All Chapters of นางบำเรอตีทะเบียน: Chapter 31 - Chapter 40

“เป็นบ้าอะไรฮะ! เธอไม่เคยขัดใจฉันแม้ว่าตรงนี้มันจะเป็นลานจอดรถ แล้วนี่มันหมายความว่ายังไง จะเล่นตัวให้มันได้อะไรขึ้นมาฮะ!”เผียะ!ฝ่ามือบางฟาดลงบนแก้มขาว ละอองดาวน้ำตาคลอเบ้า แม้จะสะใจที่ได้ตบเขาก็ตาม“ฉันไม่สบายอยู่นะคุณโย! ถ้าอยากมากนักก็ไปเอากับอีตัว ไม่ใช่ฉัน!” เธอเค้นเสียงตะคอกไปอย่างเหลืออด มือข้างหนึ่งพยายามปกปิดเนื้อตัวที่โผล่ออกมาจากเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ย ไม่รู้ว่าวาโยแกะปมเชือกที่ผูกสาบเสื้อออกตอนไหน ตอนนี้มันหลุดจนจะเปิดหน้าอกหน้าใจให้เขาดูแล้ว“เธอก็อีตัว”วาโยท้วงออกมาอย่างต้องการเอาชนะ หารู้ไม่ว่าละอองดาวจดจำมันไว้ด้วยความเจ็บแค้นแน่นใจ เธอผลักเขาออกแม้ว่าร่างกายจะอ่อนแรง ไม่ยอมอ่อนข้อให้เขาโดยง่าย สุดท้ายวาโยก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ สลัดเธอออกจากอ้อมแขนอย่างแรง เธอลื่นเสียหลัก ยั้งกายไว้ไม่อยู่ ล้มแน่ๆ เธอกำลังจะล้ม!“กรี๊ด!”เสียงกรีดร้องทำให้สตรีสูงวัยที่นอนหลับอย่างเป็นสุข ต้องสะดุ้งสุดตัว นางวิภาลุกขึ้นมาขยี้หูตาเพื่อแลหาร่างคนป่วยที่ควรจะอยู่บนเตียง“แม่ดาว...หล่อนอยู่ตรงนั้นหรือเปล่ายะ” วิภาเดินไปดูยังส่วนที่ถูกจัดเป็นห้องครัว ทว่าไม่เจอ แล้วนางก็นึกขึ้นมาได้ว่าได้ยินเสียงร

“ไม่เป็นไรหรอกน่า แค่อาการปกติของคนท้อ...” นางจงใจหยุดคำพูดไว้เพียงเท่านั้น ปลายนิ้วเกามุมปากยิกๆ ด้วยว่าอยากพูดออกไปให้จบๆ แต่ถ้าพูดให้จบมันก็ไม่ตื่นเต้นสะใจ“คุณแม่ว่าอะไรนะครับ”วาโยใคร่รู้ มารดาที่รักจงใจเอ่ยให้เขาสงสัยอีกแล้ว“เปล่านี่ ฉันไม่ได้พูดอะไร หรือหล่อนว่ายังไงฮึแม่อร” นางหันไปเล่นงานคนที่เอาแต่นั่งเงียบ รู้ทันหรอกน่าว่าท่าทีเงียบๆ อย่างนี้ มันเงียบเหมือนน้ำนิ่งไหลลึก ถ้าใครเผลอว่ายเข้าไปก็ติดกับหลงอยู่ในวังน้ำวนเท่านั้นเอง“ปะ...เปล่านี่คะ อรไม่ได้ยินอะไรค่ะคุณแม่” นิลอรตอบอย่างนอบน้อมที่สุด เท่าที่สาวเอาแต่ใจอย่างเธอจะทำได้ แต่มันไม่ได้ส่งผลดีกลับมาเลย เพราะคนที่ได้รับคือนางวิภา ฉายาแม่ผัวจอมจิกกัด“อะแฮ่ม! ฉันว่าฉันมีลูกชายแค่สองคนนะ ส่วนลูกสะใภ้ก็มีแค่คนเดียว ไม่ต้องเรียกซะสนิทอย่างนั้นก็ได้ ฉันเกรงใจ” วิภายิ้มหยัน นางออกตัวว่าไม่ยอมนับญาติกับนิลอรขนาดนี้ ก็ให้มันรู้ไปสิว่าเจ้าหล่อนยังจะดันทุรังนิลอรคอแข็งในบัดดล ขยับท่านั่งเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยวาจาหวานแสบไส้โต้กลับนางวิภา“เดี๋ยวอีกหน่อยก็เป็นค่ะ ยังไงพี่โยก็ต้องแต่งงานกับพี่นุตอยู่ดี จริงไหมคะพี่โย”วาโยไม่ตอบ เหลือบ

