All Chapters of นางบำเรอตีทะเบียน: Chapter 71 - Chapter 80

น้ำเสียงของวาโยฟังดูตื่นเต้นจนคนที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาอดยิ้มไม่ได้ ถ้าเขายอมรับสักนิดว่าห่วงใยเธอจะเป็นไรไป เขาจะรู้บ้างไหมว่าตอนนี้สายตาของเขาสะท้อนเงาเธอชัดเจนเพียงไร ทำไมถึงไม่ยอมรับความจริงนะวาโย“อย่าทำเสียงตื่นเต้นอย่างนั้นสิคะ เดี๋ยวดาวก็ดีใจเก้อกันพอดี”วาโยรีบเก็บอาการทันทีที่ถูกภรรยาตีทะเบียนดักคอ เขาลุกมายืนข้างเตียงแทนที่จะนั่งอยู่ข้างๆ หล่อน เพราะไม่มั่นใจว่าจะทนเก็บไม้เก็บมือไม่เอื้อมไปสัมผัสใบหน้าซีดเซียวของหล่อนได้ บางครั้งละอองดาวก็ดื้อจนน่าตี แต่บางทีก็อ่อนโยนอ่อนหวาน และบางครั้งเช่นครั้งนี้ หล่อนช่างดูน่าสงสารเหลือเกิน“พรุ่งนี้ดาวจะไปหา...คุณนุต รับรองว่าเธอยอมแต่งงานกับคุณแน่ๆ เชื่อดาวนะคะคุณโย”ละอองดาวให้คำมั่น เธอยังไม่อยากหย่าตอนนี้ ไม่อยากอยู่โดยปราศจากใบหน้าของสามีให้แลเห็น แต่ถ้าความพยายามในวันพรุ่งนี้ไม่สำเร็จดังที่ตั้งใจ เธอคงต้องทำตามแผนที่วางไว้ แม้รู้ว่าตอนจบมันจะเป็นเช่นไรก็ตาม...........เช้าวันต่อมานิลอรหน้าเสีย เมื่อมีโทรศัพท์จากโรงพยาบาลแจ้งมาว่าพี่สาวอาการทรุดหนักและอาจจะอยู่ได้ไม่ถึงวันพรุ่งนี้ หญิงสาวลนลานออกจากบริษัทจตุรศิลป์ที่ตัวเองทำงานอยู่ เ

“ทีนี้คุณก็รู้แล้ว จะยอมรับแหวนจากสามีฉัน เอ่อ...จากคุณโยได้หรือยังคะ” หยาดน้ำตายังรินอาบสองแก้มขณะพูด เธอรู้ดีว่าวีนุตตรารู้สึกอย่างไร หล่อนกำลังเวทนาเธอแน่ๆ และอาจกำลังหัวเราะเยาะเย้ยในใจ แต่ช่างมันเถอะ ถ้ามันจะทำให้วาโยสบายใจ เธอยอม!“นี่เธอ...กำลัง..ท้อ...”“รับแหวนสิคะ! อย่าโยกโย้” รีบเอ่ยแทรกเมื่อวีนุตตรากำลังจะตอกย้ำถึงโชคชะตาของเธอ ใช่ เธอท้อง...แต่การที่เธอท้องไม่สามารถหยุดวาโยได้ ถึงอย่างไรเขาก็ยังอยากหย่าอยู่ดี“ใช่ๆ รับแหวนสินุต โยสวมให้นะ” วาโยไม่ใส่ใจว่าละอองดาวกระซิบบอกอะไรกับคนป่วย เขารู้แต่เพียงว่าอยากให้วีนุตตรารับแหวนของเขาไวๆ“มะ...ไม่ นุต...ไม่เอา ไม่เอาแหวน...”วีนุตตราหายใจหอบแรง ละอองดาวได้แต่ร้องไห้เงียบๆ ด้วยจนใจในความดื้อรั้นของวีนุตตรา เจ้าหล่อนจะแกล้งเธอไปถึงไหน หล่อนอยากเห็นวาโยเกลียดเธอจนลมหายใจสุดท้ายของชีวิตหรืออย่างไร“โธ่...นุต เธอบอกอะไรนุต ทำไมนุตเป็นแบบนี้ เธออยากเห็นคนป่วยทรมานจนลมหายใจสุดท้ายหรือยังไง!” เมื่อไม่ได้ดั่งใจก็หันมาเล่นงานเมีย“ดาวแค่พูดความจริง”เธอยืนยันหนักแน่น ตาเริ่มพร่าเพราะอาการวิงเวียนจู่โจมกะทันหัน“โย...อย่าว่า...ดาว ทั้งสอ

