All Chapters of นางบำเรอตีทะเบียน: Chapter 81 - Chapter 90

ละอองดาวเห็นสามีอยู่ในโหมดเศร้าตรมระทมทุกข์ ก็ไม่อาจมีสุขใดๆ เธอนั่งลงข้างสามี โอบแขนเล็กเรียวเกาะเกี่ยวให้ร่างหนาเอียงศีรษะมาซบไหล่น้อยๆ ของเธอ ให้เขาได้ใช้เป็นหลักพักพิงยามที่หัวใจอ่อนแอ ช่วงนี้รู้สึกว่าสามีที่รักชักจะอารมณ์แปรปรวนมากเหลือเกิน“ดีใจนะคะที่คุณโยยอมแบ่งปันห้องนี้กับดาว แม้ว่ามันจะไม่สมควร แต่วันนี้ดาวจะไม่ปฏิเสธแน่นอน คืนนี้ดาวจะนอนที่นี่ ดาวจะนอนในที่ที่ความรักของคุณกรุ่นกำจายอยู่ทั่วทุกตารางนิ้ว คุณนุตก็เช่นกัน ถ้าเป็นไปได้ เธอคงบอกคุณว่ารับรู้ถึงความรักที่คุณมีต่อเธอแล้ว และคงอยากให้คุณเลิกร้องไห้เป็นเด็กชายตัวน้อยๆ ซะที คุณนุตไปดีแล้ว ทำใจบ้างเถอะนะคะ”ภรรยาคนดีปลอบสามีทั้งน้ำตา ไม่มีใครปวดหนึบในหัวใจได้เท่าละอองดาวอีกแล้ว สามีที่รักกำลังเศร้าตรมระทมทุกข์เพราะการจากไปของสตรีที่เขารัก ถ้าเวลานี้คนที่จากไปไม่ใช่วีนุตตราแต่เป็นเธอ อยากรู้เหลือเกินว่าสามีจะทุกข์โศกหรือยั่วยิ้มพิมพ์ใจ“ฉัน...ฉันกำลังทำใจอยู่ เธอ...เธอไม่รู้หรอกว่าเจ็ดวันที่ผ่านมาฉันอึดอัดแค่ไหน ฉันอยากร้องไห้ฟูมฟายแต่ฉันทำไม่ได้ นุตให้ฉันดูแลนิลอร และฉัน...ฉันไม่สามารถอ่อนแอให้ใครเห็น ได้แต่เก็บน้ำตาเอ

...........รุ่งเช้า สามีภรรยาที่อยู่ในชุดดำทั้งคู่ กำลังประคองกันลงเรือซึ่งจอดเทียบท่ารออยู่ นิลอรที่เดินตามหลังมาเม้มปากแน่นเพื่อระงับแรงริษยา เธออยากเป็นคนประคองร่างของวาโยที่จับไข้ตั้งแต่เมื่อคืน แต่ตอนนี้ทำได้เพียงแค่คิดเท่านั้น พานทองที่มีห่อผ้าขาวบรรจุเถ้าอัฐิของพี่สาวต่างหากที่เป็นความจริง น้องสาวคนดีเลยจำต้องยุติความคิดอกุศลชั่วครู่ เพื่อพาเถ้าอัฐิของพี่สาวไปลงเรือเรือลำพอเหมาะพาคนทั้งสามล่องไปกลางแม่น้ำเจ้าพระยา เมื่อถึงจุดที่เงียบสงบในระดับหนึ่ง น้องสาวของวีนุตตราก็โปรยเถ้าอัฐิของพี่สาวพร้อมกับกลีบดอกไม้หลากสีลงผิวน้ำ วาโยยังเอ่ยคำสั่งลากับสตรีที่รักเป็นครั้งสุดท้ายด้วย“ไปสบายนะคนดี ไม่ต้องห่วงทางนี้ โยจะดูแลน้องสาวของเราเอง”น้ำคำที่พี่ชายพร่ำพูดทำเอาผู้ที่ตกอยู่ในตำแหน่ง ‘น้องสาวของเรา’ สะอึกเล็กน้อย นิลอรก้มหน้าลงเพื่อหลบเร้นหยาดน้ำตาที่กำลังรินหลั่ง ไม่รู้ว่ามันหลั่งมาเพราะการจากไปของพี่สาว หรือเพราะน้ำคำที่พี่ชายที่รักบอกกับพี่สาวเธอกันแน่สายลมเย็นเยียบโชยพัดมาให้กายหนาวยะเยือก ละอองดาวกระชับผ้าคลุมไหล่ให้แน่นขึ้น เมื่อสัมผัสได้ถึงสายลมแปลกประหลาด มันแปลกที่เย็นเฉีย

