ANMELDENTeilen
หัวใจเลือกเธอ
Veröffentlichungsdatum:
17.05.2026 10:19:52สามวันต่อมา เธอไปเยี่ยมอาทิตย์อีกครั้ง
เรือนจำในวันที่ฝนตกดูหม่นหมองกว่าทุกครั้ง อาทิตย์ผอมลงมาก แต่ยังยิ้มทันทีที่เห็นเธอ “คิดถึงจัง” “พี่โกหกหนูอีกหรือเปล่า” เขาชะงัก “เรื่องอะไร” “เรื่องผู้หญิงคนนั้น” อาทิตย์ถอนหายใจ “พี่ไม่ได้อยากปิดบัง” “แต่พี่ก็ปิด” “พี่ไม่อยากให้เราคิดมาก” รินรดาหัวเราะทั้งน้ำตา “หนูควรชินใช่ไหมคะ” เขามองเธอนิ่งผ่านกระจก สายตาคู่นั้นยังอบอุ่นจนเธอเกลียดตัวเองที่ยังรักเขาไม่ลง “ขอโทษนะคนดี” “พี่เคยรักหนูจริงไหม” อาทิตย์ยิ้มจาง ๆ “ถ้าไม่รัก พี่คงไม่เจ็บเวลาทำเราเสียใจ” เวลาสิบ นาทีผ่านไปเร็วเสมอ ก่อนกลับ เขายกมือแตะกระจกเบา ๆ รินรดายกมือแตะตาม แม้ไม่สามารถสัมผัสกันได้จริง ๆ แต่เพียงแค่นั้น หัวใจเธอก็สั่นไหวจนแทบทนไม่ไหว หลังวันนั้น รินรดาเริ่มฝันถึงอดีตบ่อยขึ้น คืนแรกที่เธอกับอาทิตย์จูบกัน คืนที่เขาพาเธอไปนั่งดูวิวริมแม่น้ำตอนตีสอง คืนที่ทั้งคู่ทะเลาะกันรุนแรงเพราะผู้หญิงอีกคน เธอจำได้ดีว่าเคยปาแก้วใส่กำแพงจนแตก “พี่ไม่เคยหยุดเจ้าชู้เลย!” “แล้วเราจะเลิกกับพี่ไหมล่ะ” “ถ้าวันนี้หนูไป พี่จะเสียใจไหม” อาทิตย์เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนตอบเบา ๆ “เสียใจสิ” “แล้วทำไมยังทำ” เขายิ้มเศร้า ๆ “บางคนเลิกนิสัยแย่ ๆ ไม่ทัน ก่อนจะรักใครจริง ๆ” คืนนั้นเธอร้องไห้จนหลับ แต่เช้าวันต่อมา เธอก็ยังตื่นมาอยู่ในอ้อมแขนเขาเหมือนเดิม หลายครั้งเธอถามตัวเองว่า ทำไมถึงไปจากผู้ชายคนนี้ไม่ได้เสียที คำตอบอาจง่ายเกินไป เพราะเวลาอาทิตย์รักใคร เขาจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกเหมือนตัวเองสำคัญที่สุดในโลก ต่อให้มันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ตาม เดือนที่สามของการรอคอยเริ่มต้นขึ้นพร้อมข่าวลือใหม่ “เรยา” ผู้หญิงที่เฮียภพพูดถึง ปรากฏตัวขึ้นจริง ๆ เธอสวย อายุน้อย แต่งตัวดี และเคยมีความสัมพันธ์กับอาทิตย์ก่อนเขาถูกจับ รินรดาเจอเธอที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง “คุณรินใช่ไหมคะ” เรยานั่งลงตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต “ฉันอยากคุยเรื่องพี่อาทิตย์” “คุณยังติดต่อเขาอยู่หรือเปล่า” “ก่อนเข้าไป…เขาอยู่กับฉัน” หัวใจเธอเจ็บแปลบ เรยายิ้มบาง ๆ “แต่เขาพูดถึงคุณบ่อยนะ” “คุณต้องการอะไร” หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหยิบซองเอกสารออกมา “ฉันอยากให้คุณรู้ความจริง” ข้างในเป็นเอกสารคดีจำนวนหนึ่ง รวมถึงหลักฐานว่าเงินจริง ๆ แล้ว คนที่ทำธุรกรรมผิดกฎหมายคืออดีตสามีของเรยา อาทิตย์เพียงเข้าไปช่วยจัดการเรื่องเงิน และสุดท้ายกลับถูกโยนความผิดทั้งหมดให้ “แล้วทำไมเขาไม่พูด” เรยาหัวเราะเบา ๆ “เพราะถ้าเขาพูด ฉันจะโดนไปด้วย” รินรดานิ่งไป “เขาปกป้องคุณ?” เรยามองออกไปนอกร้าน “ผู้ชายคนนั้นชอบช่วยคนอื่น จนชีวิตตัวเองพัง” คืนนั้นรินรดากลับไปนั่งร้องไห้คนเดียวในคอนโดอีกครั้ง เธอทั้งโกรธ ทั้งสงสาร และทั้งรักเขาในเวลาเดียวกัน หลายวันต่อมา เธอเริ่มกลับไปทำงานตามปกติ ชีวิตในกรุงเทพฯ ยังคงเร่งรีบเหมือนเดิม เช้าออกจากคอนโด ขึ้นรถไฟฟ้า นั่งทำงานหน้าคอมพิวเตอร์ กลับห้องตอนค่ำ แต่ทุกอย่างว่างเปล่า เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า ต่อให้เมืองนี้หรูหราแค่ไหน ถ้าไม่มีคนที่อยากกลับไปหา มันก็เป็นเพียงเมืองใหญ่ที่หนาวเย็นเท่านั้น คืนหนึ่งฝนตกหนักมาก รินรดานั่งอยู่ริมหน้าต่างพร้อมเปิดเพลงจีนเพลงเดิม เพลงที่อาทิตย์ชอบร้องเสียงเพี้ยน ๆ ตอนเมา อยู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น “ริน” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังผ่านสาย หัวใจเธอแทบหยุดเต้น “พี่…” “ร้องไห้อีกแล้วใช่ไหม” น้ำตาเธอไหลทันที “เมื่อไหร่พี่จะออกมา” ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง “อีกไม่นาน” “หนูเหนื่อยแล้ว” อาทิตย์หัวเราะเบา ๆ “รู้” “หนูเกลียดพี่” “แต่ก็ยังรักพี่” เธอร้องไห้หนักกว่าเดิม เพราะเขาพูดถูกทุกอย่าง คืนต่อมา รินรดาฝันถึงบ้านต่างจังหวัดของตัวเอง บ้านไม้หลังเก่า แม่ที่เหนื่อยกับหนี้สิน พ่อที่เงียบขรึม ชีวิตที่ทำให้เธออยากหนีมาอยู่กรุงเทพฯ ตั้งแต่เด็ก เธอจำได้ว่าเคยบอกอาทิตย์ครั้งหนึ่ง “หนูไม่อยากจนอีกแล้ว” อาทิตย์ลูบหัวเธอเบา ๆ “พี่เข้าใจ” “หนูเหนื่อยกับการไม่มี” เขายิ้มบาง ๆ “แต่บางที คนเรามีเงินเยอะ ก็ไม่ได้มีความสุขนะ” ตอนนั้นเธอไม่เข้าใจคำพูดของเขา จนวันที่นั่งอยู่ในคอนโดหรูคนเดียว พร้อมกระเป๋าแบรนด์เนมที่ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลย หลายสัปดาห์ต่อมา ข่าวการประกันตัวของอาทิตย์เริ่มมีความหวัง เฮียภพวิ่งเรื่องทุกอย่างเต็มที่ และในคืนหนึ่ง เขาโทรมาหารินรดา “พรุ่งนี้พี่อาทิตย์ออกมา” เธอนิ่งไปหลายวินาที หัวใจเต้นแรงจนพูดไม่ออก