All Chapters of เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง: Chapter 71 - Chapter 80

“ปู่คิดว่าหลานใช้ใบชาเป็นวัตถุดิบหลักดีไหม ยังไงคนส่วนใหญ่ในประเทศเราก็นิยมกินชากันอยู่แล้วนะ ส่วนวัตถุดิบรองที่หลานอยากเพิ่มเข้าไปก็ค่อยไปลองเลือกที่ร้านขายสมุนไพรดูดีหรือเปล่า ยังไงบ่ายนี้พวกเราก็ไม่มีอะไรต้องทำอยู่แล้วนี่นา” ฉินจ้วงเสนอหลานสาวขึ้นมา เขาเองก็ชอบดื่มชากับเพื่อนเก่า ๆ อยู่บ่อยครั้ง หากว่าสินค้าของหลานสาวเขาถูกปาก เขาก็จะได้ชักชวนเพื่อนเก่าให้ลองชิมดู เผื่อว่าจะได้คำสั่งซื้อเพิ่มมากขึ้น“แม่เห็นด้วยกับคุณปู่นะลูก ถ้าลูกใช้น้ำหวานที่วัยรุ่นนิยม แม่คิดว่ากลุ่มลูกค้าจะแคบเกินไป การใช้ชาเป็นวัตถุดิบหลักจะได้กลุ่มลูกค้าที่กว้างกว่านะจ๊ะ” หลงเสวี่ยเวยกล่าวเสริม“อืม...ในเมื่อทุกคนคิดแบบนี้ หนูก็จะลองไปหาซื้อวัตถุดิบมาลองชงดูช่วงบ่ายดีไหมคะ” เพ่ยหยูอยากให้ทุกคนช่วยติชมน้ำหวานที่เธอชงขึ้นมา

เพ่ยหยูให้ป้าแม่ครัวช่วยหากระติกเก็บความเย็น แต่ปรากฏว่าที่บ้านไม่เคยซื้อ มีเพียงแต่ปิ่นโตเก็บความร้อนกับขวดเก็บน้ำร้อนเท่านั้นที่มีอยู่สองสามอัน“รบกวนคุณป้าช่วยเบิกเงินไปหาซื้อขวดเก็บน้ำร้อนมาเพิ่มก็ได้ค่ะ หนูว่าน่าจะใช้แทนกันได้อยู่ ซื้อมาสักหกอันนะคะ หนูจะได้ชงน้ำเอาไว้แช่ตู้เย็นให้พ่อกับแม่ก่อนพวกท่านจะเดินทางในอีกสามวันข้างหน้า เพราะพรุ่งนี้หนูต้องกลับมหาวิทยาลัยหลังเสร็จธุระแล้วน่ะค่ะ” เพ่ยหยูฝากให้แม่บ้านช่วยจัดการแทนตามที่พี่ชายบอกเอาไว้ว่าเธอสามารถให้พวกเขาทำตามที่ต้องการได้“อืม...คุณหนูบอกสูตรป้าเอาไว้ดีไหมคะ ป้ากลัวว่าถ้าชงเร็วเกินไปแล้วทิ้งเอาไว้หลายวัน น้ำหวานอาจจะเสียก่อนได้น่ะค่ะ” ป้าแม่ครัวบอกด้วยสีหน้าไม่มั่นใจนัก เธอกลัวว่าสูตรนี้จะเป็นความลับของคุณหนูและคุณหนูคงไม่อยากบอกกับคนอื่นง่าย ๆ

