All Chapters of นางบำเรอตีทะเบียน: Chapter 91 - Chapter 100

........... ชั่วโมงถัดมาหัวใจของนิลอรเข้าสู่ภาวะปกติ หลังจากที่โจนาธานมาส่งถึงหน้ารั้วบ้าน หนุ่มใหญ่ทิ้งท้ายด้วยการส่งรอยยิ้มบาดใจมาให้สาวน้อย ชนิดที่นิลอรต้องร้อนๆ หนาวๆ กับรอยยิ้มดังกล่าว“มองผมอย่างนั้นอยากชวนค้างหรือไงคนสวย” โจนาธานหยอกเย้าแองจี้น้อยไม่เลิก เจ้าหล่อนถลึงตาให้ พร้อมกับคำอวยพรให้หลับฝันดี...ในแบบฉบับของนางร้ายนิลอร“ไปค้างกับยมบาลในนรกเถอะ ขอบคุณนะที่สละเวลามาส่ง และหวังว่าเราจะไม่ได้เจอกันอีกทั้งชาตินี้แล้วก็ชาติหน้า ราตรีสวัสดิ์!” อวยพรแล้วก็เอื้อมมือเปิดประตูจะก้าวลงจากรถ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เพราะแขนข้างหนึ่งถูกหนุ่มใหญ่รั้งมันไว้ด้วยมือของเขา“อะไร!?” เธอท้วงถาม“ที่บ้านผมเขาไม่ราตรีสวัสดิ์กันปากเปล่าหรอกนะ เขาต้องคิสด้วย ‘Kiss’” หนุ่มใหญ่ยิ้มทะเล้นเมื่อเห็นดวงตาสุกใสของแองจี้น้อยมีประกายไฟเล็กๆ ก่อร่างสร้างตัวขึ้นในนั้น และก่อนที่กองไฟจะเผาไหม้เขาไปด้วย เขาก็อาศัยทีเผลอรั้งท้ายทอยแองจี้น้อยเข้ามาแล้วประกบริมฝีปากคมๆ ลงไปหา

........... ละอองดาวถูกย้ายไปพักฟื้นยังห้องพักผู้ป่วย VIP โดยที่นางวิภาเป็นคนออกคำสั่ง นางโทรหาลูกชายให้มาพบที่ห้องพักคนไข้เมื่อทุกอย่างดำเนินการเสร็จเรียบร้อยวาโยวิ่งกระหืดกระหอบมาพบมารดา เขากลับไปที่หน้าห้องฉุกเฉินแต่ไม่เจอใครที่นั่น และในขณะที่กำลังร้อนใจมารดาก็โทรมาบอกพอดีเจรียงได้รับมอบหมายให้มาแจ้งข่าวสำคัญแก่นายน้อยคนโต นางยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนปูทางเข้าสู่การเปิดเผยความจริง“ใจเย็นๆ นะคะคุณโย เข้มแข็งเข้าไว้ ป้า..”วาโยมองป้าเจรียงอย่างไม่เข้าใจ หรือว่าละอองดาวเป็นอะไรร้ายแรงเหรอ โอ...ไม่นะ! เขาไม่ได้เตรียมใจไว้รอรับความสูญเสีย หล่อนต้องไม่เป็นอะไร!“พูดมาเถอะครับป้า ดาวเป็นอะไรมากหรือเปล่า ยิ่งป้าอ้ำอึ้งผมยิ่งร้อนใจนะ” วาโยรุกนางเจรียงด้วยความร้อนรน นัยน์ตาสีสนิมเข้มขึ้นอีกเท่าตัว และเมื่อรออีกกว่านาทีนางเจรียงยังไม่สามารถให้คำตอบเขาได้ วาโยจึงพาร่างสูงใหญ่ผลักบานประตูเข้าไป ภายในห้องพักของผู้ป่วย มารดาเขากำลังนั่งกุมมือลูกสะใภ้ทั้งน้ำตา หากเป็นเมื่อสามปีก่อน ภาพนี้คงไม่มีวันเกิดขึ้น

