แม้ว่าโลกทั้งใบจะไม่เข้าข้างเลย

หลังจากวันนั้น ชีวิตของรินรดาและอาทิตย์ยังคงดำเนินต่อไปท่ามกลางความจริงที่ไม่เคยเรียบง่ายอย่างที่หวังไว้เลย

แม้ศาลจะมีคำตัดสินที่เบาลง แต่คดีของอาทิตย์ยังไม่จบโดยสมบูรณ์ เขายังคงต้องรายงานตัวเป็นระยะ และยังมีชื่อของเขาในแฟ้มประวัติที่ไม่อาจลบออกไปได้ง่าย ๆ

ในสายตาของบางคน เขายังเป็น “ผู้ชายที่มีอดีต”

แต่ในสายตาของรินรดา เขายังเป็นคนเดิม…คนที่เธอเลือกแล้ว

เช้าวันหนึ่งที่กรุงเทพฯ แดดจัดผิดปกติ อาทิตย์นั่งอยู่ริมระเบียงคอนโด มองแม่น้ำเจ้าพระยาที่ไหลเอื่อยเหมือนไม่เคยสนใจความวุ่นวายของเมืองใหญ่ เขาถือแก้วกาแฟไว้ในมือ แต่แทบไม่ได้ดื่ม

รินรดาเดินออกมาจากห้องนอน สวมเสื้อเชิ้ตตัวหลวม ผมยังเปียกจากการอาบน้ำ

“ไม่ได้นอนอีกแล้วเหรอ” เธอถามเบา ๆ

อาทิตย์ยิ้มบาง ๆ “นอนแล้ว…แค่ไม่นาน”

เธอไม่พูดอะไรต่อ เพียงเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ เขา ก่อนจะเอนหัวลงบนไหล่กว้างนั้นอย่างเงียบ ๆ

ความเงียบระหว่างทั้งคู่ไม่ใช่ความอึดอัดอีกต่อไป แต่มันคือความคุ้นเคยของคนที่ผ่านทั้งน้ำตาและความเจ็บปวดมาด้วยกัน

“ริน” เขาเรียกชื่อเธอช้า ๆ

“คะ”

“ถ้าวันหนึ่งพี่กลับไปเป็นคนเดิม…ที่แย่กว่าเดิมล่ะ”

เธอเงียบไปนาน ก่อนตอบเรียบ ๆ

“หนูจะเหนื่อยอีกครั้ง…แต่คงยังไม่ปล่อยมือทันที”

อาทิตย์หัวเราะเบา ๆ เหมือนเจ็บอยู่ในลำคอ

“โคตรใจร้ายเลยนะ”

“เพราะพี่ทำให้หนูไม่กล้าเชื่อว่าความรักมันง่ายตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก”

คำตอบนั้นทำให้เขานิ่งไป

ลมพัดผ่านระเบียงเบา ๆ เมืองข้างล่างยังคงเคลื่อนไหวเหมือนเดิม ไม่มีอะไรหยุดลงเพื่อใครทั้งนั้น

แต่สำหรับสองคนนี้ เวลาบางช่วง…มันหยุดนิ่งอยู่ตรงนี้

หลายสัปดาห์ต่อมา รินรดากลับไปทำงานหนักขึ้น เธอเริ่มรับโปรเจกต์ใหม่ในบริษัท และพยายามสร้างชีวิตที่มั่นคงมากขึ้นกว่าเดิม

แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน คือ “สายตาของเธอ”

จากผู้หญิงที่เคยเหมือนหลงทาง ตอนนี้เธอเริ่มมองโลกอย่างนิ่งขึ้น

และในทุกคืนที่กลับถึงคอนโด เธอมักจะเห็นอาทิตย์นั่งอยู่ที่เดิม ไม่ก็ยืนมองวิวเมืองอย่างเงียบ ๆ

เหมือนเขายังไม่แน่ใจว่าโลกภายนอก “เป็นของเขาจริงหรือยัง”

คืนหนึ่ง ฝนตกหนักเหมือนวันเก่า ๆ

อาทิตย์ยืนสูบบุหรี่อยู่ริมระเบียง เสียงฝนกระทบกระจกดังเป็นจังหวะ

รินรดาเดินเข้ามาเงียบ ๆ

“พี่”

เขาหันมามอง

“หนูมีอะไรจะถาม”

“ถามสิ”

เธอสูดลมหายใจลึก

“พี่เคยคิดไหม ว่าถ้าวันนั้นพี่ไม่เข้าไปแทนใคร พี่อาจจะไม่ต้องเจอหนูเลย”

อาทิตย์นิ่งไปนานมาก

ก่อนจะตอบเสียงแผ่ว

“พี่เคยคิด…ทุกวัน”

หัวใจเธอเหมือนถูกบีบเบา ๆ

“แล้วพี่เสียดายไหม”

