Semua Bab ปรารถนารักซ่อนหัวใจ: Bab 51 - Bab 60

มาถึงจิรัญญาอาบน้ำแต่งตัวก่อน และรีบกระโดดขึ้นเตียงเตรียมแบ่งอาณาเขตพื้นที่บนเตียงไม่เขาล่วงลับเข้ามาในพื้นที่ของตน อดใจสั่นไม่ได้เมื่อต้องมานอนร่วมเตียงเดียวกับเขาอีกครั้งพร้อมด้วยสติที่เต็มเปี่ยม ประสาทสัมผัสในการฟังดีเยี่ยม เพราะใจจอดจ้อกับเงี่ยหูฟังเสียงน้ำที่ค่อยๆหยุดไหล แอด! สิงห์เปิดประตูออกมาก็เห็นแม่ตัวดีนอนตะแคงหันหลังเหมือนไม่ต้องการเห็นเขาในสภาพที่ชวนวาบหวาม มีเพียงผ้าขนหูที่พันรอบเอวเอาไว้ ตอนนี้เขาพร้อมทั้งกายทั้งใจ อุปกรณ์คุมกำเนิดก็พร้อม เหลือแต่ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงนั้นแหละ จะพร้อมหรือเปล่า สิงห์ปลอดปมผ้าขนหนูออก นึกอยากจะแกล้งให้เธอสะท้านอาย เพราะปกติเขาก็นอนโดยไม่ใส่เสื้อผ้าอยู่แล้วถ้าไม่ติดตรงที่ให้เกียรติเธอ เขาคงไม่อดทนมาได้ถึงขนาดนี้ และค่อยๆสอดตัวเขาไปในผ้าห่มฝืนเดียวกับเธอ จิรัญญาตัวแข็งทื่อ สัมผัสถึงไอเย็นที่คลุ้งตามรอบกาย พลิกตัวกลับหวังจะตะวาดเขาให้หงอ ทว่าเธอถึงกลับอ้าปากค้าง เปลือกตาแข็งทื่อ เมื่อเห็นร่างแกร่งเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ใดๆปกปิดสักชิ้น แถมเจ้าตัวยังฉีกยิ้มอวดฟันขาวนั้นอย่างหน้าไม่อาย

“อือ...”ความเสียวซ่านทั้งจากฟอนเฟ้นเคล้งคลึงอกอวบอิ่ม การขยับไหวเบื้องล่างอย่างเชื่องช้า ทุกครั้งที่เขาถอนหนี เธอยัดกายตอบสนองอย่างเร่าร้อน ไฟปรารถนาเข้าครอบคลุมเอาชนะความเจ็บปวดกลางกายไม่เหลือหลอ เมื่อแก่นกายบุรุษเพศค่อยเปรอปรนอยู่ไม่ห่าง เขาครางกระหึ่มแม่สาวน้อยใต้ร่างคนนี้ช่างรู้จักตอบสนองความต้องการได้เป็นอย่างดี บวกกับความไร้เดียงสาในรสรักใคร่รู้รสสัมผัสที่ชายหญิงมีร่วมกัน “อย่า...ไป” ทั้งแปลกใจและขัดใจที่เขาถอดถอนกายออกไปอย่างเร็ว ทั้งที่เธอกำลังถึงจุดสุขสมอยู่ร่ำรีร่ำไร อีกแค่นิดเดียวความหฤหรรษ์ที่หวานแหลมโหมเข้ากาย ริมฝีปากหยักยิ้มสั่นๆอย่างพอใจ เมื่อมองทุรนทุรายทรมานกับความอ้างว้าง “ใจเย็น ผมไม่ไปไหนหรอก ทูนหัว” เขาจักการลอกเครื่องป้องกันที่คอยขว้างกันเธอกับเขา ณ วินาทีนี้เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากความร้อนผ่าวที่อวบรัดแก่นกายเขา อยากจะสัมผัสเนินเนื้อที่ร้อนระอุนั้นจะให้ความรู้สึกดีแค่ไหน โดยไม่มีอะไรมากั้นเขาและเธอ สะโพกเพรียวขยับโผล่เข้าหากายแกร่งอย่างทนไม่ได้กับความเดียวดาย สิงห์กระหยิมยิ้มย่องจากสาวไม่ประสีประสากลายเป็น