 ...........[14]ผู้ถูกล่า Vs หมาป่าเจ้าเล่ห์ ........... คุณนายวิภาสาวเท้าเข้าใกล้ห้องรับรองแขก ทั้งพยายามนึกว่าผู้ชายคนไหนกันที่บังอาจมาหาลูกสะใภ้นาง สามปีที่ผ่านมาไม่เคยมีบุรุษใดสนิทชิดเชื้อกับละอองดาวมากพอที่จะไปมาหาสู่เจ้าหล่อนได้ งานนี้อารมณ์หวงลูกสะใภ้จึงออกฤทธิ์กับนางเข้าเต็มๆละอองดาวแอบสบตากับนางเจรียงอย่างหวั่นๆ ใครกันที่มาขอพบเธอในเมื่อเกิดมาชาตินี้ เพื่อนดีๆ สักคนเธอยังไม่เคยมีเลย“มาหาใครรึพ่อคุณ” นางวิภาละเลยมารยาทที่นางควรกระทำ เมื่อแลเห็นร่างสูงหนาของหนุ่มใหญ่รูปงามที่ยืนอยู่ในห้องรับแขก โจนาธานรีบยกมือไหว้สตรีที่สูงวัยกว่า ก่อนจะตอบคำถาม“สวัสดีครับ ผมชื่อโจนาธาน คิงส์ ครับ ผมเป็นหุ้นส่วนของคุณวาโยที่สิงคโปร์ อ้อ...คุณดาว สวัสดีครับ”ละอองดาวรีบยกมือไหว้ทันทีที่หุ้นส่วนคนสำคัญของสามีค้อมศีรษะทักทาย เริ่มแปลกใจที่เขามาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ แถมไม่มีการนัดแนะกับคนที่เขาสมควรนัดอย่าง

บรรยากาศในการรับประทานอาหารเป็นไปด้วยความราบรื่นจนน่าประหลาดใจ นิลอรนั่งกินไปเงียบๆ ไม่ใส่ใจเจ้าบ้านสูงวัยที่คอยส่งสายตาจิกกัดมาให้ ทว่าความจริงก็คือ กลิ่นกายบุรุษร่างหนาที่นั่งข้างๆ เธอต่างหากที่กำลังรบกวนร่างกายและจิตใจจนไม่มีสมองไว้คิดเรื่องใดๆ ไอร้อนจากร่างหนาแผ่ลงมาสู่ร่างเธอให้รู้สึก ยิ่งเวลาที่เขาขยับท่อนขาแข็งแรงคู่นั้น มันก็พลอยสัมผัสเข้ากับต้นขาเปลือยเปล่าซึ่งโผล่พ้นจากกระโปรงสั้นๆ ของเธอ ให้ตายสิ! เธอรู้สึกแปลกๆ ในช่องท้อง มันปั่นป่วนอย่างไรชอบกล อีตาคิงคองตัวใหญ่นี่แผ่รัศมีอะไรมาข่มเธอกันนะ เธออยากจะเป็นบ้าจริงๆ“เผ็ดเหรอคะคุณอร” ว่าที่คุณแม่ลองถามศัตรูหัวใจ เมื่อเห็นพวงแก้มสีน้ำผึ้งของเจ้าหล่อนขึ้นสีแดงระเรื่ออยู่บ่อยครั้ง บางทีนิลอรอาจจะกินอาหารรสจัดไม่ได้ เธอไม่ได้คิดว่าตัวเองห่วงใยศัตรู แต่ถ้าศัตรูอ่อนแอ การต่อสู้มันจะไปสนุกอะไร“ปะ...เปล่า เปล่าค่ะ มันร้อนนิดหน่อย” นิลอรรวบช้อน รู้สึกอิ่มขึ้นมาดื้อๆ บางสิ่งบางอย่างในกายกำลังทำหน้าที่ผิดที่ผิดเวลา โอ...นี่เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย!  ........... ชั่วโมง

นางเจรียงรีบตามเจ้านายออกไปยังหน้าตึก เมื่อครู่นี้เสียงลูกสะใภ้ของคุณนายวิภากรีดร้องก้องบ้าน หวังว่านายน้อยคนโตอย่างวาโยคงไม่ได้รังแกคุณดาวให้เจ็บเนื้อเจ็บตัวหรอกนะ เพราะไม่อย่างนั้นคงได้ถูกมารดาที่รักแพ่นกบาลแน่นอนสองร่างที่นอนเกยกันอยู่บนพื้นค่อยๆ พยุงกันลุกยืน แต่ทว่าท้องน้อยที่ยังเจ็บจุกของละอองดาวทำให้หญิงสาวยืนไม่ไหว ต้องทรุดกายลงไปนั่งแหมะอย่างเก่า“ตายแล้ว! นี่แกจะฆ่าเมียแกรึตาโย!”นางวิภารีบเข้าไปดูอาการลูกสะใภ้โดยมีคุณแม่บ้านคู่ใจคอยช่วยเหลือวาโยกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างอิดหนาระอาใจ ทุกวันนี้เขาแตะละอองดาวเป็นไม่ได้ มารดาที่รักต้องออกอาการทุกที!“ถ้าฆ่าได้คงเหลือแต่ชื่อแล้วครับคุณแม่!”ลูกชายที่รักตอกกลับมารดาด้วยน้ำเสียงติดประชดประชันนางวิภาถลึงตาใส่ แต่ไม่ใส่ใจจะโต้กลับด้วยวาจาเผ็ดร้อน คนที่นางเป็นห่วงยังนั่งอยู่กับพื้นลุกไม่ขึ้นอย่างนี้ นางไม่มีกะจิตกะใจจะคิดคำด่าใครแล้ว“ยัยดาว? หล่อนไหวหรือเปล่ายะ...”ละอองดาวหลับตาปี๋ ความเจ็บแปลบตรงดิ่งไปยังตำแหน่งที่เธอกำลังกลัว เพราะความ