บททั้งหมดของ คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล): บทที่ 41 - บทที่ 50

บทที่41 คิดใหม่ “ไม่มีคนเข้ามาได้หรอก ห้องนี้มันห้องส่วนตัวของพวกฉันเองแค่เธออย่าครางเสียงดังจนเกินไปก็พอ” มาวินถอนปากออกจากสองเต้าที่เขาชื่นชอบเพราะมันเป็นของแท้แม่ให้มามันทั้งนุ่มหยุ่น ทรงสวยและเต็มไม้เต็มมือ สองมือเล็กค่อยแกะกระดุมออกที่ละเม็ดด้วยความไม่ค่อยคุ้นชินกับชุดนักแข่งเธอไม่รู้จะเริ่มจากถอดตรงส่วนไหนออกก่อนดีจนดูเงอะงะไม่ทันใจของมาวินจนเขาต้องเป็นคนถอดมันออกเอง ชุดแข่งที่ถูกถอดออกจากตัวก็เผยให้เห็นผิว ๆ และกล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวกันเป็นลอนสวยงาม สะกดสายตาของอบิเกลที่จ้องมองด้วยความหลงใหลไม่ต่างกับเวลาที่มาวินจ้องมองที่ทรวงอกงามของเธอ มือเล็กลูบไปตามซิกแพคเป็นลอน มาวินเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบทั้งรูปร่างที่สมส่วนเพอร์เฟคและด้วยหน้าตาที่หล่อเหล่าดั่งพระเจ้าปั้นแต่ง ดีกรีความร่ำรวยไม่ต้องพูดถึง ครอบครัวทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่และอื่น ๆ อีกมากมายไม่แปลกที่บรรดาหญิงสาวต่างพากันวิ่งเข้าหาเขาไม่หยุด ‘ในเมื่อมาวินไม่ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระและที่สำคัญในตอนนี้เธอคิดว่าน่าจะหลงรักมาวินเข้าให้แล้ว เธอต้องคิดใหม่จากที่ต้องก

บทที่43 วิชามาร “ก็แน่ล่ะคืนนี้มันเป็นคืนวันศุกร์” “ไอวินมึงจะเอาสักคนไหมวะคืนนี้ ชั้นล่างมีแต่สวย ๆ” มาวินไม่ได้สนที่เพื่อนพูดสายตาของเขาเอาแต่ต้องมองไปที่ทางเข้าผับสอดส่องหาคนที่เขาตั้งใจเข้ามารอตั้งแต่ผับเริ่มเปิด แต่มองอยู่นานก็ไม่มีวี่แววว่าจะเข้ามาสักที แก้วเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในมือถูกหมุนวนแล้วยกกระดกดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าแต่คนที่เขารอคอยก็ยังไม่มาสักที “สวยสัส! คนอะไรวะสวยเหมือนลอยมาเลยวะ คนนี้กูจองพวกมึงห้ามแย่งใครแย่งกูถีบ” คีนเห็นหญิงสาวที่พึ่งเดินเข้ามาใหม่แล้วถูกตาต้องใจรีบเอ่ยบอกเพื่อนออกมา เขาถืออภิสิทธิ์เห็นก่อนได้ก่อน คีนเป็นเพื่อนสนิทต่างมหาลัยของมาวินและออสตินและยังพวงตำแหน่งลูกพี่ลูกน้องของออสตินอีกด้วย วันนี้เป็นวันที่พวกเขาว่างตรงกันเลยมีโอกาสมาร่วมโต๊ะกันในค่ำคืนนี้ คำพูดของคีนทำให้ทุกคนที่โต๊ะต่างพากันสนใจและหันไปมองตรงทางเข้าผับพร้อม ๆ กันอย่างไม่ได้นัดหมายเหลือเพียงแค่มาวินคนเดียวที่กำลังยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่ม “เกล” ทุกคนบนโต๊ะเอ่ยชื่อคนที่เขากำลังนั่งรอออกมาพร้อมกันแล้วแพลนส