เมื่อพวกเขามาถึงรถที่จอดเอาไว้ ฉินกวงกับเพ่ยหยูก็บอกลาผู้จัดการและขึ้นรถขับออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะฉินกวงกลัวว่ารถจะติดจนทำให้กลับถึงบ้านค่ำเกินไป เขายังต้องไปส่งน้องสาวที่มหาวิทยาลัยต่ออีกหลังพาน้องกลับไปเอาของที่บ้าน“พี่ใหญ่ หนูอยากใช้แก้วพลาสติกแล้วซีลปิดฝาแก้วเป็นบรรจุภัณฑ์ของน้ำชง พี่ใหญ่คิดว่าจะเป็นไปได้ไหมคะ” เพ่ยหยูบอกความคิดของตัวเองออกมา เธอเหมือนจะเคยเห็นผ่าน ๆ ว่ามีแก้วน้ำแบบนี้วางขายอยู่ในร้านบางร้าน“อืม...เรื่องแก้วพลาสติกไม่น่าหายากหรอกนะ อยู่ที่ว่าเราจะสั่งทำมาเท่าไหร่ ถ้ายิ่งสั่งมาก ราคาก็ยิ่งต่ำลง ส่วนเครื่องซีลที่น้องต้องการ พี่คงต้องให้เพื่อนจากต่างประเทศช่วยดูให้สักหน่อยนะว่าราคาเท่าไหร่และสามารถนำเข้ามาได้ตอนไหน ฝาซีลเองก็น่าจะมีจำหน่ายอยู่นะ รอพี่หาข้อมูลให้เสร็จก่อนแล้วจะบอกน้องอีกทีดีไหม” ฉินกวงรู้ดีว่าน้องสาวเขา

“เฮ้! นายพูดเกินไปไหมอวี้ตง แค่ซูเหยาอยากจับแขนนายนิดหน่อยเองนะ” หนานชุนไม่พอใจกับสิ่งที่เซียวอวี้ตงพูดนัก ถึงน้องสาวเขาจะทำตัวไม่ดีอย่างที่ว่าจริง ๆ ก็เถอะ“ฉันพูดเกินไปตรงไหน นายดูน้องสาวนายสิ ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเข้ามาใกล้ฉัน แต่ทุกครั้งน้องสาวนายเคยฟังบ้างไหม” เซียวอวี้ตงอดต่อว่าหนานซูเหยาอีกครั้งไม่ได้“อวี้ตง นายใจเย็นก่อน วันนี้เรามาดูรองเท้าใหม่กันนะ” หลงไป๋ไม่อยากให้เพื่อนทะเลาะกันไปมากกว่านี้ เพราะตอนนี้คนเริ่มมามุงดูทางพวกเขาแล้ว“ฉันไม่ดูแล้ว ไม่มีอารมณ์ พวกนายอยากซื้อก็ไปดูกันเองเถอะ ฉันจะกลับบ้าน” เซียวอวี้ตงไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว เขารู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่ต้องอยู่ใกล้กับหนานซูเหยา

“อืม...เป็นอย่างนี้นี่เอง รีบไปดูรองเท้ากันดีกว่า ฉันอยากกลับบ้านเร็ว ๆ วันนี้ไม่ต้องไปเที่ยวต่อที่ไหนแล้วล่ะ” เซียวอวี้ตงรีบชวนหลงไป๋ไปเลือกรองเท้ารุ่นใหม่ที่เพิ่งเข้ามา“รู้แล้วน่า วันนี้ฤกษ์ไม่ดีจริง ๆ หนานชุนไม่น่าพาน้องสาวมาเลย” หลงไป๋อดบ่นถึงเพื่อนสนิทที่ถูกไล่กลับบ้านไปก่อนหน้านี้ขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้“ช่างเขาเถอะ อย่างน้อยเขาก็คงได้รับบทเรียนแล้วว่าทีหน้าทีหลังอย่าพาน้องมาอีก” เซียวอวี้ตงเองก็เห็นใจเพื่อนอย่างหนานชุนอยู่บ้าง ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะไม่พอใจมากก็ตามทีสองหนุ่มเลิกพูดถึงเรื่องที่ทำให้อารมณ์เสียอีกและเลือกที่จะขอดูรองเท้ารุ่นใหม่จากพนักงานขายแทน พวกเขาเลือกรองเท้ากันคนละสีก่อนจะนำไปจ่ายเงินและแยกย้ายกันกลับบ้านหลังจากซื้อรองเท้าเสร็จ