บททั้งหมดของ Sa Piling Ng Pilyong Bilyonaryo: บทที่ 1 - บทที่ 10

"Excellent! Maintain that fierce look, Shan! 1, 2, 3... pose!" Ang sunod-sunod na tunog ng camera shutter at ang nakasisilaw na studio lights ang gumising sa natitira ko pang lakas. Halos tatlong oras lang ang tulog ko mula sa party kagabi sa CC9, pero kapag trabaho ang usapan, bawal ang mukhang puyat. I am Shanaia Lux, and the runway and cameras are my territory. Matapos ang huling layout para sa summer catalog ng isang sikat na local brand, sa wakas ay sumigaw na rin ang photographer ng, "Wrap up! Good job, everyone!" "Grabe, Shan. Puyat ka niyan pero parang hindi ka uminom kagabi, ah?" puri sa akin ni Ms. Karen, ang head stylist ng shoot, habang tinutulungan akong tanggalin ang mabigat na accessories. "Tubig at determinasyon lang, Ms. Karen," natatawa kong sagot habang nagpupunas ng pawis gamit ang tissue. "May naghihintay nga pala sa 'yo sa dressing room. Kanina pa dumating, bago matapos ang shoot mo," dagdag niya na may nakakantiyaw na ngiti. Kumunot ang noo ko. "Sino? Si Al

Ang akala ko, kapag sinabing "courtship" o panliligaw, 'yung tipong text-text lang muna, sundo kapag may time, o kaya naman ay dinner tuwing weekend. Pero iba si Jeriel Ford Severin. Ang definition niya yata ng panliligaw ay ang maging anino ko. Isang linggo na ang nakalipas mula nang pumayag ako sa tatlong buwang deal na 'yon. At sa loob ng pitong araw na 'yon, walang araw na hindi ko nakita ang pagmumukha niya. "Shan, may naghahanap sa 'yo sa labas ng studio. Ang guwapo, teh! Naka-sports car!" tili ng intern namin habang nag-aayos ako ng gamit pagkatapos ng isang eyewear campaign shoot. Hindi ko na kailangang hulaan kung sino 'yon. Napabuntong-hininga na lang ako. "Salamat, Kimmy. Lalabas na ako." Paglabas ko ng gate ng studio, nakasandal nga ang bwisit sa kaniyang makintab na sasakyan, naka-shades kahit palubog na ang araw, at may bitbit na namang paper bag mula sa isang sikat na pastry shop. "You're late by ten minutes, fierce girl," bati niya sa akin sabay tanggal ng sha

Hindi ako nakatulog nang maayos kagabi. Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, nararamdaman ko ang marahang pagdampi ng mga labi ni Jeriel sa noo ko. Ang init ng palad niya sa panga ko, ang kakaibang lalim ng boses niya sa dilim at lahat 'yon ay paulit-ulit na nagpapasikot-sikot sa utak ko na parang sirang plaka. Bwisit ka talaga, Severin, saway ko sa sarili ko habang humaharap sa salamin ng banyo para maghilamos. Huwag kang bibigay, Shan. Dalawang linggo pa lang. Strategy niya 'yan para pahihnan ang depensa mo. Eksaktong alas-syete ng umaga nang tumunog ang intercom ng condo ko. Pagkababa ko sa lobby, halos mapairap na naman ako nang makita ko ang pamilyar na bansa ng kaniyang sports car. Pero sa pagkakataong ito, hindi lang siya nakasandal sa kotse niya. May bitbit siyang dalawang malaking paper bag mula sa isang mamahaling cafe. "Good morning, fierce girl," bati niya, sinalubong ako ng isang napakasariwang ngiti. Naka-suot lang siya ng isang simpleng white linen shirt at khaki sh

*Ring... Ring... Ring...* Isang nakakairitang tunog ang pilit na humihila sa akin pabalik sa realidad mula sa isang napakasarap na tulog. Idinalat ko ang isang mata ko at kinapa ang ibabaw ng side table para patahimikin ang bwisit na phone na 'yon. Pagka-pindot ko ng screen, halos mapuwing ako sa liwanag nito. Alas-una na ng madaling-araw. Napakunot ang noo ko nang makita ko ang pangalang nakarehistro sa screen. Jeriel Ford. Matapos ang halos dalawang araw na pagiging bula at walang paramdam, ngayon ay tatawag siya sa akin sa ganitong oras? Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko. Nakaramdam ako ng biglaang inis. Ano 'to, kapag gusto niyang manggulo, manggugulo siya? Tapos kapag gusto niyang mawala, basta na lang siya hindi magpaparamdam? Akmang i-su-swipe ko na ang screen para patayin at i-decline ang tawag nang bigla itong mamatay. Pero bago pa ako makahiga pabalik sa unan, muling umilaw ang screen at muling umalingawngaw ang ringtone ko. Bwisit talaga. Padabog kong