บทที่45 คนของกู เดล พาเดล พี่ชายคนโตของอบิเกล เขาดูแลธุรกิจอยู่ที่ต่างประเทศไม่ค่อยได้กลับมาที่ไทยนาน ๆ เขาจะกลับมาทีและส่วนใหญ่ที่มาก็จะเป็นเพราะเรื่องธุรกิจ พาเดลเป็นคนดุและเด็ดขาดทำให้ได้รับความไว้วางใจจากคุณปู่ให้ดูแลธุรกิจที่มีเม็ดเงินมหาศาล “ทำไมปล่อยให้ตัวเองเมาขนาดนี้” พาเดลเข้ามานั่งลงข้าง ๆ อบิเกลที่โต๊ะมือหนายังคงโอบประคองตัวน้องสาวเอาไว้เพื่อไม่ให้โอนเอนไปมา ร่างเล็กก็รู้งานซบตัวลงที่หน้าอกของพี่ “ไม่มาววสักหน่อยย” เสียงตอบกลับแทบจะฟังไม่รู้เรื่องยังจะกล้าบอกว่าตัวเองไม่เมาอีก “กลับพร้อมพี่ ตอนนี้!” เสียงทรงอำนาจเอ่ยบอกน้องสาวและไม่รอคำตอบ มือหน้าช้อนเข้าไปอุ้มร่างเล็กที่กำลังจะปิดสวิตช์ตัวเองลงเตรียมเดินออกจากผับ มาวินที่หันมาดื่มเหล้าและพูดคุยกับเพื่อนอยู่เพียงครู่เดียวหันกลับไปอีกทีเห็นอบิเกลกำลังกอดอยู่กับผู้ชายที่เพื่อนเขาเรียกว่ามาเฟียซึ่งพึ่งจะเดินผ่านหน้าลงไปเมื่อกี้นี้เอง เขาแปลกใจที่อบิเกลยอมให้ผู้ชายคนนั้นกอดได้อย่างง่ายดายและนั้นไม่ใช่นิสัยของเธอหรือเพราะว่าเธอเมามากจนไม่รู้ตัวเองว่ากำลังทำอะ

บทที่47 กลับมาได้ยังไงก๊อก ก๊อก ก๊อก “คุณหนู ๆ สายแล้วค่ะ ตื่นลงมาทานอาหารเช้าได้แล้วค่ะ” เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากหน้าห้องดวงตาสวยปรือขึ้นเมื่อแสงแดดในยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านหน้าต่างเข้ามากระทบใบหน้าของเธอพอดี “อื้ออ” เสียงครางเล็กหลุดออกมาเมื่อรู้สึกปวดหนึบที่ศีรษะจากอาการเมาค้างเมื่อคืนที่ผ่านมา มือเล็กยกขึ้นนวดเข้าหมับทั้งสองข้างเบา ๆ แล้วค่อยมองสำรวจรอบ ๆ ห้องเธอจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนเธอกลับที่บ้านได้ยังไงกัน ‘กลับมาได้ยังไง คำถามนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ’ “คุณหนูค่ะ” เสียงเรียกดังขึ้นอีกรอบเมื่อเธอยังไม่ได้เอ่ยตอบรับกลับไป “ค่ะ หนูอาบน้ำแล้วจะรีบตามลงไปค่ะ” “รีบ ๆ หน่อยนะคะ คุณเดลรออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้วค่ะ” พี่เลี้ยงเอ่ยเร่งอีกรอบเมื่อเจ้านายอีกคนที่อยู่ด้านล่างสั่งการมา “ค่า รู้แล้วค่า” ร่างบางรีบลุกจากที่นอนเข้าห้องน้ำโดยเร็วเมื่อได้ยินชื่อของคนที่กำลังรอเธออยู่ด้านล่าง อาบน้ำเสร็จแล้วรีบวิ่งลงไปด้านล่างไม่ได้สนใจที่จะหยิบโทรศัพท์ติดตัวลงไปด้วย “มาแล้วค่า”

บทที่49 ใครหึง อบิเกลวางสายจากริชชี่แล้วก็กดรับสายของเกรทต่อทันที อบิเกล : ว่าไงเกรท เกรท : เกลมึงทำอะไรอยู่วะ กูรบกวนมึงโทรหาไอ้วินมันหน่อย (น้ำเสียงร้อนรนดังขึ้นมาจากปลายสายตั้งแต่ที่เธอกดรับโทรศัพท์) อบิเกล : เกิดอะไรขึ้นเหรอเกรท วินเป็นอะไร (ความร้อนอกร้อนใจของเกรททำให้หัวใจของอบิเกลกระตุกขึ้นมากลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเขา) เกรท : มันไม่เป็นอะไรหรอกไอ้นี่มันตายยากจะตายแต่มันกำลังจะสร้างปัญหาให้พวกฉันนะสิ มันไม่ยอมมาแข่งที่สนามจนกว่ามันจะได้เจอมึงนะสิ เกลกูขอร้องมึงออกมาเจอไอ้วินมันหน่อยได้ไหมไม่งั้นไอ้บรูซมันเอากูตายแน่เลยถ้าไอ้วินมันไม่มาแข่งวันนี้ (เกรทเอ่ยประโยคขอร้องด้วยเสียงสั่นเพราะเธอกำลังโดนกลุ่มเพื่อนกดดันและกำลังไม่พอใจเธออยู่อย่างมาก) อบิเกล : กูอยู่บ้านนะสิเกรทแล้วตอนนี้ก็ออกจากบ้านไม่ได้ด้วย พี่เดลอยู่ที่บ้านด้วยตอนนี้ เกรท : มึงแอบออกมาหน้าบ้านสักแป๊บได้ไหม กูจะให้ไอ้วินขับรถไปรอมึงที่หน้าบ้าน นะเกลนะถือว่ากูขอร้อง