Sa loob ng tatlong araw na lumipas, tila naging ibang mundo ang aking kinatatayuan. Iniwan ko ang lahat—ang pangalang ipinagmalaki ko, ang yaman na akala ko ay bunga ng aking pagsisikap, ang pamilyang tinuring kong tunay, at higit sa lahat… ang babaeng naging tanging dahilan kung bakit ko naramdaman ang tunay na kahulugan ng pagiging buhay. Tinawag nila akong matapang, matatag, at may prinsipyo dahil sa desisyong ginawa ko. Ngunit sa kaibuturan ng aking pagkatao, alam kong ang tinatawag nilang katatagan ay wala kundi isang manipis na pader na itinayo ko upang takpan ang isang pusong unti-unting nadudurog sa bawat sandaling lumilipas. Nakaupo ako sa maliit na balkonahe ng inuupahang tuluyan sa bayan ng Santa Rosa—malayo, tahimik, at walang sinumang nakakakilala sa akin. Pinili ko ang lugar na ito dahil dito, wala akong pangalang dapat panindigan, walang katayuang dapat ingatan, at walang nakaraang bumabalot sa bawat hakbang ko. Ngunit kahit na sa gitna ng ganitong katahimikan, hind
Leer más