เช้าวันนั้น กรุงเทพฯ ท้องฟ้าสว่างสวยกว่าทุกวัน รินรดายืนรออยู่หน้าเรือนจำตั้งแต่เช้า เมื่อประตูเหล็กเปิดออก อาทิตย์เดินออกมาช้า ๆ เขาผอมลงมาก แก่ลง และดูเหนื่อยล้า แต่ทันทีที่เห็นเธอ เขาก็ยังยิ้มเหมือนเดิม รินรดาร้องไห้ออกมาทันที อาทิตย์เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า “คนดี” เธอมองเขาทั้งน้ำตา ก่อนพูดประโยคที่เก็บไว้ในใจมานาน “พี่ทำให้หนูเจ็บมากรู้ไหม” เขาพยักหน้าเบา ๆ “รู้” “แล้วทำไมหนูยังรักพี่อยู่” อาทิตย์ยิ้มเศร้า ๆ “ถ้าพี่รู้คำตอบ พี่คงไม่ทำตัวแย่แบบนี้หรอก” เธอหัวเราะทั้งน้ำตา ก่อนโผเข้ากอดเขาแน่น เป็นอ้อมกอดแรกในรอบหลายเดือน อบอุ่น สั่นไหว และเต็มไปด้วยความคิดถึง อาทิตย์กอดเธอกลับช้า ๆ “ขอบคุณที่ยังรอพี่” หลังจากออกมาจากเรือนจำ อาทิตย์ย้ายไปอยู่คอนโดของรินรดาชั่วคราว ชีวิตหลังจากนั้นไม่ได้สวยงามเหมือนนิยาย เขายังคงมีคดีติดตัว ยังต้องขึ้นศาล ยังถูกสังคมมองไม่ดี บางคืนเขานอนไม่หลับ บางครั้งสูบบุหรี่ทั้งคืนตรงระเบียง บางวันเงียบจนเหมือนคนละคน รินรดามองแผ่นหลังของเขาในคืนหนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปกอดจากด้านหลัง “คิดอะไรอยู่” อาทิตย์หัวเราะเบา ๆ “คิดว่าเราไม่น่ามาเหนื่อยกับพี่เลย” “หนูเลือกเอง” เขาหันกลับมามองเธอช้า ๆ “ไม่เสียดายเหรอ ชีวิตดี ๆ” รินรดายิ้มจาง ๆ “ถ้าไม่มีพี่ ต่อให้ห้างหรูแค่ไหน มันก็แค่ที่เดินเล่น” อาทิตย์นิ่งไป ก่อนดึงเธอเข้าไปกอดแน่น คืนนั้นเป็นคืนแรกในรอบหลายเดือนที่รินรดาได้นอนหลับสนิท แม้อนาคตจะยังไม่แน่นอน แม้ผู้ชายคนนี้จะยังมีข้อเสียมากมาย แม้เขาจะยังเป็นคนเดิมที่เคยทำให้เธอร้องไห้ แต่ในอ้อมแขนของเขา หัวใจเธอกลับสงบอย่างประหลาด หลายเดือนต่อมา คดีของอาทิตย์เริ่มคลี่คลาย หลักฐานใหม่ช่วยให้โทษของเขาลดลงอย่างมาก ในวันที่ทั้งคู่เดินออกจากศาลด้วยกัน ฝนตกเบา ๆ เหมือนวันแรกที่พบกัน อาทิตย์มองเธอแล้วพูดขึ้น “ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ พี่คงไม่อยากให้เรารู้จักพี่เลย” รินรดาหันมองเขา “แต่หนูดีใจนะ” “ดีใจอะไร” “ที่ครั้งหนึ่งในชีวิต หนูเคยรักใครมากขนาดนี้” อาทิตย์ยิ้มบาง ๆ ก่อนจับมือเธอไว้แน่น ท่ามกลางกรุงเทพฯ ที่ยังวุ่นวายเหมือนเดิม รถยังติด ผู้คนยังรีบเร่ง แสงไฟยังสว่างระยิบระยับ แต่สำหรับรินรดา เมืองนี้ไม่ได้น่ากลัวอีกต่อไปแล้ว เพราะสุดท้าย ไม่ว่าโลกจะกว้างใหญ่แค่ไหน หัวใจของเธอ ก็ยังมีผู้ชายคนเดิมอยู่ในนั้นเสมอ