“เธอนั่นแหละอย่าพูดมาก ฉันจะช่วยเมียฉันมันผิดตรงไหน” กุมภัณฑ์เถียงด้วยความจริง ภรรยาหมาดๆ ของเขามือเพิ่งจะหายเจ็บ เขาอาสาช่วยนั่นแหละถูกต้องที่สุดแล้วนางวิภาหันหน้าไปเจอคู่สามีภรรยาหมาดๆ ก็ยิ้มน้อยๆ หวังว่านางจะดูไม่ผิดที่เห็นว่าลูกชายมีความสุขในการแต่งงานคราวนี้ เอาไว้ให้งานศพของวีนุตตราผ่านพ้นไปก่อนเถอะ นางจะรีบจัดงานแต่งงานให้สมหน้าสมตาสะใภ้เล็กแห่งจตุรศิลป์ทีเดียวเมื่อเสร็จจากพิธีต่างๆ และส่งแขกทุกคนกลับบ้านแล้ว นางวิภารวมถึงสมาชิกจตุรศิลป์ก็ได้เวลากลับเสียที นิลอรยกมือไหว้ทุกๆ คนที่มาช่วยจัดงานศพให้พี่สาวเธอ ในข้อนี้เธอไม่อาจปฏิเสธความจริงใจของทุกคนได้ เพราะถ้าให้จัดงานเองก็คงไม่รู้ว่าต้องเริ่มที่ตรงไหน คนไร้ญาติขาดมิตรเช่นเธอนับว่าได้รับความเมตตาจากครอบครัวจตุรศิลป์มากมายนัก“พรุ่งนี้ฉันไม่ได้มา ตาโยกับแม่ดาวจะพาหล่อนเอาอัฐิของแม่นุตไปลอยอังคาร ทำใจให้สบายนะแม่อร หล่อนยังมีจตุรศิลป์ เราไม่ทอดทิ้งเพื่อนมนุษย์ด้วยกันอย่างแน่นอน และฉันก็หวังว่าความเมตตาในครั้งนี้ที่ฉันหยิบยื่นให้ จะทำให้หัวใจของหล่อนลดทอนความปรารถนาอันไม่สมควรลงได้บ้าง อย่างไรเสียลูกชายฉันก็แต่งงานแล้ว หวังว่าหล่

...........[13]ผู้ชายคนนี้ของฉัน!...........รถยนต์คันงามจอดสนิทที่หน้ารั้วบ้านของสองศรีพี่น้อง ละอองดาวถูกแม่สามีปล่อยทิ้งไว้หน้าบ้านอย่างนั้นขณะที่ทุกคนนั่งรถกลับไปยังบ้านจตุรศิลป์เธอลองกดออดไปสองสามครั้งแต่ไม่มีใครมาเปิด เลยลองผลักประตูเล็กๆ ซึ่งอยู่ด้านขวามือเข้าไปด้านใน น่าดีใจที่มันไม่ได้ล็อกสายลมเย็นเฉียบวูบหนึ่งพัดมาลูบไล้ร่างอวบอิ่มทันทีที่เหยียบย่างเข้าสู่ผืนดินถิ่นของวีนุตตรา ส่งผลให้กิ่งก้านของพรรณไม้น้อยใหญ่ซึ่งขึ้นอยู่โดยรอบแกว่งไกวไปตามแรงลม วีนุตตราคงอยากบอกผู้บุกรุกกระมังว่าดินแดนภายใต้รั้วรอบขอบชิดของบ้านหลังนี้หญิงสาวผู้บุกรุกเข้ามาไม่มีสิทธิ์ใดๆ“ฉันมาดูแลคุณโยนะคะคุณนุต มาดูแลผู้ชายที่คุณรักไงคะ” มวลหมู่ไม้ที่กิ่งก้านแกว่งไกวอยู่เมื่อครู่นี้หยุดนิ่งลงทันใด สายลมเย็นเฉียบที่พัดมาระรานร่างกายก็สูญสลายประหนึ่งมิเคยมีกระแสลมใดๆ พัดผ่านมา ละอองดาวตั้งสติอีกครั้งแล้วเดินเร็วๆ เข้าสู่ตัวบ้านหลังน้อย ก่อนที่ความหวาดกลัวจะเกาะกินหัวใจจนไม่มีแรงก้าวต่อภายในห้องนั่งเล่นที่มีแสงสว่างเพียงรางเลือน วาโยนั่งปลอบคนที่สะอื้นไห้ด้วยการโอบกระชับไหล่บางไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วน

“นี่ไงหลักฐาน เธอเซ็นใบหย่าให้พี่โยแล้ว จำไม่ได้หรือไง”นิลอรแทบจะยิ้มเยาะใส่หน้าละอองดาว วันสุดท้ายที่พี่สาวอยู่โรงพยาบาล ในเวลาที่ทุกคนกำลังเศร้าเสียใจ เธอแอบเก็บหลักฐานชิ้นนี้ไว้เสียดิบดี ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้จะได้ใช้มันจริงๆ“ใบหย่างั้นเหรอ...ไหนดูซิ...” ละอองดาวว่าแล้วดึงใบสำคัญทางราชการที่ออกให้ว่าด้วยเรื่องการหย่าขาดของสามีภรรยา มาพิจารณา เธอยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ก่อนจะ...แควก! แควก! แควก!นิลอรตาเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง ยัยบ้านี่ทำลายหลักฐานของเธอ!ละอองดาวยิ้มกว้างได้เท่าๆ กับดวงตาที่เบิกโตของอีกฝ่าย แม่หนูน้อยนิลอรช่างโง่เขลาเบาปัญญาเสียจริง หล่อนคิดได้อย่างไรว่าเธอจะยอมหย่ากับพ่อของลูกง่ายๆ“เด็กหนอเด็ก ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย คิดว่าฉันจะยอมหย่าให้วาโยจริงๆ เหรอ ไม่มีทางหรอกอีหนู ใบหย่านี่มันของปลอมย่ะ หึๆ”พูดจบก็โปรยชิ้นส่วนใบหย่าปลอมๆ ลงบนศีรษะของนิลอร สาวน้อยหน้าคมได้แต่อ้าปากค้างเพราะคาดไม่ถึงว่าละอองดาวจะกล้าทำกับเธออย่างนี้ ไม่น่าเชื่อว่าภายใต้ใบหน้างดงามดูเป็นกุลสตรีเรียบร้อยอ่อนหวาน เจ้าหล่อนจะซ่อนเขี้ยวเล็บอย่างแม่มดชั่วร้ายเอาไว้“แก! แกทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง!