All Chapters of ปรารถนารักซ่อนหัวใจ: Chapter 71 - Chapter 80

“หันหลังไปเลยนะ แล้วก็ใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้นะ” จิรัญญาเอ่ยสั่งชายหนุ่มที่เปลือยกายล่อนจอนอย่างไม่อายฟ้าดิน หน้าอกที่เป็นลอนที่ผ่านการออกกำลังมาอย่างหนักแสนยั่วใจดวงน้อยมากเหลือเกิน แต่ต้องห้ามใจไม่ให้มองมากกว่านี้ แค่นี้ก็แย่มากอยู่แล้ว ชายหนุ่มที่โดนสั่งกลับไม่ทำตามแต่อย่างใด ทอดสายตามองร่างบางที่ก้มเก็บเสื้อผ้าอย่างยั่วยวนถึงเธอจะไม่ได้ยั่วเขาแต่อย่างใด แผ่นหลังขาวนวลเนียน ก้นงามงอนนั่นชวนขย้ำเสียเหลือเกิน เธอเหลียวมองเหลียวมองบาง หน้านิ่วคิ้วขมวดเป็นปม เมื่อหาบางอย่างไม่พบ เขากระหยิมยิ้มย่องในใจรู้ดีว่าเธอมองหาสิ่งใด “มองหาไอ้นี่อยู่เหรอจ๊ะ” สิงห์พูดพร้อมกับสูดดมแพนตี้ตัวน้อยราวคนโรคจิต จิรัญญาหันมองชายหนุ่มที่นอนแผ่หลาอยู่บนโซฟาในสภาพเดิม เบิกตาโตเพราะเธอกำลังหาอยู่ไปอยู่ที่เขาได้อย่างไร และใช้เสื้อผ้าปกปิดร่างกายจากสายตาหื่นหายกระหาย “ยี้! คนลามกเอาคืนมานะ” เธอร้องขอ หลับตาปี๋ แบมืออีกข้างไปใกล้ชายหนุ่ม “หอมจัง” กลิ่นกายเจ้าหล่อนเปรียบเสมือนฟีโรโมนปลุกกระตุ้นอารมณ์ทางเพศของเขาได้เป็นอย่างดี แต่เขายังไม่ยอมคืนให้กลับเธอง

“ว่าแต่สั่งอาหารแล้วหรือคะ” “ค่ะ สั่งแล้ว หรือคุณแพรอยากได้อะไรเพิ่มไหมคะ” จิรัญญาถาม “ไม่หรอกค่ะ ฉันทานได้หมดทุกอย่างที่สิงห์เขาทาน” พิชชาพรพูดพร้อมกับยิ้มน้อยๆ ปรายตามองสิงห์ที่ไม่เอ่ยคำพูดใดออกมาได้แต่อยู่นิ่ง มองเธอราวกับไม่มีตัวตนแกเช่นอากาศธาตุ สนใจเพียงจิรัญญาที่นั่งอยู่ด้านข้างเท่านั้น “ได้ยินว่าสิงห์กับคุณจิรัญญาไปเที่ยวมาเหรอคะ สนุกมากไหมคะ คงจะเป็นการซ้อมฮันนีมูนที่ดูน่าสนุกน่าดู” พิชชาพรเอ่ยถาม อย่างมีเลศนัยระคนอิจฉาที่จิรัญญาไม่มีอะไรดีสักอย่าง แต่สิงห์กับให้ความสนอกสนใจจิรัญญาจนออกนอกหน้า ถึงจะรู้ว่าเธอคงไม่สามารถกลับไปเป็นสถานะเดิมกับสิงห์ได้แล้ว “สนุก! เพราะไม่มีคนมาขัดจังหวะเราสองคน” สิงห์พูดพลางโอบไหล่จิรัญญา “นี่คุณพูดบ้าอะไร ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ” จิรัญญาแกะมือที่กำลังโอบไหล่เธอออกไปห่างๆ ทั้งอยู่ต่อหน้าคนอื่นแท้ๆ ยังกล้าทำแบบนี้อีก คอยดูกลับไปเธอจะไม่ยอมให้คนมือไวมาอยู่ใกล้ๆเด็ดขาด พิชชาพรรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินโดยปริยาย เพราะเธอมองเห็นสิงห์กับจิรัญญาหยอกล้อกัน เธอก็ยิ่งหมั่นไส้ ลืมไปแล้วหรื

