All Chapters of SET จักรวาลของเมีย !!! (หมาแก่กับเมียเด็ก): Chapter 11 - Chapter 20

"หยุดมองด้วยสายตาแบบนั้นนะ!""เหมียว~ เหมียว~""ห้ามร้อง! จิ๊! ยังไม่ยอมหยุดอ้อนอีก"นางฟ้าหลุดหัวเราะ เอ็นดูทั้งแมวทั้งคน คนหนึ่งหน้าบึ้งตึง ยังเคืองกับกลิ่นอึที่สุดแสนจะทนได้ อีกตัวก็ขี้อ้อนร้องเหมียวๆ ส่งสายตาใสแจ๋วมองมาไม่หยุด"ทำไมน้องอึเหลวล่ะ ไม่ใช่แมวต้องอึเป็นก้อนหรือไง" เคยเห็นแมวแถวบ้านเดิมอึเป็นก้อนๆ แต่เป็นแมวที่โตแล้ว และเธอก็ไม่ค่อยได้มีเวลาสังเกตดูหรือสนใจอะไรมาก จึงไม่รู้ว่าการถ่ายเหลวจะปกติหรือเปล่า"เป็นแมวเด็กหรือเปล่าคะเลยถ่ายเหลว เหมือนเด็กน้อยที่ถ่ายเหลวเพราะกินได้แต่นมแม่" ใบปอออกความคิดเห็น เคยไปนั่งดูแม่ลูกอ่อนแถวบ้านเลี้ยงลูก เดี๋ยวถ่ายๆ ทั้งวัน คิดว่าคงเหมือนกัน"อย่างนั้นเหรอ..." นางฟ้าพยักหน้าน้อยๆ รับความคิดเห็น พลางยื่นมือไปลูบหัวเล็กๆ ของลูกแมวไปด้วย"อ่ะ! เอาอีกแล้วค่ะ ปล่อยออกมาอีกแล้ว!"พูดยังไม่ทันขาดคำ ลูกแมวเจ้าปัญหาก็ถ่ายออกมาอีกแล้ว แล้วคราวนี้ยังถ่ายหนักถ่ายนานมาราธอน ตัวสั่นเกร็งหลับตาปริบๆ ใส่กันอีก!นางฟ้าไม่พูดอะไร แต่สังเกตอาการแปลกๆ ของสัตว์ตัวน้อยที่ดูซึมลง ไม่ค่อยร้องและไม่ค่อยเดิน ไม่ขยับขยันอ้อนเหมือนก่อนหน้ากลิ่นยังแรงเหมือนเดิมเป๊

"อยากพูดอะไรก็พูด ฉันไม่ชอบให้คนมาจ้องหน้า"นางฟ้ากะพริบตาปริบ ตกใจที่โดนสามีจับได้คาหนังคาตาว่ากำลังแอบมองเขาอยู่ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าทุกสายตาและการเคลื่อนไหวของตัวเอง เขารับรู้มันทั้งหมดยู่ปากเล็กน้อย เบือนหน้าหนีพลางชักเท้าออกจากมือร้อน เหยียดตัวนั่งหลังตรง ยกมือเกี่ยวผมข้างแก้มเนียนทัดหลังหู ครั้นเกิดรู้สึกกล้าๆ กลัวๆ เมื่อถูกถามซึ่งหน้าแผลรอยโดนขีดข่วนตามเนื้อตัวของเมียเด็กถูกเข้มเช็ดล้างให้หมดแล้ว หลังเจ้าหล่อนอาบน้ำล้างตัวจนเรียบร้อยทันทีที่กลับถึงบ้าน ไม่ต้องให้ได้ออกคำสั่งอีกรอบสาวน้อยดึงสองขาขึ้นไปนั่งขัดสมาธิบนเตียง ส่งผลให้กางเกงนอนขาสั้นเนื้อผ้าบางเบาถกขึ้นไปกองบนต้นขาอวบ มือเล็กจิกชายขากางเกงพลางกัดปากเบาๆ ด้วยใจเต้นแรงชุดนอนสายเดี่ยวสองชิ้นลายสตรอว์เบอร์รี ให้ความรู้สึกเหมือนผิวขาวๆ ดูนุ่มนิ่มน่ามองและน่าสัมผัสขึ้นไปอีก ยามเจ้าของขยับตัว เนื้อนมส่วนเกินก็เผยอออกมาล่อหน้าล่อตาคนมองจนอดใจสั่นเต้นรัวไม่ได้"หนู..." ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี มันตีรวนในหัวไปหมด อีกอย่าง หล่อนกลัวว่าคำถามที่รู้คำตอบอยู่แล้วมันจะเป็นการล้ำเส้นเขามากเกินไปหรือเปล่า แต่หากไม่ทำให้มันกระจ่าง

