Semua Bab รักศิวิไลของรินลดา: Bab 1 - Bab 4

สามวันต่อมา เธอไปเยี่ยมอาทิตย์อีกครั้ง เรือนจำในวันที่ฝนตกดูหม่นหมองกว่าทุกครั้ง อาทิตย์ผอมลงมาก แต่ยังยิ้มทันทีที่เห็นเธอ “คิดถึงจัง” “พี่โกหกหนูอีกหรือเปล่า” เขาชะงัก “เรื่องอะไร” “เรื่องผู้หญิงคนนั้น” อาทิตย์ถอนหายใจ “พี่ไม่ได้อยากปิดบัง” “แต่พี่ก็ปิด” “พี่ไม่อยากให้เราคิดมาก” รินรดาหัวเราะทั้งน้ำตา “หนูควรชินใช่ไหมคะ” เขามองเธอนิ่งผ่านกระจก สายตาคู่นั้นยังอบอุ่นจนเธอเกลียดตัวเองที่ยังรักเขาไม่ลง “ขอโทษนะคนดี” “พี่เคยรักหนูจริงไหม” อาทิตย์ยิ้มจาง ๆ “ถ้าไม่รัก พี่คงไม่เจ็บเวลาทำเราเสียใจ” เวลาสิบ นาทีผ่านไปเร็วเสมอ ก่อนกลับ เขายกมือแตะกระจกเบา ๆ รินรดายกมือแตะตาม แม้ไม่สามารถสัมผัสกันได้จริง ๆ แต่เพียงแค่นั้น หัวใจเธอก็สั่นไหวจนแทบทนไม่ไหว หลังวันนั้น รินรดาเริ่มฝันถึงอดีตบ่อยขึ้น คืนแรกที่เธอกับอาทิตย์จูบกัน คืนที่

คืนนั้นกรุงเทพฯ มีฝนตกปรอย ๆ เหมือนตั้งใจจะทำให้ความทรงจำบางอย่างกลับมาชัดขึ้นกว่าทุกวัน รินรดานั่งอยู่ริมหน้าต่างในคอนโดเดิม แต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เธอไม่ได้รู้สึกว่างเปล่าแบบเมื่อก่อน หากแต่เป็นความเงียบที่ “อยู่ร่วมได้” โทรศัพท์สั่นเบา ๆ หน้าจอสว่างขึ้นเป็นชื่อที่ไม่คาดคิดมานาน “เฮียภพ” “ริน…พี่อาทิตย์กลับมาแล้วนะ” เธอนิ่งไปทั้งที่หัวใจเหมือนหยุดเต้น “กลับมา…ที่ไหนคะ” ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนตอบเสียงแผ่ว “กลับมาที่กรุงเทพฯ แต่ไม่ได้มาหาเรา” คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้เจ็บเหมือนเมื่อก่อน แต่มันกลับทำให้เธอ “นิ่ง” อย่างประหลาด เช้าวันต่อมา เธอเดินผ่านสะพานลอยเดิมที่เคยใช้เดินไปทำงาน และบังเอิญเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ไกล ๆ ด้านล่างของถนน เสื้อเชิ้ตสีเดิม ท่าทางคุ้นเคย แม้จะไกลจนมองไม่ชัด อาทิตย์ไม่ได้หันมา ไม่ได้เรียกชื่อเธอ เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนกำลังเรียนรู้เมืองนี้อีกครั้งในฐานะคนแปลกหน้า