เป็นเรื่องปกติไปแล้วสำหรับพนักงานหลายคนที่เห็นท่านประธานหนุ่มควงคู่มากับเลขาสาวคู่ใจ แต่มีเพียงจิรัญญาที่ยังไม่ชินกับการไปไหนมาไหนกับสิงห์ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขายังคงคลุมเครือ เธอลำบากใจเหลือเกินเวลาที่ชายหนุ่มของพบครอบครัวของเธอ ร่ำๆจะพาเธอไปกราบครอบครัวเขาเช่นกัน ด้วยความที่งานยุ่งทำให้วันหยุด สิงห์ไม่สามารถพาจิรัญญาไปทานอาหารเที่ยงไม่ได้ แต่สิงห์ว่าเธอจะเหงาโทร.หาจีจี้ มาเป็นเพื่อนหญิงสาว เธอเข้าใจเหตุผลของเขาดีและไม่อิดออดแต่อย่างใด ไม่นานจีจี้มาตรงเวลาแป๊ะ ไม่ขาดไม่เกินโดยทั้งสองเลือกนั่งแท็กซี่จะได้ไม่เป็นการรบกวนสิงห์มากเกินไป จิรัญญาไม่ขัดแต่อย่างใดเมื่อสาวน้อยเลือกร้านอาหาร หลังจากที่สองสาวทานอาหารจนอิ่มแปล้แล้ว สาวน้อยชวนเธอไปดูหนังแก้เหงาต่อ จากนั้นจิรัญญาต้องการซื้อของใช้ส่วนตัว โดยเลือกห้างสรรพสินค้าใกล้ๆซึ่งก็อยู่ชั้นล่างของศูนย์การค้าพอดี ส่วนจีจี้ที่เดินผ่านร้านเสื้อผ้าไม่ได้เป็นต้องขอแวะ “จีจี้ เลือกเสื้อผ้ารออยู่ร้านนี้นะ อย่างพึ่งไปไหนล่ะ” จิรัญญาย้ำกับสาวน้อย “ค่ะ ไม่มาดูด้วยกันเหรอคะ” จี

“ไปไหนมา ถึงกลับมาเอาปานนี้” พอเข้าห้องเธอปุ๊บ เธอก็เจอคำถามจากคนหน้าบึ้งทันที พร้อมกับลุกจากโซฟามาแย่งข้าวของจากเธอ “ก็ไปซื้อของกับจีจี้นั่นแหละ แล้วมันก็ยังไม่ได้ดึกด้วย” จิรัญญาส่ายหน้ากับความเอาแต่ใจของชายหนุ่ม “ไม่ต้องมาหน้าบึ้งเลยนะ มาคุยให้รู้เรื่องงเดี๋ยวนี้เลย” จิรัญญาเรียกชายหนุ่มที่วางข้าวของเสร็จก็เดินเข้าห้องอย่างรวดเร็วเหมือนเธอไปทำอะไรผิดมาอย่างนั่นแหละ “ไม่รู้ไม่สน ทิ้งให้ผมรออยู่ตั้งนาน” เสียงบ่นงึมงำในห้องน้ำไม่เบานัก เหมือนจงใจให้เธอได้ยินด้วยเช่นกัน “ก็คุณเป็นคนบอกฉันเองว่าไม่ว่าง แล้วบอกให้ฉันไปชวนจีจี้เองนะ” จิรัญญาตะโกนบอกหนุ่มขี้งอนที่อยู่ในห้องน้ำ “แล้วก็ยอมออกมาซะดีๆ” เธอเริ่มขู่ “แล้วนี่ใครละ แม่ตัวดี” จิรัญญาอึ้งเมื่อเห็นภาพตัวเองกำลังรติกำลังเลือกซื้อของบนมือถือของชายหนุ่มหลังจากโผล่ตัวออกมาจากห้องน้ำ นี่สินะที่ทำให้สิงห์งอนเธอ “คุณไปเอาภาพนี้มาจากไหน” จิรัญญาร้องถามพยายามแย่งโทรศัพท์จากมือหนา “ตอบมาก่อนว่าไปเจอไอ้หน้าละอ่อนนั้นได้อย่างไง” คนขี้หึงยังไม่ยอมง่ายๆ พยายามเ

เช้าวันต่อมาจากที่ทั้งสองวางแผนกลับไปหาครอบครัว สารภาพความจริงก็ต้องเลื่อนออกไป เมื่อสิงห์มีงานด่วนที่เลี่ยงไม่ได้ และหน้าที่เลขาของเธอก็เริ่มจะหมดลงไปทุกที เพราะเพกากลับมารับตำแหน่งเดิม ทำให้เธอว่างงานกว่าเดิม ทว่าสิงห์มีหน้าที่พิเศษสำหรับเธอโดยเฉพาะ คือเลขาหัวใจ ตำแหน่งพิเศษที่สิงห์มีไว้รองรับเธอ แล้วเธอจะบอกครอบครัวยังว่าเธอมีสามีเป็นลูกชายของคนที่พ่อเธอเกลียดแสนเกลียด “อ้าว! ลืมได้ไงเนี่ย” จิรัญญาอุทาน เห็นเอกสารสำคัญของชายหนุ่มตก เธอส่ายหน้าน้อยๆเป็นเพราะความเร่งรีบ และมัวแต่พิริ้พิไรกับเธอมากเกินไปเสียจนลืมการลืมงาน มันน่าตีจริงๆเลยพ่อคนเนี่ย “สำคัญซะด้วย” ไม่จำเป็นต้องคิดมากจิรัญญารีบนำเอกสารไปให้ชายหนุ่มโดยไม่ลังเล เพราะตอนนี้เขาอาจจะพะวาภวังค์หาเอกสารอยู่ก็ได้ สิงห์ให้เพกากลับมาทำหน้าที่ตามเดิม ถึงเขาจะเป็นถึงประธานบริษัท แต่ก็ต้องเคารพพนักงานด้วยเช่นกัน เพกาทำงานมาตั้งแต่สมัยคุณตา ส่วนจิรัญญาเขาเตรียมหน้าที่พิเศษไว้สำหรับเธอเรียบร้อย รอเป็นแม่ของลูกกับเมียสุดรักก็พอ เขาอยากจะทำทุกอย่างให้ถูกต้อง จำใจต้องเลื่อนเวลาออกไปหาครอบครัวของจิรัญญา