู้เป็นพี่รองที่อยู่ข้างกายตามสัญชาตญาณ

เขาทำหน้าดำคร่ำเครียดอย่างไม่สบอารมณ์มาตั้งแต่ขึ้นรถ

กระทั่งหลินซวงหัวส่งข้อความมา ในที่สุดเขาถึงยอมเผยรอยยิ้มออกมา

เขาตีหน้าขรึมทันทีที่รับรู้ได้ถึงสายตาของฉัน ก่อนจะกดดับหน้าจอมือถือพลางขมวดคิ้ว

“ทำไม ยังไม่ตัดใจอีกเหรอ ยังคิดจะกลับไปทำลายความสัมพันธ์ของชิงหานกับซวงหัวอีกหรือไง”

“ซวงหัวอายุยังน้อย แถมยังตกระกำลำบากมาตั้งมากมาย ทำไมเธอถึงปล่อยเขาไปไม่ได้”

ฉันจิกนิ้วมือตัวเองแน่นพลางแค่นยิ้มเยาะตัวเอง

ถ้าพูดถึงเรื่องอายุ ฉันยังเด็กกว่าหลินซวงหัวตั้งหนึ่งปี

อาจเพราะพี่รองเห็นฉันหน้าซีดเผือด จู่ ๆ จึงถอนหายใจออกมา

“เรื่องนี้เธอไปขอโทษซวงหัวซะ อย่าเอาแต่ใจให้มันมากนัก”

เขายื่นมือหมายจะมาลูบหัวฉัน แต่ฉันก็เบี่ยงตัวหลบเบา ๆ พลางเอ่ยถาม

“ทำไมฉันต้องเป็นคนขอโทษด้วย ฉันผิดตรงไหน”

พี่รองชะงักมือไป เอ่ยอย่างรำคาญใจ

“เสิ่นมู่เหอ! เธออย่ามาทำเป็นไม่รู้ดีรู้ชั่วหน่อยเลย!”

ฉันหลับตาลง ต่อให้จะเป็นไปเพื่อภารกิจ แต่หลายปีมานี้ก็มีความผูกพันอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

อีกทั้งยังเคยเสียใจกับท่าทีของพวกเขาจริง ๆ มาก่อน

แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว

“รอให้การแข่งขันครั้งนี้ของซวงหัวจบลงก่อน เธอต้องไปขอโทษเขาพร้อมกับเรา”

ฉันไม่พูดอะไรอีก ทำเพียงแค่ยืนยันกับระบบในใจ

[ขอแค่ร่างกายนี้ของฉันตาย ฉันก็จะกลับไปได้แล้วใช่ไหม]

[ใช่แล้ว]

ฉันพ่นลมหายใจออกมาช้า ๆ พลางมองสำรวจรอบ ๆ ผ่านทางหน้าต่าง

เมื่อฉันมั่นใจแล้วว่าจะไม่ทำให้คนอื่นโดนลูกหลงไปด้วย ฉันจึงกดปลดล็อก ก่อนจะกระชากประตูรถออกอย่างแรง

พี่รองที่เดิมทียังคงบ่นไม่หยุดถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

“เหอเหอ เธอจะทำอะไร!”

ฉันไม่สนใจ และกระโดดลงไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

สายลมหนาวเหน็บพัดกรีดผ่านแก้มของฉัน พร้อมกับความรู้สึกไร้น้ำหนักอันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา

ฉันหลับตาแน่นโดยไม่มีความหวาดกลัว

ทว่าวินาทีต่อมา ฉันก็สัมผัสได้ว่าเอวถูกใครบางคนรวบกอดเอาไว้แน่น

ฉันถูกปกป้องไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะล้มกลิ้งลงไปยังพุ่มไม้ริมถนนลาดยาง

ท่ามกลางความรู้สึกหมุนคว้าง ฉันก็ได้ยินเสียงร้องแผ่วเบาในลำคอ

เราสองคนกลิ้งไปหลายตลบ ก่อนจะหยุดนิ่งลง

คนที่กอดฉันไว้ถูกกิ่งไม้ข่วนจนเลือดอาบ ทว่าฉันกลับไร้รอยขีดข่วน

เมื่อเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับใบหน้าตื่นตระหนกของพี่รอง ฉันจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ปล่อย”

พี่รองมองใบหน้าที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นของฉันพลางตวาดลั่น

“ฉันแค่บ่นเธอไปไม่กี่คำไม่ใช่เหรอ ถึงกับต้องกระโดดลงจากรถเพราะเรื่องแค่นี้หรือไง พวกเราตามใจเธอจนเสียคนแล้วจริง ๆ สินะ!”

“ทำเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเราอีกแล้วใช่ไหม เก็บความคิดตื้น ๆ ของเธอไปซะ!”

ฉันทำเป็นหูทวนลม แล้วแกะมือของเขาออก

ฉันลุกขึ้นยืนพลางมองสำรวจไปรอบ ๆ ก่อนจะตาไวเหลือบไปเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งกำลังแล่นมาทางนี้ด้วยความเร็วสูง

“ฉันเป็นคนวิ่งเข้าไปชนเอง อย่าลืมซ่อมรถให้เขาด้วยล่ะ”

ฉันทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะพุ่งตัวไปที่หน้ารถคันนั้น

“เหอเหอ!”

พี่รองแผดเสียงร้องอย่างสิ้นหวัง เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน แต่ก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง

ฉันเฝ้ารอคอยความตายด้วยความหวัง

แม้ว่ากลับไปสู่โลกจริงแล้วไม่ช้าฉันก็ต้องตายอยู่ดี แต่ฉันก็ไม่อยากอยู่ในโลกใบนี้ต่ออีกแม้แต่วินาทีเดียว

เสียงเบรกดังกรีดแหลม รถยนต์สีดำคันนั้นกลับหยุดกึกได้อย่างเหลือเชื่อ

ฉันเซถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะร่วงลงไปในอ้อมกอดของพี่รองที่พุ่งตัวเข้ามา

“เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ! เสิ่นมู่เหอ นี่เธอเป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ ใช่ไหม”

พี่รองขอบตาแดงก่ำ ปลายนิ้วของเขาลูบไล้ไปตามแก้มและหัวไหล่ของฉัน

“โดนชนตรงไหนไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า พูดสิ!”

ฉันที่ตายไม่สำเร็จอีกแล้วหลุบตาลงด้วยความผิดหวัง

สายตาทอดมองไปยังท่อนขาของพี่รอง ขากางเกงของเขาชุ่มโชกไปด้วยเลือดตั้งนานแล้ว

เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บไม่เบาเลย แถมเลือดยังหยดลงมาไม่หยุด

หากเป็นเมื่อก่อน ฉันคงร้องไห้สะอึกสะอื้นและแทบอยากเจ็บแทนเขาไปตั้งนานแล้ว

ทว่าในเวลานี้ ฉันกลับทำเพียงแค่เบือนหน้าหนีอย่างเย็นชา

“ทำไม แค่ฉันจะตายยังต้องได้รับคำอนุญาตจากพวกพี่ด้วยเหรอ”