วันนี้มีเพื่อนกำนันมานั่งดื่มกันที่บ้าน แต่นางฟ้าไม่ได้รู้จักเพื่อนเขามากนักหรอก เพราะไม่เคยไปงานสังคมอะไรพวกนั้นกับสามีเลย...พอเห็นหน้าอยู่ครั้งหนึ่งตอนงานแต่ง แต่นั่นก็นานมาหลายเดือนแล้ว หล่อนก็ลืมเลือนไปบ้างแล้วถึงอย่างนั้น สาวน้อยก็ทำหน้าที่เมียกำนันได้เป็นอย่างดี จัดการงานบ้านงานเรือนและหุงหาอาหารขนมกับแกล้มเหล้ามาให้ไม่มีขาด วิ่งอยู่หลังครัวครึ่งวัน ก็มีเวลาออกมาพบปะหน้าเพื่อนสามีเป็นครั้งแรก"ถึงว่าล่ะช่วงนี้ไอ้กำนันมันไม่ค่อยออกไปกินข้าวนอกบ้านเลย ที่แท้กับข้าวที่บ้านก็อร่อยถูกปากกว่านี่เอง"ไม่รู้เป็นคำชมหรือว่าเป็นการชักจูงให้คิดตามแฝงความนัย แต่นางฟ้าก็ยิ้มรับทุกคำพูดของ... คุณสิงห์ ด้วยความเต็มใจ ขัดกับคนตัวโตข้างๆ ที่เอาแต่นั่งนิ่งตีหน้าขรึมตายด้านเหมือนรูปปั้นไม่มีผิด ส่วนอีกคนถัดจากเจ้าของโรงแรมหรูชื่อดังใจกลางเมืองจังหวัด ก็เป็นคุณหมอหนุ่มสุดหล่อพูดน้อยที่ชื่อ หมอฟลุ๊ก รายนั้นเหมือนจะดูไม่เข้าพวกกับกลุ่มเพื่อนเท่าไหร่ เพราะจากที่สังเกตตลอดเช้ามา เหมือนว่าคุณหมอหนุ่มจะเป็นสายขาวละมุนละไม ต่างจากเพื่อนคนอื่นที่มาทางสายดาร์คเทาๆ ทั้งหมด"ไอ้เสี่ยถึงไหนแล้ว" เข้มเปิดปา

"แสงพอได้ไหม""พอใช้ได้ แต่ลองปรับอีกนิดหน่อย เราว่าจะดูดีกว่านี้ขึ้นมากเลย""โอเค ขอบใจนะกูน"หนุ่มหน้ามนยิ้มกว้างก้มสบตาเพื่อนสาว แต่เพราะระยะห่างที่มีเพียงน้อยนิด ทำให้สามารถมองเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มและผิวใสๆ ได้แบบชัดเจน ครั้นเจ้าหล่อนเงยหน้าขึ้น เลยทำให้อดใจเต้นแรงเขินหน้าแดงไม่ได้สองแก้มร้อนผ่าวลามไปทั่วหน้าอย่างรวดเร็ว ผิวขาวๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ ร้อนวูบวาบจนรู้สึกได้นางฟ้าย้ายสายตาลงมาจ้องแก้มแดงเรื่อของเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกัน จากการเรียนวิชาเสรีการถ่ายภาพด้วยกัน งุนงงเล็กน้อย เพราะเขาหน้าแดงมากหันหน้ามองออกไปยังสภาพอากาศรอบตัว ก็ว่าไม่ได้ร้อนมากนะ ยิ่งเราอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ที่ค่อยให้ร่มเย็นอยู่ด้วย มองออกไปนอกพื้นที่คาเฟ่เปิดใหม่ ก็เห็นเป็นท้องทุ่งนากว้างสีเขียวขจี ยามลมพัดมา ก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของข้าวใหม่โชยมาด้วย"เอ่อ... นางฟ้าอยากกินอะไรหรือเปล่า เดี๋ยวเราสั่งให้"ทนแววตาสวยบริสุทธิ์ที่มีความไร้เดียงสานิดๆ ของเพื่อนตัวเล็กไม่ไหว กูนจึงลนลานหาทางลงให้ตัวเอง และการเดินหนีไปจากตรงนี้สักเดี๋ยวเดียว ก็น่าจะช่วยได้"ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวเราไปด้วยดีกว่า อยากเดินดูของที่ระลึกในร้

เงาตะคุ่มๆ ข้างรั้วหน้าบ้านดูคุ้นตามากจนนางฟ้าอดกังวลไม่ได้ว่าจะเป็นลุงกับป้า แล้วจะนำปัญหามาให้อีก หลังจากหลบไปใช้เงินค่าสินสอดเธอได้หลายเดือน แล้วกลับมาขอค่าเลี้ยงดูจิปาถะอีกสองสามครั้งเมื่อเร็วๆ นี้พอเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตข้างๆ ก็เห็นเขาเหลือบมองเงานั้นเพียงนิด แล้วดึงสายตากลับ ราวกับว่าไม่เห็น ...หรือไม่ ก็คงไม่คิดอะไรมาก คิดว่าเป็นคนงานคนอื่นแต่สำหรับนางฟ้าที่อยู่ด้วยกันกับผู้ใหญ่ทั้งสองมาตั้งแต่เด็ก แค่เงาแผ่นหลัง ก็จำได้แล้ว"เข้าบ้านไปก่อน ฉันมีงานจะสั่งลูกน้องหน่อย"ทันทีที่ลงจากรถ กำนันหนุ่มก็ออกคำสั่งกับเมียเด็กทันที มองใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้ และคงเพราะความมืดโรยตัวโอบล้อมรอบบริเวณไว้ จึงมองเห็นแววตาเขาไม่ชัดมาก"หนูไปด้วยได้ไหมคะ" ถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ กลอกตาล่อกแล่กมีพิรุธ เพราะหล่อนไม่ได้จะไปกับเขาด้วย แต่อยากออกไปยืนยันอะไรบางอย่างนอกรั้วบ้านมากกว่า"อย่าดื้อ เธอยังมีความผิดอยู่นะ"นางฟ้าหัวเราะเสียงแห้งอย่างรู้ความผิด โอบแขนกอดร่างสูงแล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบคางสากเบาๆ เป็นการอ้อนอุตส่าห์จะตีเนียนลืมเรื่องเมื่อเย็นแล้วแท้ๆ ที่เห็นไม่ตึงใส่ ยอมพูดด้วย