Aktuellstes Kapitel
รักศิวิไลของรินลดา หัวใจที่เติบโตจากสายฝน
คืนนั้นกรุงเทพฯ มีฝนตกปรอย ๆ เหมือนตั้งใจจะทำให้ความทรงจำบางอย่างกลับมาชัดขึ้นกว่าทุกวัน รินรดานั่งอยู่ริมหน้าต่างในคอนโดเดิม แต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เธอไม่ได้รู้สึกว่างเปล่าแบบเมื่อก่อน หากแต่เป็นความเงียบที่ “อยู่ร่วมได้” โทรศัพท์สั่นเบา ๆ หน้าจอสว่างขึ้นเป็นชื่อที่ไม่คาดคิดมานาน “เฮียภพ” “ริน…พี่อาทิตย์กลับมาแล้วนะ” เธอนิ่งไปทั้งที่หัวใจเหมือนหยุดเต้น “กลับมา…ที่ไหนคะ” ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนตอบเสียงแผ่ว “กลับมาที่กรุงเทพฯ แต่ไม่ได้มาหาเรา” คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้เจ็บเหมือนเมื่อก่อน แต่มันกลับทำให้เธอ “นิ่ง” อย่างประหลาด เช้าวันต่อมา เธอเดินผ่านสะพานลอยเดิมที่เคยใช้เดินไปทำงาน และบังเอิญเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ไกล ๆ ด้านล่างของถนน เสื้อเชิ้ตสีเดิม ท่าทางคุ้นเคย แม้จะไกลจนมองไม่ชัด อาทิตย์ไม่ได้หันมา ไม่ได้เรียกชื่อเธอ เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนกำลังเรียนรู้เมืองนี้อีกครั้งในฐานะคนแปลกหน้า
รักศิวิไลของรินลดา แม้ว่าโลกทั้งใบจะไม่เข้าข้างเลย
หลังจากวันนั้น ชีวิตของรินรดาและอาทิตย์ยังคงดำเนินต่อไปท่ามกลางความจริงที่ไม่เคยเรียบง่ายอย่างที่หวังไว้เลย แม้ศาลจะมีคำตัดสินที่เบาลง แต่คดีของอาทิตย์ยังไม่จบโดยสมบูรณ์ เขายังคงต้องรายงานตัวเป็นระยะ และยังมีชื่อของเขาในแฟ้มประวัติที่ไม่อาจลบออกไปได้ง่าย ๆ ในสายตาของบางคน เขายังเป็น “ผู้ชายที่มีอดีต” แต่ในสายตาของรินรดา เขายังเป็นคนเดิม…คนที่เธอเลือกแล้ว เช้าวันหนึ่งที่กรุงเทพฯ แดดจัดผิดปกติ อาทิตย์นั่งอยู่ริมระเบียงคอนโด มองแม่น้ำเจ้าพระยาที่ไหลเอื่อยเหมือนไม่เคยสนใจความวุ่นวายของเมืองใหญ่ เขาถือแก้วกาแฟไว้ในมือ แต่แทบไม่ได้ดื่ม รินรดาเดินออกมาจากห้องนอน สวมเสื้อเชิ้ตตัวหลวม ผมยังเปียกจากการอาบน้ำ “ไม่ได้นอนอีกแล้วเหรอ” เธอถามเบา ๆ อาทิตย์ยิ้มบาง ๆ “นอนแล้ว…แค่ไม่นาน” เธอไม่พูดอะไรต่อ เพียงเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ เขา ก่อนจะเอนหัวลงบนไหล่กว้างนั้นอย่างเงียบ ๆ ความเงียบระหว่างทั้งคู่ไม่ใช่ความอึดอัดอี
รักศิวิไลของรินลดา หัวใจเลือกเธอ