“ขอบคุณนะคะ” วาโยเอง พอเห็นเมียเอร็ดอร่อยกับซาลาเปาแล้วก็นึกเอ็นดู ตอนพาไปนั่งกินในห้องอาหารหรูๆ ละก็ กินได้เพียงเล็กน้อย แถมยังทำหน้าบูดหน้าบึ้งเหมือนถูกบังคับให้ไป แต่ว่า...ความจริงหล่อนก็ถูกบังคับให้ไปจริงๆ นั่นแหละ“คาดเข็มขัดด้วยสิ” เขาสั่ง แต่ละอองดาวส่ายหน้าดิก“ไม่เอา มันรัดท้อง ดาวอึดอัด” เธอชี้แจง แต่สามีส่ายหน้าอย่างระอาแล้วโน้มกายไปดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้จนเรียบร้อย และไม่ลืมฉกฉวยรางวัลที่เขาสมควรจะได้ นั่นคือการหอมแก้มนวลสองฟอดใหญ่ๆฟอด! ฟอด!“คุณโย!? ทำอะไรเนี่ย” ละอองดาวตาโตด้วยความตกใจ เผลอร้องออกมาอย่างลืมตัว ดีนะที่นิลอรลงรถไปแล้ว และแม่สามีก็หลับอุตุ ไม่อย่างนั้นเธอคงได้อายมากกว่านี้“ก็หอมแก้มเมียมันผิดตรงไหน” เขาท้วงจริงจังละอองดาวมองสามีตาปริบๆ สงสัยวันนี้วาโยคงทำงานหนักกระมังถึงได้มีท่าทีแปลกๆ ร้อยวันพันปีไม่เคยรุ่มร่ามกับเธอต่อหน้าใคร แต่ถ้าในห้องนอนละก็ว่าไปอย่างเพราะเขามันพวกบ้าพลัง จัดเต็มทุกกระบวนท่า“ก็ปกติคุณไม่เคยทำนี่นา” ตอบเสียงอ่อยแล้วตั้งหน้าตั้งตากินต่อ ไม่รอฟังคำแก้ต่างของเขา เธอมั่นใจว่าวาโยไม่มีวันแก้ต่างให้กับสิ่งที่เขาตั้งใจทำรถยนต์คันง

“คุณโย! พอ...พอแล้ว! พอ! อ๊า!”ร่างงามผวาเฮือกแล้วเกร็งกระตุกยึกยัก ริมฝีปากอวบอิ่มอ้าค้างน้อยๆ ดวงตาปรือหวานฉ่ำ ก่อนที่ร่างขาวผ่องจะค่อยๆ เอนลงอย่างสิ้นเรี่ยวแรงวาโยอ้าปากรอคอยที่ใจกลางบุปผานารี ไม่กี่วินาทีต่อจากนั้นน้ำหวานสีขาวหนืดเหนอะก็ไหลออกมาเบาๆ เขาปาดลิ้นตวัดเอาธาราสวาทอันหวานหอม สร้างความกระสันรัญจวนให้เกิดขึ้นแก่ละอองดาวอีกครั้ง ทั้งๆ ที่หล่อนเพิ่งเสร็จสมถึงขีดสุด เขาลุกขึ้นนั่งตรงกลางระหว่างเรียวขางาม เพื่อจดจ่ออาวุธอันทรงพลังเข้ากับบุปผานารีอ่อนบางของหล่อน ร่างงามสะดุ้งน้อยๆ ได้ยินเสียงสูดปากราวกินของเผ็ดเล็ดลอดออกมา“โอ...ดาว...ทำไมมันแน่นอย่างนี้ อืม...อ๊ะ!” วาโยโน้มกายลงไปปิดปากภรรยาด้วยริมฝีปากเขา สองแขนกอดรัดร่างสั่นระริกของภรรยาไว้แน่น ดวงตาสองคู่สบสานกันไม่ลดละ ถักทอสายใยที่ก่อเกิดจากการหลอมรวมร่างกายโดยไม่รู้ตัว แผงอกนุ่มหยุ่นบดเบียดกับแผงอกหนั่นแน่นของชายชาตรี โหนกเนื้อแห่งนารีบดคลึงกับหนอกนูนแห่งบุรุษแนบแน่น มันกระทบกันเกิดเสียงดังพั่บๆ ในทุกจังหวะที่วาโยขยับโยกสะโพกสอบละอองดาวได้แต่ครางอืออาด้วยถูกปรนเปรอรสเสน่หาแสนรัญจวน“อา...คุณโย...อ๊ะ! เบาๆ เถอะค่ะ ดาว..

กวางน้อยตวาดเสียงกร้าวแต่น้ำตาเอ่อคลอ เธอวิ่งเข้าไปในห้องนอนเล็กของเขาเพราะจำได้ว่ามียาสีฟันอยู่ในห้องน้ำเล็กๆ ด้านใน มันคงช่วยบรรเทาอาการแสบร้อนของฝ่ามือเธอได้ สักเล็กน้อยก็ยังดีกุมภัณฑ์นั่งอึ้งอยู่กับที่ นึกในใจว่าอะไรกันนี่ เขาทำผิดอะไร ก็เคยล้อเล่นกับหล่อนแรงกว่านี้อีก หล่อนยังเชิดหน้าเถียงกลับด้วยซ้ำ คราวนี้สงสัยจะกินยาผิดกระมังถึงได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้วหนีเข้าห้องอย่างนั้นนายยักษ์พาร่างสูงใหญ่เข้าไปในห้องน้อย เขาแลหากวางสาวแต่ไร้แววเจ้าหล่อน “กวาง...เธออยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า ฉันล้อเล่นหรอกน่า อย่าโกรธฉันเลยนะ ออกมานะกวาง เดี๋ยวหายใจไม่ออก” กุมภัณฑ์ใช้วิธีด้านได้อายอด ก็บทเขาจะอ้อนอะนะ สาวใจแข็งที่ไหนก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้หรอก แพ้ความออดอ้อนกับคารมดีๆ และน้ำเสียงหวานๆ ของเขาทุกรายไป ไม่เชื่อคอยดูสิประตูห้องน้ำเปิดออกในเวลาต่อมา กุมภัณฑ์ยิ้มกริ่มในหน้าเมื่อพบว่าเสียงอ้อนของตนได้ผล มันสามารถพาร่างอ้อนแอ้นอรชรออกมาจากห้องน้ำได้ เจ้าหล่อนมีน้ำหูน้ำตาเต็มวงหน้า ผมเผ้าหลุดลุ่ยไม่เป็นทรง โดยรวมแล้วหล่อนดูดีกว่าคำว่ากระเซอะกระเซิงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น“เป็นอาราย...” เขาถามเสียงยานคาง ย