ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / CHASING MR.ARROGANT MAYOR / บทที่ 1 - บทที่ 10

บททั้งหมดของ CHASING MR.ARROGANT MAYOR: บทที่ 1 - บทที่ 10

34

HARI NG MINDORO OCCIDENTAL

Para sa karaniwang mamamayan, ang araw na ito ay isa lamang sa mga karaniwang araw ng trabaho at kabuhayan. Ang hangin na humahalik sa mga puno ng niyog ay tila payapa at kalmado, at ang dagat na nakapalibot sa lalawigan ay tila kumikinang sa ilalim ng mainit na sikat ng araw. Ngunit para sa akin, ang araw na ito ay hindi pangkaraniwan. Ito ang araw na muling magaganap ang malaking pagtitipon sa munisipyo, kung saan naroon ang kaisa-isang tao na naging sentro na ng aking mundo sa nakalipas na mga buwan. Si Mayor Lucas Monteverde. Tumayo ako nang tuwid at inayos ang aking suot na uniporme. Bilang isang kawani ng munisipyo, karapatan at tungkulin kong naroon, ngunit aaminin ko sa aking sarili, higit pa sa tungkulin ang nagtutulak sa akin upang maging kabisado ko ang bawat iskedyul at bawat lakad ng lalaking iyon. Mula sa kinalalagyan ko sa likod ng malaking entablado, narinig ko na ang bulungan ng mga tao. Ang mga boses na puno ng paghanga, takot, at paggalang. Lahat sila ay sabik na
อ่านเพิ่มเติม

LIDER NA WALANG KAPAHINGAHAN

kabanata 2 Nang makalayo ako sa kinaroroonan ni Mayor Lucas, naramdaman ko ang bigat ng hangin na tila unti-unting bumabawas sa aking lakas. Hawak ko pa rin nang mahigpit ang mga dokumentong nilagdaan niya—mga papel na tila naging napakabigat na bagay dahil sa mga salitang kasabay ng paglagda niya rito. Ang bawat pangungusap na binitawan niya kanina ay tila nakaukit sa aking isipan, paulit-ulit na tumutugtog na parang isang masakit na awit na hindi ko matigil ang pakikinig. “Para sa akin, ikaw ay walang halaga. Tulad ng iba dito, ikaw ay isa lamang alikabok sa aking sapatos.” Masakit. Sobrang sakit na tila ba dinudurog ang bawat bahagi ng aking pagkatao. Ngunit higit sa sakit, may kakaibang init na gumagapang sa aking dibdib—hindi dahil sa galit, kundi dahil sa katiyakan na ang mga salitang iyon ay walang katotohanan. Alam ko ang katotohanan. Alam ko kung sino siya sa ilalim ng matigas na balat na kanyang isinusuot bilang proteksyon. At higit sa lahat, alam ko kung sino ako sa k
อ่านเพิ่มเติม

PAGGUHO NG MGA PADER

Kabanata 3 Tinitigan ko nang maigi ang makapal na sobre nakapatong sa kanyang palad. Puting-puti ito, maganda ang kalidad ng papel, at alam ko sa aking sarili na ang laman nito ay sapat upang baguhin ang takbo ng aming buhay. Sapat ito upang ilabas kami sa kahirapan na matagal nang aming dinaranas. Sapat ito upang maibigay ko ang lahat ng pangangailangan at pangarap ng aking mga magulang. Ngunit habang nakatingin ako dito, sa halip na makaramdam ako ng tuwa o gana, tanging matinding pighati lamang ang aking naramdaman. Para kay Mayor Lucas, ang lahat ay nasusukat sa halaga ng salapi. Naniniwala siya na ang lahat ay nabibili—ang katapatan, ang serbisyo, ang oras, at maging ang damdamin. Akala niya ay katulad ako ng ibang taong nakapaligid sa kanya, na naririyan lamang dahil sa kung ano ang makukuha nila. Dahan-dahan kong itinaas ang aking tingin mula sa sobre patungo sa kanyang mukha. Nakita ko ang kanyang mga mata—tiyak, matigas, at puno ng kumpyansa na gagawin ko ang lahat para sa
อ่านเพิ่มเติม

