LOGINShare
บทที่ 2
Latest chapter
รักใสๆ หัวใจลุ่มหลง บทที่ 6
ผมพูดด้วยเสียงต่ำ “น้าหยั่งรู้ตัวว่าผิดแล้ว และน้าก็ยินดีจะแบกรับผลที่ตามมา พวกเราหย่ากันเถอะ น้าจะไปแต่ตัว”เจียงเมิ่งไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่พยักหน้าแล้วเก็บกระเป๋าเดินทางต่อผมรั้งเธอไว้แล้วเอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวล “ไม่ต้องเก็บแล้วล่ะ วันนี้น้าจะเป็นฝ่ายไปจากที่นี่เอง บ้านกับรถน้าจะยกให้คุณทั้งหมด”หยุดมือจากการกระทำนั้น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเธอก็ยอมเปิดปากถามผม“ทำไมคะ?” น้ำเสียงของเธอราบเรียบผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันไปหมดผมรู้ดีว่า คำพูดที่กำลังจะเอ่ยออกมาอาจทำร้ายหัวใจของเธอจนแหลกสลาย แต่ผมไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป และยิ่งไม่อาจหลอกเธอได้“น้า... น้ารักเฉินถงเข้าแล้ว” ในที่สุดผมก็รวบรวมความกล้าเผยความลับนี้ออกมาเสียงของผมสั่นเครือ ราวกับกำลังเอ่ยคำขอโทษต่อความเจ็บปวดที่กำลังจะตามมาใบหน้าของเจียงเมิ่งแข็งทื่อไปในทันที ดวงตาที่งดงามของเธอฉายแววเจ็บปวดวูบหนึ่ง ราวกับถูกเข็มทิ่มแทง“แต่เธอเป็นหลานสาวแท้ๆ ของฉัน และยังเป็นนักศึกษาของคุณด้วยนะ!” น้ำเสียงของเจียงเมิ่งเต็มไปด้วยความไม่ยากจะเชื่อ และอาจจะแฝงไปด้วยความริษยาอยู่บ้างผมพยักหน
รักใสๆ หัวใจลุ่มหลง บทที่ 5
ดึกมากแล้ว บนท้องถนนมีคนเดินผ่านไปมาเพียงประปราย มีเพียงรถยนต์ไม่กี่คันที่ขับผ่านไปผมอุ้มเฉินถงไว้ ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี บ้านตัวเองก็กลับไม่ได้แล้วและเวลานี้หอพักของเฉินถงก็คงปิดประตูไปแล้วแน่นอนสุดท้าย ผมจึงทำได้เพียงพาเธอไปหาโรงแรมแถวนั้นพักสักแห่งผมหยิบพาสปอร์ตและกระเป๋าสตางค์ออกมาจัดการเช็คอิน พนักงานต้อนรับมองพวกเราด้วยความสงสัยในใจคงกำลังเดาความสัมพันธ์ของเราอยู่ แต่ก็ยังยื่นคีย์การ์ดห้องมาให้ผมในลิฟต์ เฉินถงพิงผนังไว้ แววตาของเธอล่องลอยผมกุมมือเธอไว้เบาๆ พยายามจะปลอบประโลมเธอสักเล็กน้อยมือของเธอเย็นเฉียบ จนทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเมื่อเข้าไปในห้อง ผมก็ค่อยๆ วางเฉินถงลงบนเตียงอย่างแผ่วเบาเธอนอนอยู่ตรงนั้น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย ดูเหมือนกำลังพยายามปรับตัวกับความมึนงงหลังการดื่มหนักผมปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศด้วยความห่วงใย แล้วห่มผ้าห่มให้เธออย่างดีผมนั่งลงที่ข้างเตียง จ้องมองใบหน้าของเธอ คิ้วของเธอขมวดแน่น ดูเหมือนว่าแม้แต่ในฝันเธอก็ยังกลัดกลุ้มกับอะไรบางอย่างผมลูบเส้นผมของเธอเบาๆ หวังว่าจะช่วยให้เธอคลายกังวลได้บ้างค่อยๆ เป็นค่อยไป
รักใสๆ หัวใจลุ่มหลง บทที่ 4
