All Chapters of นางบำเรอตีทะเบียน: Chapter 21 - Chapter 30

“หย่าก็หย่าสิ...ละอองดาว เธอยังมีอีกคนให้ห่วงให้คิดถึง จะมัวเหนี่ยวดึงคนที่ไม่รักไว้กับตัวทำไม สู้ให้เขาไปซะ ไปอยู่กับคนที่เขารักไม่ดีกว่าเหรอ”เสียงสะอื้นผะแผ่วดังขึ้นหลังจากที่เจ้าของเอ่ยคำปลอบประโลมตนเอง สองมือบางวางบนหน้าท้องที่ยังแบนอยู่ หากไม่บอกคงไม่มีใครรู้ว่าเจ้าตัวกำลัง ตั้งครรภ์...........เวลาเดียวกันนั้นที่ห้องนอนบนตึกใหญ่ของวาโย กล่องของขวัญขนาดเท่าฝ่ามือถูกเจ้าของบีบบี้แล้วปาโครมเข้าข้างฝา ผลของแรงเหวี่ยงอันมหาศาลทำให้กล่องน้อยซึ่งบุบบี้กลิ้งไปหลบอยู่ใต้โต๊ะเครื่องแป้ง ราวกับว่ามันจะปลอดภัยหากปล่อยร่างให้พักพิงอยู่ในซอกแคบๆ และมืดมิดเจ้าของห้องกว้างทิ้งกายลงแผ่อยู่กลางเตียง เสียงสะอื้นผะแผ่วที่ลอยตามสายลมเมื่อเดินออกจากเรือนไม้หอม ยังตามมาหลอกหลอนถึงบนนี้ ละอองดาวเป็นแม่มดชั่วร้ายหรืออย่างไร เหตุใดจึงพลิกลิ้นปลิ้นปล้อนกลับคำรวดเร็วเช่นนี้ เขาจะไม่เดือดร้อนเลยหากวีนุตตราไม่อาการทรุดหนัก เขาต้องการใบหย่าเพื่อไปยืนยันกับหล่อนว่ารักของเขายังคงอยู่เช่นเดิม ยังรักมั่นต่อหล่อนมิคลาย และจะแต่งงานเป็นสามีภรรยากันให้ได้ แม้ว่าความตายจะมาพรากจากก็ตามสามปีมาแล้วที่เขาแต่งงานกับล

...........[5]แม่ผัวตัวแสบ...........รถยนต์คันงามมุ่งหน้าสู่สำนักงานเขต ที่ครั้งหนึ่งละอองดาวกับวาโยเคยมาจดทะเบียนสมรส ระหว่างที่รถยังเคลื่อนตัวไปตามถนนที่คับคั่งด้วยยวดยานพาหนะ สองสามีภรรยาไม่ได้เอ่ยวาจาแต่อย่างใด ได้แต่ปล่อยให้ความเงียบงันผูกขาดการสนทนา ทว่ายี่สิบนาทีถัดมา ละอองดาวก็ทนไม่ไหว เอ่ยถามถึงสิ่งที่อยากรู้เพื่อความแน่ใจ“คุณโย...ได้เปิดกล่องของขวัญดูหรือเปล่าคะ”น้ำเสียงแหบพร่าเพราะประหม่าของละอองดาวทำให้วาโยละสายตาจากถนนเบื้องหน้ามามองหล่อนชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับไป“เปิดแล้ว” เขาตอบให้จบๆ ด้วยต้องการตัดปัญหา ไม่ว่าอะไรจะอยู่ในนั้น ก็ไม่อาจทำให้เขาเลิกล้มความตั้งใจได้หรอก“แล้ว...คิดยังไงคะ ชอบหรือเปล่า” ริมฝีปากงามคลี่ยิ้มอย่างมีความหวัง ใจชื้นขึ้นมาหน่อยที่อย่างน้อยเขาก็รู้แล้วว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ บางทีเขาอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ เธอยอมรับเลยละว่าพอแม่สามีเอ่ยให้คิด เธอก็เริ่มคิดจริงๆ มันสองจิตสองใจ ทั้งอยากหย่าและไม่อยากหย่าวาโยถอนหายใจแรงๆ อย่างอึดอัด หล่อนจะถามหาสวรรค์วิมานอะไร“ฟังนะละอองดาว ไม่ว่าเธอจะเอาอะไรใส่ลงไปในนั้น มันก็ไม่ทำให้ฉันเปลี่ยนใจได้ ยังไงวันนี้ฉันก็

