All Chapters of นางบำเรอตีทะเบียน: Chapter 11 - Chapter 20

“ปะ...เปล่า แค่...ได้จูบแรกฉันไปเท่านั้นเอง” ตอบเสียงสั่นพลางยกมือปาดน้ำตา“กวาง!” เขาคำรามก้อง แม่กวางน้อยช่างเอ่ยวาจาเร่งเร้าโทสะได้ดีแท้ หล่อนไม่รู้หรืออย่างไรว่าเขากำลังโกรธหล่อนด้วยเรื่องใดอยู่“แล้วคุณยักษ์มาโกรธฉันทำไมเนี่ย พี่น้องก็ไม่ใช่ คนรักก็ไม่มีวันเป็น แล้วที่มาทำเป็นโกรธนี่หาเหตุผลได้หรือยัง” เธอจ้องหน้าเขานิ่งๆ อย่างต้องการคำตอบ ตอนที่บิดามารดาเสียไปจนเธอต้องมาอยู่ที่นี่ตามที่ป้าเจรียงสั่ง มารับใช้คนบ้านนี้อยู่หลายปี และแน่นอนว่าหลายต่อหลายครั้งที่มันเกิดเหตุการณ์ทำนองนี้ ดีที่เธอขอป้าเจรียงออกไปอยู่หอพักข้างนอก ไม่เช่นนั้นป่านนี้คงได้กลายเป็นนางบำเรอของลูกชายเจ้าของบ้านไปแล้ว แต่กระนั้น ทุกครั้งที่มาเยี่ยมป้าเจรียงแล้วเจอกับเขา โอกาสก็มักเข้าข้างให้เขารังแกเธออยู่เรื่อยกุมภัณฑ์ไม่อาจตอบคำถามที่สมันน้อยหน้างามเอื้อนเอ่ย หล่อนยังนิ่งเฉยแม้ว่าเขาไม่แยแสต่อคำถาม หล่อนคงรู้กระมังว่าเขาตอบมันไม่ได้“พรุ่งนี้แต่งตัวดีๆ แล้วเข้าไปหาฉันที่บริษัท ฉันจะหางานให้เธอทำเอง ไม่ต้องออกไปตะลอนๆ หางานจนเจอเจ้านายบ้ากามพวกนั้นอีก เข้าใจหรือเปล่า” เขาสั่งเสียงอ่อนลง“แน่ใจเหรอว่าจะไม่เจอ

ความเงียบงันปกคลุมภายในห้องอีกครั้ง วาโยเลี่ยงไปโทรศัพท์สั่งเด็กให้นำข้าวต้มมาให้หญิงสาว และไม่นานหลังจากนั้น นกเอี้ยงก็เข้ามาพร้อมถาดอาหารและน้ำเปล่าสามีหนุ่มไม่ขอให้นกเอี้ยงช่วยป้อนข้าวภรรยา เพราะเขาจะทำมันเอง ตอนนี้เขาป้อนข้าวคนป่วยเก่งยิ่งกว่าพยาบาลเสียอีก“ฉันไม่หิว” ละอองดาวบอกสั้นๆ แล้วหันหน้าหนี ถ้าเป็นเวลาอื่นเธอคงอยากกลืนข้าวที่เขาป้อนลงท้องทุกเม็ด แต่เธอรู้ว่าเขากำลังทำดีกับเธอ เพื่อที่จะหวังผลบางอย่าง“นี่เป็นเหตุผลแรกที่ฉันต้องลงมือป้อนข้าวเธอด้วยมือของฉัน เพราะขนาดฉันป้อนเธอยังดื้อดึงไม่ยอมกิน แล้วถ้าเป็นคนอื่นละก็ อย่าหวังเลยว่าเธอจะยอมกินดีๆ”“คุณทำเพราะหวังให้ดาวใจอ่อนเรื่องหย่า ดาวรู้ดี แต่ดาวขอยืนยันว่ายังไงก็จะหย่าให้ได้”“สิ่งเดียวที่ฉันหวังตอนนี้คือให้เธอกินข้าวกินยาแล้วนอนพักเสีย ด้วยความสัตย์จริง” เขายืนยันอีกครั้งอย่างหนักแน่น หญิงสาวจึงยอมรับเอาข้าวต้มเข้าปากแต่โดยดี ละอองดาวยินยอมให้สามีป้อนข้าวป้อนน้ำจนเกลี้ยงชาม ทว่าปฏิเสธที่จะรับประทานยา วันสองวันมานี้เธอกินยาแก้ปวดลดไข้ไปหลายรอบแล้ว มันต้องไม่ดีต่อร่างกายแน่ๆ เธอนั่งรอให้ข้าวย่อย เพราะขืนนอนตอนนี้มีหวั