ANINO NAKATINGIN

Ang katahimikan ay bumalot sa buong paligid, ngunit sa loob ng aming mga puso ay tila may nagaganap na masiglang pagdiriwang. Sa loob ng opisina, nanatili kaming nakayakap sa isa’t isa, tila ba sa bawat sandaling lumilipas ay mas lalo kaming nagiging iisa. Ang mabigat na damdamin na matagal nang nakabara sa aming mga lalamunan ay sa wakas ay naibuga na, napalitan ng kaluwagan na hindi matutumbasan ng anumang yaman sa mundo.Si Lucas Monteverde, ang lalaking kinatatakutan at iginagalang ng buong lalawigan, ay nakatayo ngayon sa aking harap na walang ibang taglay kundi ang kanyang hubad na pagkatao. Wala na ang maskara ng pagiging matigas at walang pakialam. Ang bawat luha na dumaloy mula sa kanyang mga mata ay nagsilbing patunay na sa likod ng kanyang kapangyarihan at yaman ay isang pusong uhaw sa tunay na pag-unawa at pagmamahal.Humiwalay siya nang kaunti upang matitigan akong muli. Ang kanyang mga kamay ay nanatiling nakahawak sa aking mga balikat, mahigpit ngunit malumanay, na para
อ่านเพิ่มเติม

BABALA

“Mahal ko po ang inyong anak, Donya Soledad,” matatag kong sagot, bagama’t nararamdaman ko ang panginginig ng aking mga kamay sa likuran ko. Itinuon ko ang aking paningin nang diretso sa kanyang mga mata, ayaw kong ipakita na ako ay mahina o takot, kahit na ang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig ay parang matatalim na patalim na tumatagos sa aking puso. “At mahal din po niya ako. Hindi po ito laro lamang, at hindi rin po ito simpleng pagkahumaling na madaling mawala. Ang aming pagmamahalan ay totoo, at ito ang nagbigay sa kanya ng kapayapaan na matagal na niyang hinahanap.”Mas lalong lumalim ang pangisi ni Donya Soledad. Ang kanyang mukha ay naging mas mabagsik, tila ba ang mga sinabi ko ay pinakamalaking katitisuran na kanyang narinig sa buong buhay niya. Humakbang siya nang isa pang beses palapit sa akin, at ang kanyang mga tauhan sa likuran ay seryosong nakamasid, handang sumunod sa anumang utos na kanyang ibibigay.“Pagmamahal?” ulit niya, at ang kanyang boses ay puno ng m
อ่านเพิ่มเติม

PANGANIB AT PANGAKO

Ang mga sumunod na araw ay naging magkaiba sa dati. Ang dating tahimik at payapang pamumuhay ay napalitan ng pangamba at pag-iingat. Sa bawat paglabas ko ng aming tahanan o tindahan, pakiramdam ko ay may mga matang nakamasid at sumusunod sa bawat kilos ko. Ang mga kapitbahay, na dati ay mababait at palakaibigan, ay tila nag-iwas na o kaya ay bumubulong-bulong kapag ako ay dumadaan. Alam kong kumalat na ang balita tungkol sa pagbisita ni Donya Soledad at ang dahilan kung bakit siya naparito. Ang kwento ay nabago na ayon sa nais ng mga nagkakalat nito. Ayon sa kanila, ako daw ay isang babaeng mapagsamantala na gumamit ng pandaraya upang makuha ang puso at loob ng kanilang iginagalang na Mayor. Ang iba naman ay nagsasabing ako ay isang sumpa na dumating lamang upang sirain ang marangal na pangalan ng pamilyang Monteverde. Bagama’t masakit at nakalulungkot na marinig at makita ang ganitong pagbabago sa pananaw ng mga tao, pilit ko itong ipinagwawalang-bahala. Ang mahalaga lamang sa akin
อ่านเพิ่มเติม

LIHIM NG NAKARAAN

Sa kabila ng kapayapaang dulot ng pagtatanggol ni Lucas, may isang bagay na hindi maalis sa aking isipan—isang lihim na tila nakatago sa likod ng maputla at matandang mukha ng aking ama. Mula nang magkaroon ng pangalan at puwang sa aming buhay si Lucas, napansin ko ang kakaibang pagbabago sa pag-uugali ni Itay tuwing nababanggit ang pangalan ng pamilyang Monteverde.Tuwing sasambitin ko ang “Lucas Monteverde” sa harap niya, tila nag-iiba ang hangin sa paligid. Ang kanyang mga mata, na dati ay malabo at walang gaanong tingin, ay biglang lumalaki at puno ng pangamba. Nakikita ko siyang nanginginig ang buong katawan, tila ba nakakakita siya ng multo o nakahaharap sa isang bagay na matagal na niyang kinatatakutan. Minsan, nahuhuli ko siyang nakatitig nang matagal sa mga lumang dyaryo na matagal nang nakatago sa ilalim ng kanyang baul—mga pahinang puno ng balita tungkol sa bayan, at lalo na sa pamilya ni Donya Soledad. Sa mga pahinang iyon, naroon ang mga litrato ni Lucas noong bata pa siy
อ่านเพิ่มเติม