“ก็...ช่างมันเถอะค่ะ บางทีดาวอาจจะตาฝาด ว่าแต่...คุณโยยังไม่มาอีกเหรอ” ถามพลางมองไปที่ประตูด้วยหวังว่าจะได้เห็นหน้าสามีสักที“โอ๊ย...อย่าไปถามเลย โน่น...ไปเฝ้าไข้แม่นุตอยู่ตึกโน้นโน่น”หัวคิ้วของลูกสะใภ้ย่นเข้าหากันด้วยความประหลาดใจ นี่วีนุตตราเข้าโรงพยาบาลอีกแล้วสินะก๊อกๆๆเสียงเคาะประตูดังแทรกการสนทนาของแม่ผัวลูกสะใภ้ ละอองดาวอยากถามนางวิภาต่อสักนิด แต่ถูกขัดด้วยร่างสูงใหญ่ที่ก้าวพรวดๆ ผ่านประตูเข้ามา“คุณแม่ยังไม่กลับเหรอครับ” วาโยถามมารดาที่ยังปักหลักอยู่ข้างเตียงคนไข้“ถ้ากลับแล้วแกจะเห็นหัวหงอกๆ ของฉันไหมล่ะ”คนเป็นแม่ตั้งใจรวนลูกชายเต็มที่ นางจะถือว่าที่ละอองดาวถูกหามส่งโรงพยาบาลเป็นเพราะพ่อลูกชายตัวดี มันน่าจับตีก้นเหมือนตอนเด็กๆ นักเชียววาโยถอนหายใจอย่างต้องการระงับความรำคาญ เขาไม่อยากต่อปากต่อคำกับมารดาหรอก มันจะบาปเสียเปล่าๆ“เธอหายดีเมื่อไหร่บอกฉันด้วย จะได้ไปจัดการเรื่องหย่าให้เสร็จๆ”ละอองดาวอ้าปากเตรียมจะแย้งว่าเธอไม่หย่าแล้ว ถ้าเขาอยากหย่าให้เขาฟ้องหย่าเอาเอง เพราะอย่างน้อยหากฟ้องหย่าจริงๆ เธอก็จะได้มีเงินทองเก็บไว้ให้ลูกได้เรียนหนังสือบ้าง หรือบางที เขาอาจจะช่วยส่งเ

“มาสิ เรามาช้าไปนิดเดียว โยเพิ่งกลับไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วนี่เอง แต่เดี๋ยวคงมามั้ง เพราะเห็นบอกว่าจะมากินข้าวเย็นกับพี่”วีนุตตราเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา ขณะที่นิลอรกับนางพยาบาลช่วยกันยกร่างผอมของคนป่วยขึ้นวางบนเตียง“อ้อ...ถึงว่าสิ อรไม่เห็นที่บริษัท”คราวนี้วีนุตตราเลิกคิ้วสูง สงสัยว่านิลอรจะเข้าใจผิด“ถ้าหมายถึงบริษัทที่เราไปทำงานน่ะ โยไม่ได้เข้าไปดูทุกวันหรอก เขาน่าจะทำงานอยู่อีกชั้นของตึกนั้นนั่นแหละ บริษัทจตุรศิลป์ทำธุรกิจสองตัว น้องชายโยทำบริษัทน้ำแร่ ส่วนโยเขาทำเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ เขากำลังจะเริ่มลงทุนในต่างประเทศ ทำนองว่าสิ่งก่อสร้างจำพวกคอนโดฯ อะไรพรรค์นี้แหละ พี่ก็ไม่อยากจะถามเซ้าซี้ แค่ที่โยช่วยเราก็มากพอแล้ว พี่เกรงใจ” วีนุตตราเอ่ยช้าๆ เนิบนาบ เธอไม่ได้กล่าวเกินจริงเลยสักเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องหลังที่วาโยช่วยเหลือเธอนั้น มันมากเกินกว่าความรักของผู้หญิงป่วยใกล้ตายจะตอบแทนเขาได้ด้วยซ้ำ“อ้อ...อย่างนี้นี่เอง แล้ววันนี้พี่สาวของอรอาการเป็นไงบ้างคะ เมื่อไหร่จะลุกมาไล่ตีน้องซะที น้องอยากวิ่งไล่จับกับพี่จะแย่แล้ว” น้องน้อยออดอ้อนอย่างน่ารัก อ้อนพี่สาวที่ป่วยเรื้อรังมานานปีนางพยาบา

...........[6]ลูกสะใภ้ข้า! อย่าแตะ...........มื้อค่ำแสนอร่อยผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง กระนั้นริมฝีปากน้อยๆ ของละอองดาวก็ยังไม่ได้เว้นว่าง เธอยังเคี้ยวผลไม้คำโต ที่นางวิภานั่งปอกนั่งหั่นให้ไม่ยอมหมดเสียที“คุณแม่ขา ท้องดาวจะแตกแล้วค่า”“อะไรกันแม่คนนี้ กินเข้าไปนิดเดียวทำเป็นบ่น”วิภาที่ตอนนี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง เอ่ยอย่างงอนๆ มือซ้ายยังครอบครองผลแอปเปิลที่ยังปอกเปลือกไม่เสร็จ ส่วนมือขวาถือมีดเล็กๆ ไว้มั่น“ดาวจุกแล้วค่ะ คุณแม่กินเถอะ กินเยอะเกินไป ดาวจะอ้วก”ละอองดาวบอกตามจริง เธอคงได้อาเจียนแน่ๆ หากว่าแม่สามียังคะยั้นคะยอให้เธอกินไม่เลิก ตอนมื้อค่ำเธอก็กินไปมากกว่าปกติแล้วนะ เพื่อเอาใจนางนั่นแหละ“เออๆ ก็ได้ๆ แล้วหล่อนง่วงหรือยังล่ะ”“โธ่...คุณแม่ก็ ใจคอจะให้ดาวกินแล้วก็นอนอย่างเดียวใช่ไหมคะ อย่างนี้ดาวก็อ้วนพอดี” ลูกสะใภ้ยิ้มแหยๆ ให้แม่สามี นานๆ ทีจะได้พูดคุยดีๆ กับคุณนายวิภาบ้าง เธอรู้สึกดีมากเลย“ย่ะ แม่คนกลัวไม่สวย อย่างหล่อนน่ะอ้วนกว่านี้สักสิบกิโลฯ ฉันยังว่าผอมแห้งอยู่ดี สมัยฉันสาวๆ นี่อวบอึ๋มเชียวนะ หนุ่มๆ นี่ติดกันเกรียว หัวกระไดบ้านไม่เคยแห้งเลย” วิภาคุยโวเรื่องที่นา