“แกมันสัตว์นรกที่มีลมหายใจ! ไอ้วาโย!” เสียงสั่นเครือเค้นออกมาจากอกเพื่อประณามตัวเอง หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจไหลหลั่งมาไม่ขาดสาย ความหนาวเหน็บเจ็บปวดประหนึ่งถูกแรงอัดจากกระสุนแห่งความจริงพุ่งเข้าปะทะหัวใจ ไม่อาจใช้เครื่องมือทางการแพทย์ใดๆ ผ่าตัดรักษาให้หาย ได้แต่ปล่อยให้ความเจ็บปวดฝังอยู่ในนั้น ซึมซับเอาความทรมานเหล่านั้นไว้เพื่อลงโทษตัวเอง“พ่อขอโทษลูก พ่อขอโทษ...” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาคล้ายคนละเมอ สองแขนแกร่งกอดรัดร่างตัวเองแน่นๆ แล้วซุกซบใบหน้าลงกับสองเข่าที่ตั้งชัน วาโยร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับเด็กน้อยที่เผลอกระทำสิ่งชั่วร้าย ดวงตาแดงก่ำมีแต่ม่านน้ำตามาขังคลอ ทว่าพอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาที่พร่ามัวก็ไม่อาจบดบังบางสิ่งที่สมควรแลเห็น ไม่รู้ผีห่าซาตานตนใดที่บังตาให้เขาทิ้งขว้างความจริงจนต้องมาเจ็บปวด แต่ในเมื่อตอนนี้เขาตาสว่าง เขาก็จะยืนหยัดเพื่อเผชิญความจริง ไม่ว่าอะไรอยู่ในกล่องใบนั้น เขาต้องรู้ให้ได้“ของขวัญวันเกิดที่เธอเคยให้สินะ” มือหนารีบเช็ดน้ำตาแล้วคลานเข้าไปนั่งข้างโต๊ะเครื่องแป้ง เขาควานมือไปยังตำแหน่งที่คิด

วาโยถาม เพราะเสร็จจากงานศพของวีนุตตราราวหนึ่งเดือน เขาก็ย้ายตำแหน่งให้นิลอรจากพีอาร์ฝึกหัดมาเป็นเลขาส่วนตัวของเขา คอยประสานงานกับน้องชายและหุ้นส่วนจากต่างประเทศ การมาของเจ้าหล่อนในวันนี้เขาจึงเหมาเอาว่ามาเพราะเรื่องงานเป็นสำคัญ“อรมีเรื่องจะคุยกับพี่โยค่ะ เรื่องงาน”นิลอรดูกังวลจนละอองดาวรู้สึกได้ เจ้าหล่อนคงอยากคุยกับสามีเธอตามลำพังกระมัง“อืม...ได้สิ ว่ามาเลย มีอะไรหรือเปล่า”นิลอรอึกอักเพราะไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่อหน้าละอองดาว ความจริงมันก็ไม่ใช่เรื่องงานเสียทีเดียว เรื่องของเรื่องก็คือ ตั้งแต่ภรรยาตีทะเบียนของวาโยออกจากโรงพยาบาล เขาก็โยนงานส่วนใหญ่มาให้เธอทำ จนบางวันกว่าจะได้กลับบ้านก็เล่นเอาสี่ห้าทุ่ม แล้วเวลากลับบ้านเธอก็ต้องนั่งแท็กซี่ น่ากลัวว่าจะโดนฉุดไปทำมิดีมิร้าย และอีกเหตุผลก็คือ...ตาแก่โจนาธาน!วาโยเหมือนจะรู้ว่านิลอรอยากคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว แต่ประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขาคิดได้ว่าควรอยู่ห่างจากแม่สาวผิวสีน้ำผึ้งให้มากที่สุด เพราะแรงดึงดูดจากร่างบางอาจทำให้ชีวิตสมรสของเขาพังพินาศเอาง่ายๆ“พูดมาเถอะ

เขาถามพลางพารถเข้าจอดริมฟุตบาท ความอิ่มเอมใจในสิ่งที่คิดว่าสูญสลายไปแล้วกลับคืนมาอย่างท่วมท้น กุมภัณฑ์ยิ้มกว้างด้วยความสุขใจ มันไม่สนุกนักหรอกนะที่ต้องเฝ้ามองพี่ชายทุกข์ตรม แม้เป็นเวลาสั้นๆ ก็ตาม“ใช่มั้ง” นิลอรตอบห้วนๆกุมภัณฑ์ถึงกับถอนหายใจ เขาพอจะรู้ว่านิลอรคิดอย่างไรกับวาโย“เธอเองก็เลิกยุ่งกับพี่โยได้แล้วอร พี่โยแต่งงานแล้ว และกำลังจะได้เป็นพ่อคน ตัดใจเถอะนะ” แนะผู้ที่อ่อนวัยกว่าด้วยความหวังดีนิลอรไม่แยแสคำแนะนั้น สวนกลับผู้เป็นเจ้านายอย่างไว“ถ้าให้คุณยักษ์เลิกรักคุณกวาง คุณจะเลิกได้ไหมล่ะ”“โอ...ไม่มีทาง เมียฉันน่ารักขนาดนั้น ฉันคงโง่บรมถ้าเลิกรักเมีย” กุมภัณฑ์ตอบพร้อมรอยยิ้มแล้วบังคับพวงมาลัยให้พารถเคลื่อนไปอีกครั้ง“ว่าแต่...เธอมาทำอะไรแถวนี้ล่ะ”เขาถามเพราะนึกขึ้นได้ว่าเจอเจ้าหล่อนที่หน้าคอนโดฯ นัยหนึ่งก็เพราะอยากดึงให้หล่อนหลุดพ้นจากเรื่องรักสามสี่เส้า“มาหาห้องอยู่น่ะสิ บ้านไกลขนาดนั้นเปลืองค่าแท็กซี่”นิลอรเลี่ยงที่จะบอกความจริง