All Chapters of ข้าแค่ยอมให้ มิใช่เป็นคนโง่: Chapter 1 - Chapter 10

สิ่งที่นางต้องทำนั้นไม่มีอะไรมาก เพียงแค่รอและรอเท่านั้น เหม่ยหนานกลับมานอนพักผ่อนที่เรือนของตนเองเหมือนกับว่าไม่เคยรู้อะไรมาก่อน นางไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่อยู่ในความทรงจำนั้นใช้เรื่องจริงหรือไม่ หรือเป็นเพียงแค่นางที่เพ้อฝันไปเองกันแน่ รู้แค่ว่าถึงพรุ่งนี้นางก็จะรู้เอง ว่าที่นางถูกป้ายความผิดโดยบิดาและมารดาของตนเองจนตายนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่คืนนั้นเหม่ยหนานบำรุงร่างกายของตนเองอย่างดีเพื่อพร้อมรับกับเรื่องราวที่คาดว่าจะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้อย่างเต็มที่ ในใจก็นึกหวังให้สิ่งที่อยู่ในหัวเป็นเพียงแค่ฝันตื่นหนึ่ง แม้ที่ผ่านมานางจะไม่ได้ถูกครอบครัวรักเท่าน้องสาว แต่ก็ไม่ใช่ว่าที่เป็นอยู่นั้นไม่ดีแต่ความหวังของเหม่ยหนานนั้นกลับถูกปฏิเสธเข้าด้วยความจริงตรงหน้า คู่หมั้นและน้องสาวที่กลับมาในสภาพอิดโรย ขอบตาของกงเหม่ยหนิงบวมช้ำเหมือนกับภาพในความทรงจำของนางอา...สงสัยว่าสิ่งที่นางเคยประสบพบเจอนั้นไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นนางที่ย้อนเวลากลับมาในอดีตจริง ๆ นี่มัน...น่าขันยิ่งนัก เป็นลูกรักสวรรค์อย่างที่นางคิดจริง ๆ น่ะหรือ แล้วเหตุใดลูกรักสวรรค์เช่นนางจึงได้ต้องประสบพบเจอกับเรื่องราวเลวร้ายเช่นนี้ด้วย

หลังจากวันที่ถูกช่วงชิงหยกประจำตัวไป เหม่ยหนานก็ถูกสั่งให้กักตัวอยู่แต่ในเรือน ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด ทั้งยังมีคนเฝ้ายามเพิ่มขึ้น จนแม้แต่บ่าวไพร่จะออกไปจับจ่ายก็ไม่อาจออกไปได้เพราะถูกสั่งห้ามเอาไว้นางเหมือนคนหูหนวกตาบอดที่ไม่รับรู้เรื่องใด ๆ ทั้งสิ้น รู้ตัวอีกทีก็ถึงวันที่มีทหารบุกเข้ามาถึงในห้องนอนและจับตัวนางไปยังลานประหารเสียแล้ว ไม่มีโอกาสให้นางขัดขืนหรืออธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย“ท่านพ่อ ท่านแม่ นี่มันเรื่องอันใดกันเจ้าคะ ข้า...เหตุใดพวกเขาถึงได้จับข้า ท่านพ่อ! ท่านแม่!” ตอนที่ถูกจับกุมตัวออกมาใส่กรงขังหน้าจวน นางได้แต่ร้องตะโกนหาบิดามารดาจวนเจียนจะขาดใจ แต่ก็ไร้การตอบรับ ทั้งสองยืนกอดกันร้องไห้เหมือนกับคนที่ใจสลายที่เห็นลูกของตนเองทำเรื่องเลวทราม“...” สองสามีภรรยากอดกันกลมไม่กล้ามองหน้าบุตรสาว เป็นพวกเขาที่ผิด เป็นพวกเขาที่ผิดต่อเหม่ยหนาน แต่หากไม่เลือก พวกเขาก็จะเสียไปถึงสองชีวิตกงเหม่ยหนานถูกจับยัดใส่กรงขังราวกับนักโทษประหาร และก็เป็นนักโทษประหารจริง ๆ เพราะระหว่างทางนางถูกคนในเมืองด่าทอราวกับไปทำสิ่งใดผิดมานักหนา ทั้งผักเน่าทั้งถ่มน้ำลายใส่ ราวกับว่านางหาใช่คุณหนูตร

