All Chapters of Sa Piling Ng Pilyong Bilyonaryo: Chapter 81 - Chapter 90

Matagal kaming nanatiling tahimik ni Jeriel dito sa rooftop garden habang nakatingin sa magagandang ilaw ng siyudad. Ang hangin ay malamig, pero mas nararamdaman ko ang kakaibang init sa dibdib ko dahil sa napanood ko kanina bago ko siya lapitan. Nakita ko kung paano niya hilahin ang kaniyang necktie nang may matinding pagod, at kung paano siya humawak sa glass railing na parang doon lang siya kumukuha ng lakas para hindi bumagsak. Hindi ito ang Jeriel Severin na kilala ko. Hindi ito ang mayabang, mapang-asar, at makapangyarihang bilyonaryo na sanay makakuha ng lahat ng gusto niya gamit ang isang pitik lang ng mga daliri niya. "Are you okay?" pabulong kong tanong habang lumalapit sa tabi niya, dahan-dahan kong isinabit ang shawl ko sa aking braso. "Narinig ko si Tito Ronald mo sa baba kanina bago ako umakyat. Sabi ng mga staff, nagkaroon daw kayo ng medyo mainit na usapan sa family dinner niyo." Tipid na ngumiti si Jeriel, pero hindi umabot ang saya sa kaniyang mga abong mata. "Nar

Napakaganda ng tanawin nang lumapag ang private plane namin sa airstrip ng pribadong isla sa Palawan. Pagkababa pa lang namin, sasalubungin ka na agad ng crystal clear na tubig at napakaputing buhangin. Sinalubong kami ng mga resort staff na may hawak na welcome drinks at malamig na tuwalya. Ang buong production crew ay hindi magkamayaw sa pagkuha ng mga larawan, habang si Denise naman ay agad na nagsuot ng kaniyang oversized sunglasses. "Grabe, iba talaga kapag bilyonaryo ang nag-adjust ng team building," bulong sa akin ni Denise habang naglalakad kami patungo sa mga luxury villas. "Tignan mo 'yung beach house doon, Shan. Parang pang-Hollywood celebrities lang." Nang makarating kami sa harap ng main pavilion, nakita na namin ang bilyonaryong kaibigan ni Severin na nakasuot ng mga floral beach shirts at shorts. Si Jeriel ay nakatayo sa may lilim, may hawak na baso ng iced coffee. Nang magtagpo ang mga paningin namin, tinanguan niya ako nang may kasamang tipid na ngiti. Walang pilit,

Jeriel Ford Severin POV Hindi ko inaasahan na maiiyak si Shanaia sa harap ko habang lumulubog ang araw dito sa tabing-dagat ng Palawan. Nang makita ko ang pagpatak ng luha sa kaniyang pisngi, agad kong ibinaba ang tsinelas na hawak ko at dahan-dahang lumapit sa kaniya. Inabot ko ang aking bulsa para kumuha ng panyo at marahan kong pinunasan ang gilid ng kaniyang mga mata. "Hey, bakit ka umiiyak? I thought we were having a good time," pabulong kong wika habang pinapanatiling malambot ang boses ko. "Did I say something wrong again? Sabi ko naman sa 'yo, no pressure." "Hindi, nakakainis ka lang kasi," sagot niya habang humihigop ng hininga, pilit na nagtataas ng boses pero halata namang emosyonal siya. "You sound so formal and dramatic, hindi ako sanay. At saka, kailan ka pa ba naging ganito kaseryoso sa akin? Don't tell me narealize mo lang ang lahat ng ito nung nag-break tayo sa Paris?" Natawa ako nang bahagya sa tanong niya at binitawan ang panyo bago muling sumandal sa tabi n

Sinasabi ko na nga ba, hindi dapat ako masyadong nagpapakampante sa magandang panahon dito sa Palawan. Pagkatapos ng dinner, biglang nagbago ang ihip ng hangin at bumuhos ang isang napakalakas na ulan. Dahil sa tindi ng thunderstorm, na-trap kaming lahat sa loob ng main pavilion at hindi na nakabalik sa kani-kaniyang luxury villas. Ang mas malala pa, biglang nag-trip ang main generator ng resort kaya tuluyang nagkaroon ng power outage. Nabalot ng dilim ang buong paligid, maliban na lang sa ilang emergency lights at mga kandilang mabilis na sinindihan ng mga staff. "Babe, nasaan ka? I can't see anything," boses ni Denise mula sa kung saan, halatang nagpapanic na dahil sa dilim. "Andito ako sa may tabi ng bintana, Denise," sagot ko habang kinakapa ang phone ko para sana buksan ang flashlight, pero bigla kong naramdaman na may humawak sa siko ko para gabayan ako palayo sa glass panel. "Huwag ka dyan sa tabi ng bintana, Shan. Masyadong malakas ang hangin sa labas, baka mabasag ang

Nagising ako dahil sa malamig na hangin na nanggagaling sa bintana ng pavilion. Medyo humupa na ang tindi ng ulan sa labas, at may kaunting liwanag na ng umaga ang sumisila sa dilim. Pagdilat ng mga mata ko, ang unang nakita ko ay ang mukha ni Jeriel na mahimbing pa ring natutulog sa tabi ko, ang kaniyang isang braso ay mahigpit pa ring nakapulupot sa aking baywang. Dahan-dahan kong inalis ang braso niya at umupo sa sofa, isinuot ko uli ang kaniyang linen shirt na nakakalat sa sahig para takpan ang sarili ko. Tinitigan ko siya habang natutulog. Doon dahan-dahang pumasok ang matinding emosyon sa dibdib ko. Halo-halong confusion, hope, at fear ang nararamdaman ko ngayon. Pakiramdam ko, naging marupok ako dahil lang sa tindi ng sitwasyon kagabi. Natatakot ako na baka nagpadala lang ako sa bugso ng damdamin dahil na-trap kami sa dilim. "Shan? Bakit gising ka na?" pabulong na tanong ni Jeriel, dahan-dahan niyang idinilat ang kaniyang mga abong mata at umupo rin sa tabi ko. "Wala lang,