ผมยกแก้วขึ้นดื่ม ปล่อยให้แอลกอฮอล์แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายอย่างไร้ทิศทาง เพียงเพื่อต้องการลืมสายตาที่ตัดพ้อเด็ดขาดของเจียงเมิ่ง และลืมความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้นต่อเฉินถงสายตาของเจียงเมิ่งและน้ำตาของเฉินถงถักทอประสานกันในหัวใจ จนผมแทบจะหายใจไม่ออกผมหัวเราะอย่างขมขื่นออกมา ทำไมโชคชะตาถึงได้กลั่นแกล้งคนแบบนี้?หลังจากดื่มไปได้ไม่กี่แก้ว ภาพรอบกายเริ่มพร่าเลือน แต่ภาพร่างของเฉินถงกลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆผมเห็นเธอนั่งอยู่คนเดียวที่อีกฟากหนึ่งของบาร์ สายตาเลื่อนลอย มีขวดเหล้าที่ว่างเปล่าตั้งกองพะเนินอยู่ตรงหน้าเส้นผมของเธอยุ่งเหยิงดูไม่เป็นทรง ดูเหมือนว่าเธอจะนั่งดื่มอยู่ที่นี่มานานแล้วภายในใจของผมเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนสับสน ในฐานะที่เธอเป็นหลานสาวของเจียงเมิ่ง เธอไม่ควรเป็นคนที่ผมจะตกหลุมรักได้เลยแต่ในตอนนี้ ผมกลับควบคุมตัวเองไม่ได้และเดินตรงไปหาเธอท่ามกลางเสียงอึกทึกในบาร์ เสียงของผมเบาบางจนแทบไม่ได้ยิน แต่เธอกลับได้ยินมัน เธอเงยหน้าขึ้น แววตาฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง“ถงถง... ทำไมหนูมาอยู่ที่นี่?” เสียงแหบพร่าของผมทำลายความเงียบงันชั่วครู่“หนูมาดื่มเหล้าค่ะ” เธอตอบสั้นๆ
รักใสๆ หัวใจลุ่มหลง บทที่ 3
ในจังหวะที่ผมเตรียมจะลงมือขั้นต่อไป ประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น“ถงถง อยู่หรือเปล่าจ๊ะ? น้าซื้อเสื้อผ้ามาฝากหลานหลายชุดเลยน่ะ”เวลาคล้ายจะหยุดนิ่งลงในฉับพลัน ใบหน้าของเจียงเมิ่งเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและไม่ยากจะเชื่อสายตาทั้งผมและเฉินถงต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก พวกเรารีบผละออกจากกันด้วยความลนลาน สายตาคอยหลบเลี่ยงการจ้องมองของเจียงเมิ่งผมมองดูใบหน้าของเธอที่เปลี่ยนจากความตกใจกลายเป็นความเจ็บปวด ความละอายและรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ผมในทันทีเฉินถงรีบลุกขึ้นนั่งด้วยความลนลาน เธอใช้มือปิดหน้า น้ำตาคลอเบ้า แขนเรียวเล็กยกขึ้นกอดอกไขว้กันไว้ ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่กำลังตื่นตระหนก“เมียจ๋า... คุณมาได้ยังไง?”สายตาของเจียงเมิ่งมองสลับไปมาระหว่างเราสองคน สีหน้าของเธอค่อยๆ แข็งทื่อ ริมฝีปากสั่นระริก เธออยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่เหมือนกับพูดอะไรไม่ออกผมยืนอยู่กับที่ ทำตัวไม่ถูกอย่างถึงที่สุดเฉินถงกำหมัดแน่นด้วยความประหม่า ดวงตาคู่ใสของเธอเต็มไปด้วยความลนลาน แต่กลับไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเจียงเมิ่งหลังจากความเงียบงันผ่านไปครู่หนึ่ง น้ำตาของเจียงเมิ่งก็ร
รักใสๆ หัวใจลุ่มหลง บทที่ 2