“อย่าทำมันอีก ฉันไม่ชอบ” เขาสั่งเสียงต่ำเช่นเดิม ร่างสูงใหญ่ยืนเท้าสะเอว สองตาแลออกไปนอกบานกระจก หวังจะให้สีเขียวสีครามของต้นไม้ใบหญ้า ช่วยดับความขุ่นข้องหมองใจอันเกิดจากสตรีร่างเล็กบางที่ยืนอยู่ด้านหลัง“ฉันว่าคุณคุกคามความเป็นส่วนตัวของฉันมากเกินไปแล้วนะ ถ้าแค่นี้คุณก็ห้าม ฉันคงทำงานให้คุณไม่ได้ ฉันขอลาออก!”สิมันตราตะคอกใส่เจ้านาย เขาไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้เธอเลิกทำอย่างโน้นอย่างนี้ โดยเฉพาะเมื่อเหตุผลเดียวที่มีคือคำว่า เขาไม่ชอบ “อะไร! เธอจะลาออกทั้งๆ ที่มาทำงานได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเนี่ยนะ!”“ใช่! ทำไม”“เธอต้องเขียนใบลาออกล่วงหน้าอย่างน้อยสองเดือน” เขาหาทางรั้งคนร่างบางเอาไว้ เขาไม่ปล่อยแม่สมันตัวน้อยให้หลุดออกจากเมืองยักษ์ง่ายๆ หรอก“ลืมไปหรือเปล่าคะเจ้านาย ฉันไม่ได้เขียนใบสมัคร” เธอลอยหน้าลอยตาบอกเขาอย่างเป็นต่อ ในตอนท้ายประโยคเผยรอยยิ้มที่มุมปากอย่างอวดดี“เธอจะเขียนมันแน่ๆ ถ้าฉันต้องการให้มีเอกสารแผ่นนั้น” เจ้าของบริษัทอวดอำนาจมืดเล็กน้อย ริมฝีปากแดงเรื่อราวอิสตรีแย้มยิ้มบางๆ แต่เผยเขี้ยวยักษ์เจ้าเล่ห์อย่างร้ายเหลือสิมันตรารู้ดี เขาสามารถเนรมิตเอกสารใดๆ ขึ้นมาก็ได้ในเมื่อบริษ

...........[4]ผิดไหมที่ฉันไม่หย่า...........เสียงอาเจียนดังเล็ดลอดออกมาจากรั้วของเรือนไม้หอม เรือนที่สร้างเพื่อละอองดาวโดยเฉพาะ นางวิภานิ่วหน้าสงสัย เพราะจำได้ว่าลูกสะใภ้ป่วยไข้ตั้งแต่วันก่อน มดหมอหรือก็หามารักษาแล้ว แต่เหตุใดเล่าสาวเจ้ายังไม่ทุเลา“เสียงดังเชียวค่ะคุณ” นางเจรียงที่ยืนอยู่ด้านหน้าผู้เป็นนาย ท้วงทักพลางผลักรั้วไม้เตี้ยๆ ที่กั้นระหว่างสองบ้านออก เพื่อให้นายของตนได้ก้าวเข้าไป“ฉันว่ามันชักยังไงๆ แล้วนะ ยัยดาวนี่อาการแปลกๆ เหมือน...”“ท้องแน่ๆ เลยค่ะคุณภา” นางเจรียงต่อประโยคนั้นของเจ้านายด้วยสิ่งที่นางกำลังคิดอยู่ “จริงหรือพี่!” วิภาถามกลับอย่างดีใจ นางเจรียงพยักหน้าว่าต้องจริงแท้แน่นอน วิภาจึงเร่งฝีเท้าเพื่อก้าวเข้าไปในอาณาเขตเรือนไม้หอม เรือนหอของลูกชายคนโต นางอยากรู้เหลือเกินว่าสิ่งที่นางเจรียงคิดอ่านนั้นจะเป็นจริงหรือไม่สาวใช้นามว่านกเอี้ยงรีบเดินออกมารับหน้าคุณผู้หญิงของบ้านจตุรศิลป์ หล่อนมีถาดสำรับอาหารที่นายสาวเจ้าของเรือนยังไม่ได้รับประทาน ถือติดมือมาด้วย“ยัยดาวเป็นอะไรฮึแม่นก ไม่สบายยังไม่หายอีกรึ” “สงสัยจะหายยากค่ะ นกว่าคุณผู้หญิงไปดูคุณดาวเถอะค่ะ เธอไม

“แต่ดาวก็ไม่เคยแย่งของของใคร และคนดีของคุณก็ไม่ได้แย่งคุณไปเลยตลอดสามปีที่ผ่านมา”เสียงสั่นพร่าเปล่งวาจาประชดประชัน เมื่อกล่าวถึงวีนุตตราทีไร อารมณ์น้อยเนื้อต่ำใจก็ทำให้ละอองดาวมีโทสะทุกครั้ง แม่คนดีของสามีไม่เคยแย่งของของใครงั้นหรือ ช่างน่าขันนัก ขนาดวันคล้ายวันเกิดเขาแท้ๆ เขายังไปฉลองกับเจ้าหล่อนเลย ปล่อยเธอที่เป็นเมียให้นั่งรอตั้งแต่ก่อนเที่ยงคืนยันสว่างคาตา ก็คนมันรักกันนี่นะ อะไรๆ ก็ประเคนความดีความชอบให้กันนั่นแหละ ส่วนความเลวทรามต่ำช้าก็โยนมาให้เธอนี่ไงล่ะ รับเอา...รับเอา“อย่ามาทำเสียงเหมือนเป็นเจ้าของฉันอย่างนี้นะ เธอไม่มีสิทธิ์!”เสียงทุ้มอ่อนโยนเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำจนคนฟังหนาวยะเยือก ความเย็นชาของเขาแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูเนื้อของละอองดาว มันก่อตัวประดุจพายุหิมะที่ออกมาจากวาจาเขา ถาโถมสาดโครมเข้าใส่หัวใจเธอจนพังยับเยิน“ใจร้าย! ทำไมคุณถึงใจร้ายอย่างนี้นะวาโย ถามฉันบ้างหรือยังว่าฉันป่วยเป็นอะไร ถามฉันบ้างได้ไหมว่าวันนี้กินอะไรหรือยัง ไม่ใช่มาถึงก็มาชวนไปหย่า!”“ก็นั่นคือสิ่งที่เธอต้องการนี่ เธออยากหย่าไม่ใช่หรือไง” เขาเถียง น้ำเสียงที่ร้องออกมาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจของภรร