All Chapters of นางบำเรอตีทะเบียน: Chapter 51 - Chapter 60

หัวใจที่ถูกบีบจนบี้แบนของกุมภัณฑ์ คล้ายถูกสับเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยวาจาธรรมดาแต่คมกริบของกวางสาว หล่อนยังไม่รู้ว่าจะไปไหนด้วยซ้ำ แต่ต้องไปจากเขาให้ได้ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!“ทำไม”หญิงสาวนิ่งเงียบชั่วอึดใจ ก่อนจะตั้งสติแล้วอธิบายให้เขาฟัง“เจ็บ...ตรงนี้ ถ้าอยู่ต่อก็คงเจ็บ...เหมือนตาย...”ว่าพลางจับมือเขามาวางทาบบนหน้าอกข้างซ้าย เขาดูตกใจกับการกระทำของเธอ“กวาง...นี่เธอกำลังบอกอะไรฉันหรือเปล่า” กุมภัณฑ์ใคร่รู้นัก ใครมาพูดอะไรกับสิมันตรากันนะ เจ้าหล่อนถึงได้หมดความอดทนจนยอมเปิดเปลือยความรู้สึกที่มีต่อเขา หล่อนดูเจ็บปวดเพราะต้องจากเขาไป“กวาง...เอ่อ...กวาง กวาง...จะกลับห้องแล้ว” สิมันตราได้สติ เธอหลงลืมความเป็นจริงชั่วขณะ กุมภัณฑ์คงไม่มีทางรู้ความนัยที่เธอสื่อออกไปหรอก ในเมื่อเขาไม่ได้ใจตรงกับเธอ เธอบ้าไปเองฝ่ายเดียว น่าสมเพชจริงๆหญิงสาวดิ้นรนจะลงจากตักกว้าง แต่ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของกลับไม่ยอม เขารั้งใบหน้านวลให้หันมาหา ก่อนจะมอบจุมพิตหวานๆ ปลอบใจกวางน้อยให้คลายเศร้าหมอง ปลายลิ้นนุ่มอ่อนหยอกล้อกันในโพรงปากของคนทั้งสอง ถ่ายทอดสัมผัสอ่อนโยนนุ่มนวลให้กันและกัน ก่อนที่จะผละจากเมื่ออากาศใ

คุณนายวิภายิ้มแก้มปริ ก่อนจะยกนิ้วหัวแม่มือให้ลูกสะใภ้หนึ่งทีด้วยความพออกพอใจ พอลูกชายกลับมาที่โต๊ะอาหาร นางก็แสดงความห่วงใยอันล้นเหลือด้วยการเอ่ยถามถึงสาเหตุของอาการที่เขาเป็น แม้จะรู้สึกสะใจมากกว่าเห็นใจก็ตาม“ว่าไงฮึตาโย ทำไมอาเจียนได้ล่ะ” นางจีบปากจีบคอถาม พลางยกยิ้มที่มุมปาก ละอองดาวกำลังประคองลูกชายนางให้นั่งลงยังเก้าอี้วาโยรู้สึกเหมือนถูกเยาะเย้ยอย่างไรพิกล ทั้งที่มารดาเอ่ยถามด้วยความห่วงใยแท้ๆ เขานั่งลงแล้วยกมือคลึงขมับทั้งสองข้าง หลังจากอาบน้ำแปรงฟันเสร็จเขาก็มีอาการประหลาด รู้สึกว่าจะเริ่มจากตอนที่แปรงสีฟันล้วงคอนั่นแหละ มันรู้สึกพะอืดพะอมไม่หาย แล้วตอนที่คุยโทรศัพท์กับนิลอรก็รู้สึกวิงเวียน กระทั่งมาอาเจียนเมื่อครู่นี้“ผมรู้สึกแปลกๆ ครับ มันพะอืดพะอมบอกไม่ถูก เวียนหัวด้วย” เขาตอบคำถามมารดาด้วยแรงที่ยังพอมี โอย...นี่เขาเป็นโรคบ้าอะไรกัน“แล้วอย่างนี้จะไปทำงานไหวเหรอ” วิภาถามย้ำ ถ้าเป็นไปได้จะผูกเจ้าลูกชายมัดติดกับลูกสะใภ้เสียเลย“ไหวครับ ผมไปนะครับ” เขาว่าแล้วตั้งท่าจะลุก แต่เหมือนว่าเพิ่งนึกอะไรออก “เอ่อ...ดาว เธอจะไปสำนักงานเขตกับฉันวันไหน”แค่กๆ แค่กๆนางวิภาไอค่อกแค่กรา