ถึงแม้เธอจะดูเขินอายมาก แต่ดวงตากลับจับจ้องอยู่ที่จุดนั้นไม่วางตา ในแววตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงที่ไม่อาจปกปิดได้อาวุธร้ายที่เคยทำให้เมียต้องทุกข์ทรมานแสนสาหัส บัดนี้กลับถูกเด็กสาวที่ยังไม่เคยผ่านมือชายมองด้วยความชื่นชมขนาดนี้ ผมจึงอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปหาอีกนิด กระแทกเข้าหา แล้วเกลือกกลั้วกับร่างกายที่นุ่มนิ่มของเธอเธอถูกกระแทกจนเซไปวูบหนึ่ง ผมรีบคว้าตัวเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอย่างรวดเร็วทรวงอกที่นุ่มนิ่มแนบชิดกับร่างกายของผม ผมพบว่าเธอไม่ได้สวมเสื้อชั้นในอย่างนึกไม่ถึง ในตอนนั้นยอดอกนุ่มนิ่มทั้งสองข้างบดเบียดอยู่บนหน้าอกของผม ผมถึงกับสัมผัสได้ชัดเจนถึงกระบวนการที่จุดสองจุดซึ่งเดิมทีอ่อนนุ่มค่อยๆ แข็งขึงชูชันขึ้นมาในที่สุดเธอก็ได้สติ แววตาเป็นประกายสดใส“สุดยอดเลยค่ะ... ทำไมถึงใหญ่ขนาดนี้? น้าเขยคะ นี่คือผู้ชายจริงๆ เหรอคะ?”ผมโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอ กลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นอบอวลอยู่ตรงปลายจมูก“เป็นไง ชอบไหมล่ะ?”เธอพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้า“หนูไม่รู้ค่ะ... มันรู้สึกแปลกๆ อื้ม... แต่ว่า หนูเหมือนจะ... ไม่เกลียดมันค่ะ”“งั้นจะต่อไหมล่ะ?”เธอพยักหน้าตอบผมฉวยโอกาสนี้จุมพิตลงบน
รักใสๆ หัวใจลุ่มหลง บทที่ 1
ผมเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย เดิมทีมีชีวิตแต่งงานที่เปี่ยมสุขและสมบูรณ์แบบ แต่ไม่กี่วันมานี้กลับรู้สึกกลุ้มใจอยู่หน่อยๆเพราะเมียตัวเล็กของผม ดูเหมือนจะไม่สามารถรองรับสรีระอันแข็งแกร่งและ "เจ้าหนูยักษ์"ที่มหึมายิ่งกว่าชายผิวดำแต่กำเนิดของผมได้ ทุกครั้งที่ทำเรื่องบนเตียงกัน ยังไม่ทันที่ผมจะถึงจุดสุดยอด เธอก็จะกุมก้นพลางอ้อนวอนขอให้ผมหยุดเจียงเมิ่ง เมียของผมจึงแยกกันอยู่กับผม ทั้งที่เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่ถึงสามเดือน เธอก็กลับบ้านแม่บ่อยครั้ง ถึงขั้นเสนอให้หย่าร้างแม้แต่หลานสาวที่เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยของเธอ ก็ยังรู้เรื่องความไม่ลงตัวบนเตียงระหว่างผมกับเจียงเมิ่งเฉินถง หลานสาวของเมีย ปีนี้เพิ่งเข้าเรียนชั้นปีที่หนึ่ง ซึ่งสอบติดมหาวิทยาลัยที่ผมสอนอยู่พอดีตอนเปิดเทอม ในฐานะน้าเขยผมจึงต้องช่วยดูแลเธอเป็นธรรมดาตอนที่ผมเคาะประตูเดินเข้าไปในหอพักของเธอ ผมเห็นเธอกำลังก้มหน้าก้มตาจัดกระเป๋าเดินทางอยู่ร่างกายที่ดูเยาว์วัยโน้มลงเล็กน้อย บั้นท้ายกลมกลึงอวบอัดส่ายไหวไปมาเบาๆ ทำให้หัวใจของผมอดไม่ได้ที่จะสั่นไหวเธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นผม ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาสงบนิ่ง พลางเรียกด