สามวันต่อมา เธอไปเยี่ยมอาทิตย์อีกครั้ง เรือนจำในวันที่ฝนตกดูหม่นหมองกว่าทุกครั้ง อาทิตย์ผอมลงมาก แต่ยังยิ้มทันทีที่เห็นเธอ “คิดถึงจัง” “พี่โกหกหนูอีกหรือเปล่า” เขาชะงัก “เรื่องอะไร” “เรื่องผู้หญิงคนนั้น” อาทิตย์ถอนหายใจ “พี่ไม่ได้อยากปิดบัง” “แต่พี่ก็ปิด” “พี่ไม่อยากให้เราคิดมาก” รินรดาหัวเราะทั้งน้ำตา “หนูควรชินใช่ไหมคะ” เขามองเธอนิ่งผ่านกระจก สายตาคู่นั้นยังอบอุ่นจนเธอเกลียดตัวเองที่ยังรักเขาไม่ลง “ขอโทษนะคนดี” “พี่เคยรักหนูจริงไหม” อาทิตย์ยิ้มจาง ๆ “ถ้าไม่รัก พี่คงไม่เจ็บเวลาทำเราเสียใจ” เวลาสิบ นาทีผ่านไปเร็วเสมอ ก่อนกลับ เขายกมือแตะกระจกเบา ๆ รินรดายกมือแตะตาม แม้ไม่สามารถสัมผัสกันได้จริง ๆ แต่เพียงแค่นั้น หัวใจเธอก็สั่นไหวจนแทบทนไม่ไหว หลังวันนั้น รินรดาเริ่มฝันถึงอดีตบ่อยขึ้น คืนแรกที่เธอกับอาทิตย์จูบกัน คืนที่
รักศิวิไลของรินลดา สายฝนแห่งความคิดถึง
ณ ใจกลางเมืองกรุงเทพมหานคร ดินแดนที่ไม่เคยเงียบสำหรับใครหลายๆ คน ในยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ ถนนเปียกฝนสะท้อนเงาตึกสูงจนเหมือนโลกทั้งใบกำลังลอยอยู่บนผิวน้ำ ผู้คนมากมายเดินสวนกันผ่านหน้าห้างหรูใจกลางเมือง บางคนหัวเราะ บางคนกอดคนรัก บางคนรีบเดินกลับบ้านหลังเลิกงาน ชีวิตของทุกคนดูเร่งรีบและเต็มไปด้วยจุดหมาย ต่างจาก “รินรดา” หญิงสาววัยสามสิบหกปีที่กำลังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หินอ่อนบริเวณโถงกลางของห้างด้วยสายตาว่างเปล่า เธอสวมเดรสสีครีมเรียบหรู ผมยาวสลวยปล่อยลงบนบ่า ใบหน้าสวยในแบบของผู้หญิงที่ผ่านความเจ็บปวดมามากพอจะยิ้มได้ทั้งที่หัวใจกำลังพัง ฝนกำลังตกหนักด้านนอก รินรดาก้มมองสมุดบันทึกสีดำในมือ ก่อนค่อย ๆ เปิดมันออกช้า ๆ หน้ากระดาษเต็มไปด้วยลายมือของเธอ ทุกหน้าเขียนถึงผู้ชายคนเดิม ผู้ชายที่ตอนนี้อยู่ในเรือนจำ “วันนี้ฝนตกอีกแล้วนะ
Das könnte dir auch gefallen
พิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่237.2K Aufrufeแอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++
ลานิรินน์144.2K Aufrufeหนุ่มหล่อคนไหนจะคว้าใจเธอ
ดั่งสายน้ำ88.2K Aufrufeท่านประธานของสามโอรสแห่งสวรรค์พาตัวกลับบ้าน
เจียงจื่อหยา145.1K AufrufeOh! Dad | คุณป๋าขา..อย่ากินหนู
Xiaohlinz142 Aufrufeเกิดใหม่ครานี้...ข้าจะเอาคืน
สายธารลับ163 Aufrufeทาสของหัวใจ |TOXIC |NC20+
ลิลลี่สีกุหลาบ189 Aufrufeเจ้าสาวตัวแทนของอัคนี
สายธารลับ74 Aufrufe