ความเจ็บจนจุกบวกกับอาการที่ร่างกายผิดปกติ ทำให้วาโยวูบไป ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ล้มลงไปกองกับพื้น นางเจรียงร้องลั่นด้วยความตกใจ นางพยุงร่างนายน้อยไม่ไหวสุดท้ายก็ล้มลงไปพร้อมๆ กัน“คุณโย! คุณโยคะ!?”ละอองดาวรีบเข้าไปประคองสามี ส่วนนางวิภายืนกระหยิ่มยิ้มย่องที่นางเป็นผู้ชนะ ให้มันรู้ไปสิว่าลูกที่เบ่งออกมาแท้ๆ จะมาปีกกล้าขาแข็งกำแหงใส่นางได้ มันน่าตีให้ก้นลายจริงๆ ลูกคนนี้“นายก่อ! นายก่อเอ๊ย! มาช่วยหามตาโยเร็วเข้า ลูกชายฉันมันใจเสาะ โมโหแม่จนเป็นลม!”คุณนายวิภาเดินนวยนาดออกไปร้องเรียกคนสวนให้มาช่วยกันหามวาโยไปห้องนั่งเล่น ไม่วายแดกดันคนที่หมดสติด้วยความสุขใจเล็กๆ วาโยคงจะแพ้ท้องแทนเมียกระมัง นางดูออก เขาว่ากันว่าสามีที่แพ้ท้องแทนภรรยาแสดงว่าสามีคนนั้นต้องรักภรรยามาก แล้วลูกชายของนางอยู่ในกลุ่มนั้นด้วยหรือเปล่า ไม่รู้ล่ะ! ใช่ไม่ใช่ก็ช่าง แต่สมน้ำหน้ามันจริงๆวิภายกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาป้องปากแล้วหัวเราะด้วยความสะใจ ขณะที่คนอื่นๆ พยายามช่วยกันพาร่างของวาโยไปที่ห้องนั่งเล่นละอองดาวรีบหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้สามี ขณะที่นางเจรียงจ่อยาดมเข้ากับจมูกผู้เป็นนาย เมื่อเช็ดหน้าเช็ดตาพอสมควรแล้ว ละอองดาวจะขอ

เจรียงทำตัวไม่ถูก ด้วยไม่คิดว่าจะได้รับโทสะของนายน้อยเป็นสิ่งตอบแทน นางแค่หวังว่าเขาจะประหลาดใจแล้วปล่อยผ่าน และไม่นานเขาคงเลิกสนใจสิมันตราไปเอง แต่ดูท่าว่าจะไม่ใช่เสียแล้ว“อ่า...ป้าก็เดาๆ เอาละค่ะ เห็นคุยโทรศัพท์แล้วรีบออกไปเลย” เจรียงขออภัยคุณพระคุณเจ้าอยู่ในใจ ที่วันนี้นางจำต้องผิดศีลเอ่ยคำลวง นางยังไม่อยากโดนพ่อยักษ์หน้าหล่อบีบคอเอาง่ายๆกุมภัณฑ์ลุกพรวดขึ้นอีกครั้ง เขาคว้าเสื้อสูทที่พาดไว้กับพนักเก้าอี้แล้วก้าวออกจากห้องอาหารด้วยความรวดเร็วนางเจรียงกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ หันไปมองผู้เป็นนายก็เห็นกรีดนิ้วชี้วาดผ่านลำคอช้าๆ คุณนายคงบอกเป็นนัยว่างานนี้ตายแน่ๆ พี่เจรียง...........บนถนนภายในซอยหมู่บ้านที่ไม่ได้กว้างมากมาย สิมันตราเดินทอดน่องไปเรื่อยราวกับว่ามันคือทุ่งหญ้าสีเขียวขจีที่น่าภิรมย์ยิ่ง เธอไม่ได้ยินเสียงแตรรถที่บีบไล่หลังมาแม้แต่น้อย และกว่าจะรู้ตัว ก็ได้ตกใจจนทรุดลงไปกองริมฟุตบาท เสียงแตรรถอีกคันที่วิ่งตามหลังมา ไม่ได้ทำให้รถเก๋งสีนิลคันแรกลังเลแม้แต่น้อย เจ้าของรถไม่ได้หยุดรถแล้วลงมาดูอาการคนเจ็บแต่อย่างใดสิมันตราไม่ได้รู้สึกเจ็บ เพราะตอนนี้อาการเจ็บที่ใจมันกลืนกินคว

“จริงเหรอคะ ดีจริง ยักษ์...ติ๋วว่าจะมาชวนไปกินข้าวเที่ยง ไปด้วยกันไหม” ผู้มาใหม่ก้าวผ่านสิมันตราเข้าไปในห้อง สิมันตราไม่ได้ยินว่าเขาตอบอะไรเพราะจงใจเดินออกมาแล้วปิดประตู เขาคงจะอร่อยกับมื้อเที่ยงตอนแปดโมงเช้ากระมัง“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ คุณกวางตาแดงๆ” วิญ หนุ่มใต้ผิวเข้มหน้าคมร่างสูงใหญ่ เอ่ยถามกวางน้อยของบอสอย่างห่วงใย มันห้ามไม่ได้ในเมื่อหัวใจตกหลุมรักผู้หญิงของเจ้านายตั้งแต่แรกเห็น แต่จะแสดงออกมากก็ไม่ได้ เพราะเรื่องส่วนตัวอาจจะมีผลต่อเรื่องงานหากเขายังหน้าด้านกล้าจีบสาวน้อยคนนี้“ไม่มีอะไรค่ะ กวางเจ็บมือเท่านั้นเอง” เธอบอกปัดแล้วรับแฟ้มที่ชายหนุ่มส่งให้ เขาเป็นหนึ่งในพนักงานหัวกะทิของจตุรศิลป์ และเป็นหนึ่งในหลายๆ คนที่เธอต้องติดต่อด้วย บางครั้งการทำงานหลายอย่างในเวลาเดียวกันก็เป็นเรื่องน่าปวดหัว และพอคิดถึงวันที่จะได้ออกไปจากที่นี่ เธอก็แทบนับวันรอไม่ไหว อย่างแรกที่ต้องทำคือยื่นใบลาออก และเธอคิดว่าควรจะเริ่มร่างมันในคอมพิวเตอร์ได้แล้ว“เอ...มือเป็นอะไรครับ ขอโทษที่ถามนะ พี่แค่เป็นห่วง” บุรุษผู้มีใจใสสะอาด เอ่ยอ้างว่าเป็นพี่ชายของสาวน้อยโดยไม่รอให้หล่อนอนุญาต สิมันตราใจชื