ปรารถนารักซ่อนหัวใจ

เสียงนาฬิกาที่ดังอยู่เนืองๆ หญิงสาวลุกขึ้นมาปิดโดยอัตโนมัติด้วยความเคยชิน มือเรียวยาวขยี้ดวงตากลมโตเพื่อมองสิ่งต่างๆได้อย่างชัดเจน หลังจากนั้นเธอเริ่มจัดการทำธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็ว จิรัญญา วรวงศ์ หยิบประวัติส่วนตัวขึ้นมามองด้วยสายตาอ่อนล้า นี่ก็เกือบสามสัปดาห์ที่เธอเที่ยวตะเวนหางาน แต่ก็ยังไม่มีบริษัทติดต่อกลับมาเลย บ้านของเธอก็ไม่ได้ขัดสนถึงขนาดที่เธอต้องหาเลี้ยงครอบครัว แค่ต้องการใช้ชีวิตในเมืองกรุงบ้างสักครั้ง เธอตัดสินใจขอบิดาและพี่ชาย เพราะอยากลองมาใช้ชีวิตในกรุงเทพ ต้องยกเหตุผลต่างๆนาๆ มาเป็นข้ออ้าง ทั้งที่เธอไม่จำเป็นต้องมาเดินหางานแบบนี้ก็ได้ แต่การใช้ชีวิตแบบคุณหนู มันจะไปมีสีสันอะไร มือเรียวบางคว้าโทรศัพท์ในกระเป๋า เมื่อได้ยินเสียงเพลงโปรดของเธอ คงเป็นใครไม่ได้นอกจากพี่ชาย ที่โทรจิกเธออย่างกับอะไรดี เธอคงโกรธพวกเขาไม่ได้ ที่จะหาใครหวังดีเหมือนพี่ชายและบิดาไม่ได้อีกแล้ว “ว่าไงคะ พี่กฤษ” จิรัญญาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสดใสเช่นเคย “พี่โทรหาตั้งหลายสาย แล้วทำไมพึ่งมารับสายพี่ ทำอะไรอยู่” กฤษถามน้องสาวด้วยน้ำเสียงเคืองๆน้องสาวที่รับส

สิงห์นั่งครุ่นคิดถึงหญิงสาวที่เขาเจอเมื่อตอนกลางวัน เจ้าหล่อนช่างมีวิธีทำให้เขาสนใจได้ไม่เหมือนใคร พอบอกความต้องการของเขาไปตรงๆ เธอกลับปฏิเสธเสียนี่ เขายอมรับว่าเธอทำให้เขาเสียศูนย์ได้ถึงเพียงนี้ แต่กลับมาใจสั่นกับคำพูดของผู้หญิงตัวเล็กแบบนั้น คลาสโนวาอย่างเขาที่สาวๆบอกกันปากต่อปากหาตัวจับยากแล้วจะต้องมาแพ้ฤทธิ์เสน่ห์ของเธอหรือเนี่ย สิงห์สลัดความคิดบ้าๆนั้นออกไปจากสมอง เอื้อมมือไปหยิบเอกสารที่เลขาวางไว้ นี่เขาเกือบลืมทำหน้าที่ตัวเอง เพียงเพราะคิดถึงเรื่องของใครก็ไม่รู้ สิงห์พลิกดูเนื้อหารายละเอียดคงจะเป็นเอกสารรับพนักงานที่สั่งให้นำมาพิจารณา ให้เขาได้เลือกพนักงานเอง เขาอ่านประวัติของแต่ละคนโดยละเอียด แต่กลับมาตกใจในหน้าสุดท้ายที่มีใบหน้าของหญิงสาวที่สร้างความเจ็บปวดให้น้องชายเขาไม่หายเลย โอ้ พระเจ้า! นี่เจ้าหล่อนมาสมัครงานบริษัทเขางั้นเหรอ ดีล่ะเขาจะได้แก้เผ็ดเธอที่ทำเขาเจ็บแสบได้เพียงนั่น พอได้อ่านประวัติของเธอแล้ว ยิ่งสร้างความตกใจให้กับสิงห์อย่างมาก เธอคือยัยฟันหลอ ลูกของกำนันธรรศที่เป็นคู่อริของครอบครัวเขาที่อยู่ข้างบ้าน ก่อนที่เขาจะย้ายมาเร

