Todos los capítulos de CHASING MR.ARROGANT MAYOR: Capítulo 11 - Capítulo 20

Lalong lumalim at tumibay ang ugnayan namin ni Lucas sa kabila ng lahat ng pader na pilit itinatayo ng kanyang pamilya. Araw-araw, naririnig ko ang mga bulong at panghuhusga ng mga tao sa bayan. Sa paningin ng mga Monteverde at ng mga sumasang-ayon sa kanila, ako ay walang iba kundi isang babaeng galing sa putik—marumi, walang dangal, at isang malaking kahihiyan sa kanilang tanyag at mayamang angkan. Paulit-ulit nilang isinisigaw na hindi ako karapat-dapat sa anak nila, na ang pagmamahal namin ay isang malaking pagkakamali, at na ang paglapit ko kay Lucas ay para lamang sa kanilang yaman at kapangyarihan. Ngunit sa bawat salitang mapanglait na kanilang binibitawan, lalo lamang humuhigpit ang hawak ni Lucas sa aking kamay. Hindi na siya ang anak na dating sunud-sunuran at takot sumuway sa kanyang ina. Hindi na siya ang Mayor na kumikilos lamang ayon sa dikta ng iba. Sa bawat pagkakataon, ipinapakita niya sa lahat na handa niyang isakripisyo ang lahat—ang kanyang posisyon, ang kanyang

“May isa pang papel ang nakita ko, at binasa ko ito.” Ang oras ay tila tumigil sa loob ng madilim na silid-aklatan. Ang tanging maririnig ko lamang ay ang mabilis at malakas na pagtibok ng aking puso, na tila handang kumawala sa aking dibdib anumang oras. Ang mga papel na hawak ko ay biglang bumigat nang higit pa sa inaakala ko—hindi dahil sa dami nito, kundi dahil sa katotohanang unti-unting nabubunyag, isang katotohanang kayang wasakin ang lahat ng paniniwala, pagkakakilanlan, at ugnayan ng bawat taong nakapaloob sa kwentong ito. Nanginginig ang aking mga daliri habang dahan-dahang binubuklat ang mga luma at kupas na pahina. Ang tinta ay nagsisimula nang kumupas, ngunit ang mga salitang nakasulat ay nananatiling matalas, malinaw, at tila isinulat upang manatiling nakabaon sa loob ng mahabang panahon hanggang sa tamang panahon. Dalawampu’t walong taon na ang nakararaan… Nagsimula ang nakasulat sa isang petsang matagal nang lumipas, ngunit tila muling nabubuhay sa bawat salitang b

Nang marinig ni Lucas ang buong paliwanag at makita mismo ang mga dokumentong hawak ni Amara, tila gumuho ang buong langit at lupa sa kanyang paningin. Ang mga salitang nakasulat ay hindi lamang mga titik sa papel—ito ay matatalim na patalim na tumusok sa bawat paniniwala, pangarap, at pagkataong binuo niya sa loob ng halos tatlong dekada. Namutla siya nang husto, parang nawalan ng dugo ang kanyang buong katawan. Ang kanyang mga mata ay nanlaki at walang kibo, habang ang kanyang mga kamay ay nanginginig nang hindi mapigilan habang hawak ang mga lumang kasulatan. Sa loob ng mahabang panahon, ito ang mga bagay na itinuring niyang pundasyon ng kanyang pag-iral—ngunit sa isang iglap, ang lahat ng iyon ay naging alikabok lamang. Ang lahat ng kanyang ipinagmalaki—ang marangal na pangalang Monteverde, ang malawak na yaman, ang kapangyarihan at respeto ng mga tao sa buong probinsya—ay pawang mga kasinungalingan lamang. Wala siyang tunay na bahagi sa mga ito. Hindi siya dugo ng angkang iyon.

Sa gitna ng nakabibinging katahimikan na bumabalot sa buong silid, unti-unting nawala ang huling bakas ng lakas at katatagan na matagal nang pinanghawakan ni Lucas. Ang lalaking dating matatag, puno ng paninindigan, at handang harapin ang buong mundo nang walang takot—ang lalaking ipinagmalaki ang kanyang pangalan, kapangyarihan, at dangal—ay biglang gumuho na parang isang gusaling walang matibay na pundasyon. Sa isang marahas ngunit tahimik na paggalaw, dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang sarili mula sa kanyang upuang de-gulong at lumuhod sa malamig at makintab na sahig ng silid. Kahit na ang bawat pagkilos ay nagdulot ng matinding hapdi sa kanyang likod at mga paa, tila hindi niya ito naramdaman. Ang sakit ng kanyang katawan ay naging walang halaga kumpara sa hapdi ng kanyang kalooban. Doon, sa harap ni Amara at sa harap ng katotohanang tumusok sa kanyang pagkatao, humagulgol si Lucas nang walang pagpipigil—parang isang batang nawala sa dilim, na hindi na makita ang daan pauwi

Sa loob ng ilang oras na lumipas, unti-unting napuno ng matinding galit at mapait na pagsisisi ang buong pagkatao ni Lucas. Ang kanyang puso ay parang pinipiga ng dalawang magkasalungat na damdamin—ang pagnanais na isigaw sa buong mundo ang kanyang hinanakit, at ang bigat ng katotohanang tila humahatak sa kanya pababa sa kalaliman. Pakiramdam niya ay niloko siya ng buong buhay niya. Mula sa unang hininga hanggang sa sandaling ito, ang lahat ng kanyang nakita, narinig, at pinaniwalaan ay pawang mga kasinungalingang maingat na binuo ng ibang tao. Ang pangalang ipinagmalaki niya, ang yaman na kanyang tinamasa, ang respetong tinanggap niya mula sa mga tao—lahat ay nakatayo sa pundasyon ng panlilinlang at pagtataksil. Ang mga taong tinuring niyang magulang ay bumili sa kanya tulad ng isang ari-arian, at ang kanyang sariling kadugo ay pumayag na ipagpalit siya kapalit ng ginhawa. Sa kanyang paningin, ang kanyang pag-iral ay naging isang malaking pagkakamali na itinago ng mahabang panahon.