“อย่าพึ่งที่รัก” เสียงร้องห้าม แต่คนที่ถูกขัดใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าเริ่มขยับตัวเพื่อบรรเทาความซ่านสยิว สิงห์คว้ามือไม้ที่อยู่ไม่สุขมาสัมผัสตัวเอง จิรัญญาเริ่มเคลื่อนไหวอย่างสั่นสะท้าน ลืมตามองคนใต้ร่างที่ตอนนี้ครางกระหึมกึ่งเรียกร้องเธอ เหมือนตัวเองมีอำนาจเหนือชายหนุ่มที่ร้องขอความเมตตาจากเธอ เธอลองหยุดการเคลื่อนไหวทำให้ร่างกายทุกข์ทรมานจากบทรักครั้งนี้ ทั้งที่เป็นการทรมานตัวเองด้วยเช่นกัน “จิ๊บ...เร็ว” เขาเอ่ยเสียงแหบห้าวสั่ง แต่สาวเจ้ากับหยุดการเคลื่อนไหวจงใจแกล้งเขาให้ตายด้วยความทรมาน มือเอื้อมจับสะโพกผายแต่กลับถูกปัดออกเสียดื้อ “ทรมานมั้ยคะ ที่รัก” จิรัญญาแอ่นหลังโค้งเมื่อความหฤหรรษ์ที่เข้ามาจู่โจม สิงห์มองหน้าผู้หญิงใจร้ายที่รั้งมือเขาไว้ ใช่ว่าเขาจะไม่สามารถทัดทานแรงเธอได้ แต่เวลานี้ไม่มีอะไรเหนือไปกว่าความสุขของหญิงสาวตรงหน้า “ได้โปรด สัมผัสผมมากกว่านี้” ริมฝีปากก้มดูดดึงยอดอกของเขาเหมือนที่เขาเคยปรนเปรอให้เธอ เขาครวญครางเมื่อเด็กนักเรียนในสำนักกลับหัวเรียนไวเรียนรู้เร็วเหลือเกินทนเขาคลั่ง สิงห์ยัดสะโพกขึ้นหาเมื่อทนต่อการบีบ

จากนั้นกว่าจะเดินกลับได้สิงห์โอดครวญต่างๆนาๆหาเหตุผลที่จะอยู่ต่อ แต่ไม่อาจทัดทานเธอได้ สุดท้ายก็ต้องยอมเสียโดยดี ถึงกรุงเทพก็ค่ำพอดี พอมาถึงคอนโดของเธอเท่านั้น คนใจดีก็อาสาไปส่งที่ห้องโดยมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง ซึ่งเธอรู้ดีว่าเป็นอะไร ถึงเขาจะออดอ้อนขนาดไหนเธอก็ต้อองใจแข็งไว้ พรุ่งนี้วันจันทร์ที่จะต้องตื่นแต่เช้าไปทำงาน ถ้ายอมให้เขาทำตามใจมีหวังเธอไม่มีเรี่ยวแรงทำงานคงหายไปกับคนที่ไม่รู้จักอิ่ม “มาส่งฉันถึงห้องแล้ว ก็กลับไปสิค่ะ” เธอออกปากกลายๆเป็นการไล่เขา “ผมขับรถมาตั้งไกลให้ผมเขาไปดื่มน้ำหน่อยก็ไม่ได้” สุดท้ายก็ต้องแพ้ลูกอ้อนเขาอยู่ดี ขับรถจากชลบุรีมาที่นี่ระยะทางไกลมากอยู่แล้วเขาคงเหนื่อยเป็นธรรมดา แต่ถ้าหวังจะแอ้มเธอล่ะก็ไม่มีทางหรอก จิรัญญาเดินไปห้องครัวรินจาเยือกใส่แก้วบริการชายหนุ่มที่นั่งฮัมเพลงอย่างจะสบายอารมณ์บนโซฟา “นี่ค่ะ” เธอวางแก้วบนโต๊ะแก้วหน้าโซฟาไม่เบานัก “ครับผม” ยกมาจิบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ลอบสังเกตมองเสี้ยวหน้าสวยตาปรอย “กลับได้แล้วค่ะ ดึกแล้ว” ยังไม่ทันจะดื่มน้ำหมดแก้วแม่คุณก็ออกปากไล่เสียแล้ว

กริ้ง! เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น สิงห์หยิบโทรศัพท์ที่พึ่งทิ้งไว้บนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาดู ขมวดคิ้วสงสัยเมื่อเจอกับรายชื่อที่คาดว่าจะไม่คิดว่าจะติดต่อมาในเวลานี้ “สวัสดีครับ คุณลุงพิภพ” สิงห์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพด้วยความเคารพ “สิงห์ จีจี้ไปหาสิงห์บ้างหรือเปล่า” น้ำเสียงร้อนรอนระคนเป็นห่วงของอีกฝ่ายทำให้สิงห์จับความรู้สึกได้ทันที “มีอะไรเหรอครับ” สิงห์เอ่ยถามอย่างใจเย็น “ก็ยัยจีจี้ ตอนนี้ยังไม่กลับมาบ้านเลย ลุงเป็นห่วงไม่รู้ว่าออกไปเที่ยวเตร่ที่ไหน ตอนนี้มันดึกมากแล้ว” เสียงเข้มสั่นเครือ “พึ่งกลับคงยังไม่รู้ทิศทางลุงก็ยิ่งเป็นห่วง” “ใจเย็นๆก่อนนะครับ จีจี้คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้งครับ” สิงห์ปลอบ ใคร่ครวญหาทางออก เพราะจีจี้คงจะไม่รู้สถานที่ท่องเที่ยวมากมายนัก “ยังไงลุงก็เป็นห่วงอยู่ดี ไม่รู้จักโตซักทีลูกคนนี้ ไม่น่าปล่อยให้เป็นอิสระเลย” ปลายสายพำบ่นด้วยความห่วงใย “มีคนที่เป็นห่วงพอๆกับคุณลุงอยู่ ถ้าบอกเขาไปปุ๊บ คงวิ่งอยู่ไม่เป็นสุข รีบวิ่งแจ้นไปตามหาจีจี้แน่นอนครับ” ถ้าเคลวินรู้คงไม่ต่างพิ