All Chapters of นางบำเรอตีทะเบียน: Chapter 41 - Chapter 50

ข้อมือทั้งสองของกวางสาว ถูกกำรวมกันด้วยมือซ้ายของพ่อยักษ์ เขาตรึงมันไว้เหนือศีรษะเจ้าของ“จะทำอะไร...คะ..บอส...” ถามแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คุณบอสที่หน้าแดงเพราะเขินเมื่อครู่นี้ กลายร่างเป็นยักษ์ใหญ่กุมภัณฑ์ที่มีนัยน์ตาเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ เขากำลังจ้องเธออยู่ ประหนึ่งอยากเคี้ยวให้แหลกละเอียดด้วยสายตา ก่อนจะกลืนลงท้องแล้วอิ่มไปอีกมื้อด้วยเนื้อกวาง“ฉัน...จะปลอบคนเจ็บไง”เขาบอกหน้าด้านๆ แล้วก้มลงไปหอมแก้มบางช้าๆสิมันตราขนลุกเกรียว ริมฝีปากอุ่นร้อนมาพร้อมกับปลายจมูกคมขาวน่าสัมผัส มันช่างน่าจูบน่ากัดเสียนี่กระไร“เธอมองฉันเหมือนอยาก...จะกินฉัน” เย้าหยอกกวางน้อยด้วยริมฝีปากที่พ่นวาจาห่างจากใบหูหล่อนไม่ถึงครึ่งนิ้ว เขาจงใจรุกไล่กวางสาวด้วยความช่ำชองของยักษ์ใหญ่ผู้เจนสงครามสิมันตราหายใจเร็วแรง พายุสวาทกำลังพัดกระหน่ำอยู่ในร่างเธอ ไม่แปลกหรอกหากเขาจะมองออกว่าเธออยากกลืนกินเขาทั้งตัว มันช่วยไม่ได้ ในเมื่อเขาส่งสายตาเช่นเดียวกันนั้นมาให้เธอเช่นกัน“ฉะ...ฉัน ฉันเปล่า เรา...ออกไปจากห้องดีไหม ฉันว่ามันไม่ค่อยปลอดภัยนะคะ” บอกเขาแล้วกลืนน้ำลายลงคออีกอึกใหญ่ ความหวามหวานที่วิ่งวนอยู่รอบกายทำเอา

“คุณยักษ์ ฉันปวดฉี่...จะให้รออะไรเนี่ย”คนปวดฉี่เริ่มหน้ามุ่ย เขาจะให้เธอยืนรออะไรในเมื่อชักโครกมันอยู่ห่างออกไปแค่สามก้าวเท่านั้น“รอเจ้านี่ไงล่ะ”เขาชูผ้ากอซให้ดู แล้วตรงเข้ามาพันฝ่ามือทั้งสองของหล่อนด้วยผ้ากอซม้วนนั้นจนกลายเป็นมือมัมมี่“อย่าให้มันโดนน้ำเลย กันไว้ก่อน”เขาว่าแล้วรุนหลังหล่อนเข้าไปในห้องน้ำครู่หนึ่งเสียงร้องของยัยกวางจอมป่วนก็ดังขึ้น กุมภัณฑ์กลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา วันนี้มันวันอะไร ทำไมเรื่องยุ่งยากมันเยอะเสียจริงชายหนุ่มพาร่างสูงใหญ่เดินไปหยุดที่หน้าห้องน้ำ เขาเพิ่งสวมได้เพียงกางเกงขาสั้นแบบสบายๆ ยังไม่ทันได้สวมเสื้อ ก็เพราะคนที่ร้องขึ้นนี่ไงที่ทำให้เขาต้องเสียเวลา“คุณยักษ์อยู่หรือเปล่า มานี่เดี๋ยวเดียวได้ม้ายยย...”“อารายยย...”เมื่อคนถามลากเสียงเรียก คนตอบเลยต้องลากเสียงตอบ ให้สมกับความ ‘เยอะ’ ของเจ้าหล่อน“เข้ามาหน่อยสิ”คนข้างในร้องขอด้วยเสียงประหม่า กุมภัณฑ์ยืนงงอยู่หน้าห้อง ยัยกวางเล่นบ้าอะไรยักษ์ใหญ่ตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป กวางสาวไม่ได้ล็อกประตูห้องน้ำด้วยซ้ำ หรือว่าหล่อนจะแบบว่า...อยากให้เขาเข้าไปทำอย่างอื่น หึๆๆ“อะไรของเธอ” ถามเพราะคนตรงหน้ายืนไขว้ขาบิ

