جميع فصول : الفصل -الفصل 6

ผมเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย เดิมทีมีชีวิตแต่งงานที่เปี่ยมสุขและสมบูรณ์แบบ แต่ไม่กี่วันมานี้กลับรู้สึกกลุ้มใจอยู่หน่อยๆเพราะเมียตัวเล็กของผม ดูเหมือนจะไม่สามารถรองรับสรีระอันแข็งแกร่งและ "เจ้าหนูยักษ์"ที่มหึมายิ่งกว่าชายผิวดำแต่กำเนิดของผมได้ ทุกครั้งที่ทำเรื่องบนเตียงกัน ยังไม่ทันที่ผมจะถึงจุดสุดยอด เธอก็จะกุมก้นพลางอ้อนวอนขอให้ผมหยุดเจียงเมิ่ง เมียของผมจึงแยกกันอยู่กับผม ทั้งที่เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่ถึงสามเดือน เธอก็กลับบ้านแม่บ่อยครั้ง ถึงขั้นเสนอให้หย่าร้างแม้แต่หลานสาวที่เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยของเธอ ก็ยังรู้เรื่องความไม่ลงตัวบนเตียงระหว่างผมกับเจียงเมิ่งเฉินถง หลานสาวของเมีย ปีนี้เพิ่งเข้าเรียนชั้นปีที่หนึ่ง ซึ่งสอบติดมหาวิทยาลัยที่ผมสอนอยู่พอดีตอนเปิดเทอม ในฐานะน้าเขยผมจึงต้องช่วยดูแลเธอเป็นธรรมดาตอนที่ผมเคาะประตูเดินเข้าไปในหอพักของเธอ ผมเห็นเธอกำลังก้มหน้าก้มตาจัดกระเป๋าเดินทางอยู่ร่างกายที่ดูเยาว์วัยโน้มลงเล็กน้อย บั้นท้ายกลมกลึงอวบอัดส่ายไหวไปมาเบาๆ ทำให้หัวใจของผมอดไม่ได้ที่จะสั่นไหวเธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นผม ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาสงบนิ่ง พลางเรียกด

ในจังหวะที่ผมเตรียมจะลงมือขั้นต่อไป ประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น“ถงถง อยู่หรือเปล่าจ๊ะ? น้าซื้อเสื้อผ้ามาฝากหลานหลายชุดเลยน่ะ”เวลาคล้ายจะหยุดนิ่งลงในฉับพลัน ใบหน้าของเจียงเมิ่งเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและไม่ยากจะเชื่อสายตาทั้งผมและเฉินถงต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก พวกเรารีบผละออกจากกันด้วยความลนลาน สายตาคอยหลบเลี่ยงการจ้องมองของเจียงเมิ่งผมมองดูใบหน้าของเธอที่เปลี่ยนจากความตกใจกลายเป็นความเจ็บปวด ความละอายและรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ผมในทันทีเฉินถงรีบลุกขึ้นนั่งด้วยความลนลาน เธอใช้มือปิดหน้า น้ำตาคลอเบ้า แขนเรียวเล็กยกขึ้นกอดอกไขว้กันไว้ ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่กำลังตื่นตระหนก“เมียจ๋า... คุณมาได้ยังไง?”สายตาของเจียงเมิ่งมองสลับไปมาระหว่างเราสองคน สีหน้าของเธอค่อยๆ แข็งทื่อ ริมฝีปากสั่นระริก เธออยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่เหมือนกับพูดอะไรไม่ออกผมยืนอยู่กับที่ ทำตัวไม่ถูกอย่างถึงที่สุดเฉินถงกำหมัดแน่นด้วยความประหม่า ดวงตาคู่ใสของเธอเต็มไปด้วยความลนลาน แต่กลับไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเจียงเมิ่งหลังจากความเงียบงันผ่านไปครู่หนึ่ง น้ำตาของเจียงเมิ่งก็ร

ดึกมากแล้ว บนท้องถนนมีคนเดินผ่านไปมาเพียงประปราย มีเพียงรถยนต์ไม่กี่คันที่ขับผ่านไปผมอุ้มเฉินถงไว้ ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี บ้านตัวเองก็กลับไม่ได้แล้วและเวลานี้หอพักของเฉินถงก็คงปิดประตูไปแล้วแน่นอนสุดท้าย ผมจึงทำได้เพียงพาเธอไปหาโรงแรมแถวนั้นพักสักแห่งผมหยิบพาสปอร์ตและกระเป๋าสตางค์ออกมาจัดการเช็คอิน พนักงานต้อนรับมองพวกเราด้วยความสงสัยในใจคงกำลังเดาความสัมพันธ์ของเราอยู่ แต่ก็ยังยื่นคีย์การ์ดห้องมาให้ผมในลิฟต์ เฉินถงพิงผนังไว้ แววตาของเธอล่องลอยผมกุมมือเธอไว้เบาๆ พยายามจะปลอบประโลมเธอสักเล็กน้อยมือของเธอเย็นเฉียบ จนทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเมื่อเข้าไปในห้อง ผมก็ค่อยๆ วางเฉินถงลงบนเตียงอย่างแผ่วเบาเธอนอนอยู่ตรงนั้น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังพยายามปรับตัวกับความมึนงงหลังการดื่มหนักผมปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศด้วยความห่วงใย แล้วห่มผ้าห่มให้เธออย่างดีผมนั่งลงที่ข้างเตียง จ้องมองใบหน้าของเธอ คิ้วของเธอขมวดแน่น ดูเหมือนว่าแม้แต่ในฝันเธอก็ยังกลัดกลุ้มกับอะไรบางอย่างผมลูบเส้นผมของเธอเบาๆ หวังว่าจะช่วยให้เธอคลายกังวลได้บ้างค่อยๆ เป็นค่อยไป