“หยุดเดียวนี้เลยนะ ก่อนที่ฉันจะโมโหไปมากกว่านี้” จิรัญญาพยามนับหนึ่งถึงสิบอยู่ในใจของที่เธอจะสติแตกเพราะผู้ชายคนนี้ และรีบเดินไปที่ประตูรวดเร็ว แต่ก็ยังไม่ทันร่างใหญ่มีมายืนขว้างประตูเป็นยักษ์วัดแจ้ง “หลีกไปฉันจะกลับบ้าน”จิรัญญาผลักร่างของชายหนุ่มออกจากประตูอย่างสุดกำลังแต่ก็ไม่เป็นผลว่าร่างใหญ่จะขยับออกจากประตูเลย “ทำไม จะไปไหนฉันยังไม่อนุญาตเลย” “นี่นาย! ฉันไม่อยากมีเรื่องกับนาย หลีกไปฉันจะกลับบ้าน” จิรัญญากำหมัดแน่น และเริ่มเหลืออดกับสิงห์เติมทนแล้ว “อะไรยัยจิ๊บ ฉันไม่ได้เจอเธอนานมากจนเธอกลายเป็นสาวเรียบร้อยไปแล้วเหรอ เฮ้อ! น่าผิดหวังเสียจริง ยัยจิ๊บ ปากจัดคนนั้นหายไปไหน” สิงห์ยียวนกวนประสาทของจิรัญญามากขึ้นเรื่อยๆ “ไม่ไหวแล้วเว้ย...”หญิงสาวกำลังจะใช้เข่าแทงไปที่เป้าของชายหนุ่มครั้งนี้จะเอาให้สืบพันธ์ไม่ได้เลยคอยดู แต่สิงห์กลับหลบได้ทัน “คิดจะใช้มุขเก่าไม่ได้ผลหรอก”พูดจบหมัดของหญิงสาวปะทะเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาเข้าอย่างจัง “โอ๊ย ทำอะไรของเธอ เจ็บนะ!” จิรัญญาอาศัยจังหวะนี้ผลักชายหนุ่มอีกครั้ง ให้ล้มลง

การทำงานวันแรกของจิรัญญาไม่ง่ายนักอาจเป็นเพราะเธอยังใหม่สำหรับงานที่ต้องใช้ประสบการณ์มากพอควร ยังดีที่มีเพกาคอยให้คำแนะนำเรื่องต่างๆ ตอนนี้จิรัญญายังนึกโกรธตัวเองไม่หายที่ตกหลุมพรางของสิงห์ ต้องมาทนทำงานกับคนที่ค่อยก่อกวนอย่างเขา “จิ๊บจ๊ะ พี่วานช่วยเอาเอกสารไปให้คุณสิงห์ได้ไหม” เพกายื่นเอกสารปึกหนึ่งให้กับจิรัญญา ดูเหมือนสาวเจ้าจะไม่อยากรับเสียเท่าไร “ทำไมต้องเป็นจิ๊บด้วยค่ะ คนอื่นไม่ได้เหรอคะ” หญิงสาวบ่ายเบี่ยงเพราะเธอไม่อยากเจอเจ้านายสุดแสบ “คือ...พี่ต้องรีบไปโรงพยาบาลด่วนน่ะจ๊ะ สามีป่วยต้องแอดมินโรงพยาบาล”เพกาบอกเหตุผลด้วยความสัตย์จริง “แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ” “พี่ก็ยังไม่รู้เลยจิ๊บ คงต้องรอดูอาการอีกสักพัก แต่จิ๊บไม่ต้องห่วงพี่ลาคุณสิงห์เรียบร้อยแล้ว” “ค่ะพี่ เดี๋ยวจิ๊บจัดการให้เองค่ะ” จิรัญญาบอกไปอย่างนั้น เธอต้องเข้าไปเจอกับเจ้านายจอมกวนจริงๆใช่ไหมเนี่ย “พี่ต้องขอบใจมากนะ เดี๋ยวพี่ไปก่อนนะ” เพกากล่าวลาพร้อมส่งยิ้มให้กับจิรัญญา ‘นี่เราต้องเอาเอกสารพวกนี้ไปให้นายนั้นเซ็นจริงๆเหรอ

“นายคงไม่” “หุบปาก แล้วเดินตามฉันมาดีๆถ้าไม่อยากให้ฉัน...” สิงห์มองเรือนร่างของหญิงสาวบวกกับสายตาหื่นกระหาย จนเธออดใจสั่นไม่ได้ ได้แต่เดินตามเขาเข้าห้องทำงานโดยไม่ปริปากสักคำ สิงห์ยิ้มเมื่อแม่ตัวดียอมทำตามเขาอย่างว่าง่าย ทีแบบนี้ต้องให้บังคับริอ่านที่จะมาเล่นกับคนอย่างเขา ต้องได้รับบทลงโทษซะบ้าง “โอ้ย! เจ็บนะ” พอถึงห้องสิงห์ก็ผลักร่างบางลงบนโซฟาอย่างไม่ผ่อนแรง “ไม่ต้องมาสำออยเลย ยัยจิ๊บ” จิรัญญาเม้มริมฝีบางแน่นเมื่อชายหนุ่มรู้ทัน ความจริงก็ไม่ได้เจ็บเท่าไรแต่แสร้งทำเป็นเจ็บ เผื่อเขาจะยอมให้ปล่อยเธอไปดีๆ “คิดว่าจะรอดเหรอ หึ...หึ” “นายคิดจะทำอะไร”ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อชายหนุ่มตรงหน้ากำลังจะปลดเข็มคลัดตามด้วยเสื้อสูท จิรัญญาหลับตาแน่น จนชายหนุ่มอดขำกับท่าทีของเธอไม่ได้ เธอคงกำลังคิดว่าเขาจะทำเรื่องอย่างว่าในห้องทำงานของตัวเอง จิรัญญาลืมตามองสิงห์เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะ เธอหลงกลหนุ่มเจ้าเล่ห์อย่างสิงห์ไปแล้ว ชายหนุ่มแค่ถอดเสื้อสูทเท่านั้นเอง “หึ...ยัยจิ๊บคิดว่าฉันจะทำอะไรเธองั้นเหรอ อย่างเธอไม่มีทางจะได