KAYA PALA

Ang bigat ng katotohanang ibinahagi ni Papa ay tila isang malaking bato na ibinagsak sa aking dibdib. Buong araw, hindi ako mapakali. Ang bawat galaw ko ay sinasabayan ng mga tanong na gumugulo sa aking isipan. Ang dating simpleng pagtingin ko sa aming sitwasyon—na ito ay laban lamang ng mayaman at mahirap, ng ina at ng anak—ay biglang lumalim at naging masalimuot pa. Hindi lang pala kami ang biktima ng mapanghusgang mata ng lipunan; kami rin pala ang mga tagapagmana ng isang utang na hindi namin hiningi, ngunit kailangan naming pasanin.Mula sa mga salita ni Papa, nabuo sa aking isipan ang mga larawan ng nakaraan—mga pangyayaring hindi ko nasaksihan, ngunit damang-dama ko ang epekto hanggang ngayon. Ang poot ni Donya Soledad ay hindi lamang galing sa pagmamalaki o sa pagnanais na mapanatili ang kapangyarihan. Ang bawat tingin niya sa akin, ang bawat banta, ang bawat pagsisikap niyang sirain ako… lahat iyon ay nakaugat sa isang matagal nang sugat na hindi kailanman naghilom. Ako ay hi
อ่านเพิ่มเติม

MAYOR DONATO

Hindi pa rin maalis sa aking isipan ang bigat ng mga ibinunyag ni Papa noong nakaraang mga araw. Ang bawat salita, bawat pangyayari, at bawat galit na namana at pinalaki ni Donya Soledad ay tila nakaukit na sa aking puso. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, may isang bagay na mas lalong bumabagabag sa akin—isang bagay na matagal ko nang napapansin ngunit hindi ko binibigyang halaga hanggang sa lumabas na ang katotohanan tungkol sa aming nakaraan. Mula pa noong bata pa ako, madalas kong marinig at mapag-usapan ang tungkol sa Mayor ng aming bayan—si Donato. Kilala siya bilang isang matulungin, makatarungan, at higit sa lahat, matalik na kaibigan ni Papa. Sa tuwing dumadalaw siya sa aming bahay, laging may dalang pagkain, gamot, o tulong para sa aming pamilya. Lagi silang magkasama ni Papa, nag-uusap nang mahaba at seryoso, tila may mga bagay silang pinagkakasunduan na hindi para sa pandinig ng iba. Noong una, inakala kong simpleng pagkakaibigan lamang iyon. Isang ugnayang nabuo dahil s
อ่านเพิ่มเติม

GALIT NI DONYA SOLEDAD

Nang gabing iyon, hindi ako nakatulog nang mahimbing. Ang bawat salitang narinig ko sa ilalim ng puno ng mangga ay umuulit sa aking isipan—ang pangako, ang utang na loob, at ang tahimik na pagmamahal ni Mayor Donato na matagal nang itinatago sa likod ng kanyang pagiging tagapag-alaga at kaibigan. Sa tabi ko, mahimbing na natutulog si Lucas, ngunit kahit ang kanyang presensya ay hindi lubos na nakapag-alis ng bigat sa aking dibdib. Paano nangyari na ang lahat ng bagay na akala ko ay simple ay puno pala ng ganitong lalim at pagkakabuhol-buhol?Kinaumagahan, maaga akong bumangon. Ang sikat ng araw ay pa lamang sumisilip sa mga puno ng kawayan, ngunit ang aking isipan ay gising na at puno ng mga tanong. Nakita ko si Papa sa tapat ng bahay, nakatayo at nakatingin sa malayo, tila may dinadalang mabigat na kaisipan. Huminga ako nang malalim at lumapit sa kanya—alam kong ito ang tamang oras upang humingi ng paliwanag, hindi bilang isang batang nagtatanong lamang, kundi bilang isang dalagang h
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1234
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status