“จริงรึแม่ดาว หล่อนไปเรียนตอนไหน ฉันไม่เห็นว่าหล่อนจะออกไปไหนเลยถ้าตาโยไม่สั่ง”“ดาวเรียนมหาลัยเปิดค่ะ ไม่ต้องไปเรียนก็ได้แต่ต้องไปสอบ ดาวเรียนเก่งนะคะคุณแม่ แค่สองปีครึ่งก็เรียนจบแล้ว”ละอองดาวโอ้อวดพร้อมรอยยิ้ม นานๆ ทีจะมีคนรับฟังความภาคภูมิใจของเธอบ้าง เธอก็ขอคุยโวให้เต็มที่หน่อย“ย่ะ แม่คนสมองดี หล่อนอยากได้อะไรไหมล่ะ ฉันกำลังอารมณ์ดี เผื่อหล่อนอยากขอของขวัญวันรับปริญญา”ละอองดาวยิ้มกว้างเมื่อมารดาของสามีเปิดทาง ตอนนี้เธอหวังอย่างยิ่งว่าสิ่งที่ขอจะได้รับกลับมาจริงๆ“คุณดาวขอเลยค่ะ คุณภาไม่ได้ใช้เงินนานแล้ว เดี๋ยวปลวกขึ้น”เจรียงแซวเจ้านายที่เคารพ คุณนายวิภาของนางมีบุญนัก เกิดมาบนกองเงินกองทอง มีบิดามารดาร่ำรวย พอแต่งงานก็ได้แต่งกับสามีที่มีฐานะดี กิจการที่ทำก็รุ่งเรืองเลยทำให้เวลานี้คุณนายวิภาขึ้นแท่นเศรษฐีณีคนหนึ่งของประเทศ หากลูกสะใภ้จะขออะไรเป็นของขวัญบ้าง นางคงไม่รีรอที่จะจัดการให้ตามที่เจ้าหล่อนร้องขอละอองดาวสูบลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรวบรวมความกล้าก่อนเอ่ยออกมา“ถ้าอย่างนั้น...ดาวขอนามสกุลจตุรศิลป์ ให้ลูกของดาวได้ไหมคะคุณแม่”“คุณดาว? จริงเหรอคะ! นี่คุณกำลังท้อง?” เจรียงยกมือท

...........[9]หนามตำใจ...........เรือนไม้หอม เวลาเดียวกันร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมผ้าแพรสีน้ำเงินเข้ม เดินลัดเลาะมาตามสวนดอกไม้ เข้าสู่รั้วของเรือนไม้หอม ละอองดาวที่กำลังจะเข้านอน ต้องลุกจากเตียงมาเปิดประตูให้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครที่กำลังเคาะประตูอยู่ด้านนอก“ยังไม่นอนเหรอ” วาโยถามคนตรงหน้า ทั้งที่เห็นว่าหล่อนยังลืมตาอยู่“ค่ะ คุณมีอะไรจะใช้ดาวหรือเปล่าคะ”ละอองดาวถามกลับ ไม่ได้เชิญเขาเข้ามาในห้อง แต่วาโยก็ดันร่างเธอให้ถอยหลังจนในที่สุดก็เป็นเขาที่เป็นฝ่ายปิดประตูลงกลอนให้สิบนาทีผ่านไป คนทั้งสองนอนเคียงกันบนเตียงกว้าง แต่ห่างกันคนละฝั่ง ฝ่ายภรรยาได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกๆ ของสามี ก็เริ่มรู้ในจุดมุ่งหมายที่เขามาในคืนนี้ เลยเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน จะได้ไม่ต้องทนฟังเสียงถอนหายใจให้ระคายรูหู“อยากคุยเรื่องใบหย่าเหรอคะ”วาโยหันมาทางที่ภรรยานอนอยู่ แม้ในห้องจะปิดไฟ แต่แสงสว่างจากดวงไฟด้านนอกก็ส่องเข้ามาพอให้มองเห็นร่างที่นอนอยู่อีกฝั่ง“ฉัน...ความจริงฉันไม่ได้อยากหย่านะ ฉันพูดจริงๆ แต่นุตก็สำคัญกับฉันมาก ฉันรักนุต เธอเข้าใจหรือเปล่า”“เข้าใจ...เข้าใจดีเลยค่ะ แต่คุณก็น่าจะเข้าใจนี่นา ดาวบอกคุ

สิมันตราคิดถูกที่ลุกจากเตียงมาสงบจิตใจในสวนแห่งนี้ เวลาเที่ยงคืนกว่าๆ เจ้าของบ้านคงไม่ลงมาว่าเธอกระมัง ที่บุกรุกเข้ามาในเขตสวนสวยของท่านกวางสาวยิ้มให้กับบรรยากาศรอบกาย แม้ว่าสองฝ่ามือยังปวดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้การเสพบรรยากาศดีๆ กร่อยลงได้ เธอนั่งเงียบๆ ฟังเสียงแมลงในสวนแข่งกันร้องเพลงในยามค่ำคืน ความสงบในใจเริ่มมีในระดับหนึ่ง แต่แล้วใบหน้าของใครบางคนก็โผล่เข้ามาในหัว ให้เธอได้ว้าวุ่นใจ“จะไปคิดถึงเขาทำไมนะยัยกวาง...”หญิงสาวเปรยกับตัวเอง โดยไม่รู้ว่าเวลานี้ไม่ได้อยู่ลำพังในสวนสวย ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมสีนิลสนิท เดินอยู่กลางสนามหญ้า มวลอากาศรอบกายชายหนุ่มพร่ามัวเล็กน้อย อาจเพราะควันบุหรี่ที่เขาเพิ่งสูดเข้าปอดแรงๆ แล้วพ่นมันออกมาก่อนหน้านี้ เขาจัดการดีดก้นบุหรี่ให้ลอยหวือไปตกบนพื้น ก่อนจะใช้ปลายเท้าเหยียบซ้ำให้มันมอดสนิทกลิ่นหอมอ่อนจางของร่างกวางสาว ยังติดที่ปลายจมูกของยักษ์ใหญ่กุมภัณฑ์ จนเขาไม่สามารถหลับลงได้ จำต้องลุกมาสูบบุหรี่เพราะมันทนไม่ไหวจริงๆ เขาไม่ได้สูบจนติดแต่สูบเฉพาะเวลาที่มีเรื่องรบกวนจิตใจ คราวนี้หนักหน่อยเพราะเรื่องเดียวกันนี้มันรบกวนร่างกายเขาด้วย ความต้องการบา