บททั้งหมดของ คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล): บทที่ 31 - บทที่ 40

บทที่31 เมียฉัน คำพูดของข้าวฟ่างทำให้มาวินเริ่มหัวเสียขึ้นมาจนไม่คิดจะคุยกับข้าวฟ่างดี ๆ เหมือนกับที่ตั้งใจเอาไว้อีก “หึ เธอคิดว่าที่บ้านฉันจะบังคับฉันได้อย่างนั้นเหรอ คนอย่างฉันถ้าไม่ยินยอมก็ไม่มีใครบังคับได้ กลับไปข้าวอย่าให้ฉันหมดความอดทน” ข้าวฟ่างเป็นผู้หญิงที่พูดอะไรเข้าใจยากที่สุดเท่าที่เขาเจอมาเลย ไม่ว่าจะบอกเธอด้วยวิธีที่นุ่มนวลหรือรุนแรงคนอย่างเธอก็เหมือนจะไม่ยอมรับและไม่รับรู้ในสิ่งที่เขากำลังบอกเธอไป “แต่มันดึกมาแล้วนะวิน ข้าวเป็นผู้หญิงขับรถดึก ๆ คนเดียวมันอันตรายนะ” ข้ออ้างต่าง ๆ นานาเพื่อใช้มาเป็นเหตุผลในการที่จะอยู่ที่นี่ต่อ “มันเรื่องของเธอ มาเองได้ก็ต้องกลับเองได้เหมือนกันแล้วต่อไปอย่ามาทำตัวแบบนี้ที่คอนโดฉันอีก” พูดออกไปอย่างสุดที่จะทน “วินไปส่งข้าวหน่อยได้ไหม คอนโดข้าวอยู่ใกล้ ๆ ที่นี่ขับรถไม่นานก็ถึงแล้ว นะวินนะไปส่งข้าวหน่อย” ร่างเล็กลุกขึ้นแล้วขยับตัวเข้าไปกอดลำแขนแกร่งของมาวินเพื่อขอความเห็นใจ “เธอย้ายมาอยู่คอนโดตอนไหนแล้วที่บ้านของเธอรู้เรื่องนี้ด้วยรึเปล่า” ข้าวฟ่างเป็นลูกสาวคน

บทที่33 เธอเป็นของฉันคนเดียว “เอาเธอแม่ง! โคตรเสียวเลยรู้ไหม” มาวินเร่งจังหวะอัดกระแทกสะโพกสอบรุนแรงเข้าในร่องรักที่คับแคบของเธอ ยิ่งกระแทกแรงร่องรักก็ตอดรัดท่อนเอ็นใหญ่ของเขาแน่นขึ้น เสียงครางคำรามลั่นพร้อมสะโพกสอบถาโถมแรงกายที่มีเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง ด้วยร่างกายที่แข็งแรงจากการออกกำลังกายมาอย่างหนักและด้วยอายุที่ยังน้อยเขาสามารถร่วมรักได้อย่างไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อย ในแต่ละครั้งของการร่วมรักเขาสามารถทำมันได้เป็นชั่วโมงและยิ่งได้ทำบ่อยความยาวนานก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น “อ่า เบา ๆ หน่อยวิน” ร่างบางร้องขอเมื่อท่อนเอ็นขยับโยกกระแทกเข้าไปแรงและลึกจนเธอรู้สึกสะเทือนไปถึงผนังมดลูก “ซี๊ดด เบาไม่ได้เกล ยิ่งแรงยิ่งเสียว ยิ่งเอายิ่งมัน โอ้วว” มือหนาจับเรียวขาขาวยกขึ้นพาดบ่าแล้วกดท่อนเอ็นเข้าออกด้วยความเร็วเรียกเสียงครางหวานดังระงมทั่วห้อง เธอเสียวซ่านเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่ถูกกระแทกเสียวจนแทบขาดใจ ลีลารักของเขามันช่างร้อนแรงจนหัวใจของเธอวาบหวิวจนต้องเปล่งเสียงครางออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า “วิน เกลเสียวว อ๊ะอ่า” “เกลครับบ ร่องเกลโคต