เขาหันไปมองฝนที่ตกลงมาแทนคำตอบ ก่อนจะพูดช้า ๆ

“พี่เสียดายทุกอย่าง…ยกเว้นการได้รู้จักเรา”

รินรดาเม้มปากแน่น น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“มันฟังดูเห็นแก่ตัวนะ”

“พี่ก็เป็นคนแบบนั้นแหละ” เขายิ้มบาง ๆ “แต่พี่เลือกเราจริง ๆ ในทุกวันที่พี่มีโอกาสเลือก”

เธอเดินเข้าไปใกล้ แล้วกอดเขาจากด้านหน้า

แรงกอดนั้นไม่ได้แน่นเหมือนวันที่เขาออกจากคุก แต่มันนิ่ง…และมั่นคงกว่าเดิม

เวลาผ่านไปอีกหลายเดือน

คดีของอาทิตย์ปิดลงอย่างเป็นทางการ ชื่อของเขาค่อย ๆ หายไปจากข่าว

ชีวิตเริ่มกลับเข้าสู่ความเงียบสงบที่แปลกประหลาด

วันหนึ่ง เฮียภพโทรมาหารินรดา

“พี่อาทิตย์จะไปต่างจังหวัดสักพัก”

“ไปทำอะไรคะ”

“ไปเริ่มต้นใหม่…แบบที่ไม่มีคดี ไม่มีอดีตตาม”

รินรดานิ่งไป

คืนนั้นเธอไม่ได้นอนทั้งคืน

เช้าวันที่อาทิตย์จะเดินทาง เขายืนถือกระเป๋าใบเล็กอยู่หน้าประตูคอนโด

ไม่มีฉากดราม่า ไม่มีคำร่ำลาใหญ่โต

มีเพียงความเงียบที่ทั้งคู่เข้าใจตรงกัน

“ไปกี่วันคะ” เธอถาม

“ไม่รู้” เขาตอบตรง ๆ

รินรดาพยักหน้าเบา ๆ

“หนูจะรอไหม”

อาทิตย์มองเธออยู่นานมาก เหมือนกำลังเลือกคำตอบที่ไม่ทำร้ายใคร

“อย่ารอแบบที่ต้องเจ็บนะ”

เธอหัวเราะเบา ๆ น้ำตาคลอ

“พี่ก็ยังพูดเหมือนเดิมเลย”

เขายิ้ม

“พี่ไม่เคยเก่งเรื่องทำให้ใครไม่เจ็บอยู่แล้ว”

เงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนที่อาทิตย์จะยื่นมือไปแตะหน้าผากเธอเบา ๆ เหมือนครั้งแรกที่เจอกัน

“ถ้าวันหนึ่งเราเหนื่อย…ก็ยังกลับมาเจอพี่ได้นะ”

“แล้วถ้าพี่ไม่อยู่ล่ะ”

เขาหัวเราะเบา ๆ

“งั้นก็แปลว่าพี่กำลังพยายามเป็นคนที่ดีขึ้นอยู่”

คำพูดนั้นทำให้เธอยิ้มทั้งน้ำตา

รถของอาทิตย์ค่อย ๆ เคลื่อนออกไปจากคอนโด

รินรดายืนมองจนลับสายตา

ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะกลับมาเมื่อไหร่ หรือจะกลับมาหรือไม่เลย

แต่ครั้งนี้…เธอไม่รู้สึกเหมือนถูกทิ้ง

แค่รู้สึกว่า “เขากำลังเดินไปในทางของตัวเอง”

และเธอก็เช่นกัน

หลายปีต่อมา กรุงเทพฯ ยังคงเหมือนเดิม

แสงไฟยามค่ำคืนยังสวยงาม รถยังติด ฝนยังตกเหมือนเคย

แต่รินรดาในวัยที่โตขึ้นกว่านั้นมาก นั่งอยู่ในร้านกาแฟริมแม่น้ำเจ้าพระยา เปิดสมุดบันทึกสีดำเล่มเดิม

หน้าสุดท้ายของมันถูกเขียนไว้ว่า

“ฉันเคยรักผู้ชายคนหนึ่ง…ที่ทำให้ฉันร้องไห้มากที่สุด และก็ทำให้ฉันเติบโตมากที่สุดเช่นกัน”

เธอปิดสมุดลงช้า ๆ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

ผู้คนยังเดินผ่านไปมาเหมือนเดิม

แต่ครั้งนี้ เธอไม่รู้สึกว่าตัวเองหลงทางอีกแล้ว

เพราะบางความรัก…ไม่จำเป็นต้องอยู่ตลอดไป

แค่เคยเกิดขึ้นจริง และเปลี่ยนเราให้เป็นเราในวันนี้ ก็เพียงพอแล้ว

และที่มุมหนึ่งของเมืองใหญ่

อาจมีใครบางคนกำลังมองท้องฟ้าเหมือนกัน

โดยที่ไม่รู้เลยว่า…ยังมีอีกคนหนึ่งกำลังคิดถึงเขาอยู่เงียบ ๆ เหมือนกัน