บทที่35 ไม่เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ มาหยามองหน้าลูกชายตัวเองแล้วความคิดบางอย่างก็ผุดออกมาจนต้องเดินเข้าไปหาลูกชายใกล้ ๆ “นี่ตาวินกำลังบังคับอะไรหนูเกลอยู่รึเปล่า อย่าให้แม่รู้นะไม่งั้นแม่เอาเราตาย ครอบครัวเราไม่เคยสอนให้ไปบังคับจิตใจใครทุกคนที่จะอยู่กับเราต้องอยู่ด้วยความเต็มใจ ชีวิตรักถึงจะยืดยาวเหมือนที่พ่อกับแม่เป็นอยู่ทุกวันนี้ไง” มาหยาพูดจบก็เผลอยิ้มออกมาเมื่อคิดไปถึงหน้าสามี “แม่ครับ ถามอะไรอย่างนั้น” มาวินรีบร้องโวยวายขึ้น “แม่จะบอกอะไรวินเอาไว้อย่างนะ ผู้หญิงมีความอดทนก็จริงแต่ถ้าวันไหนที่ความอดทนนั้นหมด โอกาสดี ๆ ที่เคยได้รับมันจะไม่ได้รับอีกเลย” มาวินนิ่งฟังคำพูดของแม่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่ได้แสดงอะไรออกมาแต่ภายในใจของเขาก็เริ่มคิดตามคำพูดของแม่ ระหว่างที่รอเกลเข้าไปเก็บของในห้อง มาหยาก็เดินสำรวจรอบ ๆ ห้องลูกชายสักหน่อยเพราะเธอพึ่งจะเคยเข้ามาที่นี่ครั้งแรก “มีของสดในตู้เย็นด้วยเหรอ เดี๋ยวนี้อาจหาญทำกับข้าวทานเป็นแล้วรึไง” มาหยาหันมาคุยกับลูกชายที่เดินตามเธอเข้ามาในครัว “เกลทำครับ

บทที่37 หึง อบิเกลเลิกคิ้วขึ้นมองหน้านับดาวก่อนแล้วหันมามองหน้ามาวิน สองแขนเล็กสอดเข้าที่แขนของมาวินแล้วออกแรงดึงให้มาวินขยับเข้ามาหาตัวเองและมาวินก็ไม่ได้ว่าอะไรเขายอมขยับตามอย่างว่าง่ายด้วยซ้ำ “หึ ฉันว่าวินเขาบอกเธอมากกว่านะที่ให้ขยับออกไปไกล ๆ สมองน้อย ๆ ของเธอคงคิดวิเคราะห์แยกแยะคำพูดง่าย ๆ ไม่ออกสินะ นี่ดูซะฉันกอดวินอยู่ขนาดนี้แล้วเขายังไม่เห็นว่าอะไรสักคำ” อบิเกลใช้สายตาสั่งให้นับดาวมองดูที่แขนของเธอกับมาวินที่คล้องกันอยู่แล้วเพิ่มความน่าหมั่นไส้ด้วยการซบใบหน้าสวยเข้าที่หัวไหล่หนาของมาวินอีก รอยยิ้มหวานที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันถูกส่งผ่านไปให้กับนับดาวเต็ม ๆ “หึ” เสียงหัวเราะออกมาจากลำคอหนาพร้อมกับมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเหมือนกัน “อุ๊ยย คนอะไรหน้าด้านหน้าทนโดนเขาบอกขนาดนี้แล้วยังทำเป็นไม่รู้ตัวอีกเนอะ” ริชชี่พูดแล้วกลั้นขำไปด้วย “นี่เธอ” นับดาวยกมือขึ้นชี้หน้าริชชี่ด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดรู้สึกเสียหน้ามาก “หยุดนับดาว อย่ามาวุ่นวายที่นี่” มาวินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นจนนับดาวต้องชักมือกลับแล้

บทที่39 ปั่นประสาท หลังจากทานข้าวเสร็จ อบิเกลก็ต้องออกมาพร้อมกับเกรทตามคำขอร้องหรือจะเรียกว่าอ้อนวอนเลยก็ได้เมื่ออบิเกลไม่อยากไปที่สนามแข่ง ครั้งที่แล้วก็ไม่รู้สึกประทับใจมีแต่เรื่องรบกวนจิตใจเธอแต่สุดท้ายก็ทนลูกตื๊อของเกรทไม่ไหว “เกลจะเปลี่ยนชุดก่อนไหม ที่รถกูมีชุดสำรองเอาไว้อยู่” “เราจะอยู่ที่สนามกันนานไหมเกรท พรุ่งนี้กูมีพรีเซนต์งานด้วยนะว่าจะกลับไปเตรียมตัว” “กลับช้าเร็วมึงก็คุยกับไอ้วินมันเอาเลย มึงก็อ้อน ๆ มันหน่อยมันปากแข็งไปอย่างนั้นแหละเจอลูกอ้อนของมึงเข้าไปหน่อยก็ใจอ่อนแล้ว” “มึงก็ต้องช่วยกูพูดด้วยนะเกรท กูพูดคนเดียวกลัววินจะไม่ยอมนะสิ” “ได้สิ ได้อยู่แล้ว” เกรทรับปากทันที สองสาวแวะเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะเข้ามาที่สนามแข่ง อบิเกลกับเกรทรูปร่างใกล้เคียงกัน อบิเกลจึงใส่เสื้อผ้าของเกรทได้พอดีอาจจะคับต้องช่วงหน้าอกนิดหน่อยที่ขนาดของอบิเกลจะใหญ่กว่าของเกรทไปบ้าง ชุดที่เกรทนำมาให้อบิเกลเปลี่ยนเป็นชุดกางเกงขาสั้นและก็เสื้อครอปสีขาวอวดเอวเอสและเรียวขายาวที่ขาวอมชมพู ร่างสะโ