ภายในห้องรับรองของเรือนใหญ่ ทั้งสองครอบครัวนั่งกันพร้อมหน้า บรรยากาศในห้องผ่อนคลายไม่น้อยหลังจากตกลงกันเรื่องงานแต่งกันได้แต่บรรยากาศก็เปลี่ยนไปในทันทีที่มีแขกไม่ได้รับเชิญเข้ามาในห้อง เป็นกงเหม่ยหนานที่เดินเข้าไปในห้องเพื่อทำลายบรรยากาศอันน่าอบอุ่นที่แสนสะอิดสะเอียนนี้ นางเดินตรงไปนั่งลงที่นั่งประจำตำแหน่งของตนเองทันทีโดยไม่ถามไถ่ใครสักคนจากบรรยากาศที่เริ่มผ่อนคลายก็กลายเป็นตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง คนแซ่จางทั้งสามทำอะไรไม่ถูก พูดตามตรงแล้วให้พวกเขาคุยกับใต้เท้าจางทั้งวันก็ยังได้ แต่กับคุณหนูใหญ่อย่างกงเหม่ยหนานนั้น ไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยคำใดเป็นคำแรกดี เรื่องที่เกิดขึ้นนางเป็นผู้เสียหายเต็ม ๆ เดิมพวกเขาคิดจะปล่อยผ่านเรื่องของนางไปเสีย อย่างไรก็เจรจากับใต้เท้ากงเรียบร้อยแล้ว ปล่อยให้คนในครอบครัวจัดการกันเอาเอง แต่เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากันเช่นนี้...พวกเขาเองก็ไปไม่เป็นเช่นกัน“ไม่ได้พบกันนานเลยนะเจ้าคะ ท่านลุง ท่านป้า” แม้นางจะไม่ได้สนิทสนมกับคนตระกูลจางมากมายนัก แต่ก็ไม่ใช่คนห่างไกลอันใด เมื่อก่อนเคยเรียกยังไง ตอนนี้นางก็เรียกอย่างนั้นแหละ“สวัสดี ค คุณหนูใหญ่เป็นอย่างไรบ้าง” เป็นจางฮูหยิน

สีหน้าของเจ้าหน้าที่เริ่มตึงเครียดทันที คุณหนูนางนี้ไม่รู้ว่าอยากได้ที่ทางแบบไหน ถึงกับบอกให้เขาเอาโฉนดที่ดินแถบทางใต้ที่มีออกมาให้ดูทั้งหมด งานนี้เขาจะขัดใจลูกค้าก็ไม่ได้ แม้ว่าจะยุ่งยากในตอนเก็บ แต่ก็ต้องทำตามที่แม่นางท่านนี้เรียกร้องมาก่อนหน้านี้เหม่ยหนานได้ทำการเปลี่ยนทรัพย์สินทั้งหมดที่ได้มาให้เป็นเงินเป็นที่เรียบร้อย นางไม่แน่ใจว่าตอนนี้ราคาที่ดินจะมากน้อยเพียงใด รู้เพียงว่าหากวันนี้นำเงินมาไม่พอ เช่นนั้นนางก็จะมาอีกในวันรุ่งขึ้นโฉนดที่ดินหลายสิบใบถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง นางเลือกที่ดินที่เป็นจุดสำคัญ ๆ ต่อการเดินทางเข้าออกเป็นอันดับแรกก่อน ไม่ว่าจะทางที่ติดกับประตูเมืองหรือทางที่ดินกับถนนแยกเส้นทางไปยังเขตอื่น ๆ ในเมือง“ข้าเอาทั้งหมดในกองนี้ ใช้เวลานานเพียงใดหรือ” เจ้าหน้าที่ถึงกับเบิกตากว้าง นางเอ่ยว่าเอาทั้งหมดในกองนี้เชียวหรือ นี่มันหลายสิบใบเชียวนะ แม่นางท่านนี้ไม่รู้เป็นคุณหนูมาจากตระกูลใด เหตุใดจึงได้ใช้เงินมือเติบเช่นนี้เล่า นอกจากจะใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายแล้ว ยังไม่มีความรู้อีก ในเวลาแบบนี้มีใครบ้างจะทุ่มเงินมากมายเพียงนี้เพื่อซื้อที่ดินแถบนั้น แม้แต่ราชสำนักก็ยังไม่อาจทำสิ

ทั่วทั้งห้องเงียบลงในทันที ใต้เท้ากงและฮูหยินต่างก็พร้อมใจกันหันไปมองหน้าของบุตรสาวคนโต ก่อนจะหันหน้าไปมองบุตรสาวคนเล็กอย่างลำบากใจ เรื่องที่นางขออาจจะไม่มาก แต่ผู้ถูกร้องขอกลับเป็นเหม่ยหนาน“ตอนที่ตกลงกันก็พูดแล้วว่าเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เจ้ามิควรโลภมาก เลือกมาหนึ่งอย่าง” เหม่ยหนานถูกบิดามารดามองจ้องมาก็อดจะถอนหายใจใส่แรง ๆ ไม่ได้ นางได้แต่เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาเท่านั้นสีหน้าของเหม่ยหนิงสลดลง นางช้อนสายตามองบิดามารดาราวกับว่าตนเองกำลังถูกรังแกนักหนา แต่แล้วอย่างไรเล่า เหม่ยหนานอายุครบสิบแปดแล้ว อำนาจการตัดสินใจย่อมตกเป็นของนาง บิดามารดาไม่สามารถขูดรีดหรือบีบคั้นเอาของจากนางได้ตามใจเหมือนตอนเด็ก ๆว่ากันตามตรงแล้วหากอยากจะขูดรีดเอาก็ย่อมทำได้ แต่หากนางไปเอาเรื่องถึงศาลแล้วล่ะก็ อย่างไรก็เป็นความผิด เพราะอย่างนั้นเหม่ยหนานจึงสามารถทำอะไรตามใจชอบอย่างทุกวันนี้ เพราะนางรู้กฎหมายบ้านเมืองเป็นอย่างดี“เลือกเอาเถิดลูก หากอยากตัดชุดของตนเองก็เลือกผ้าไหม หากเกรงว่าจะไม่ทันกำหนดงานก็เลือกชุดเสีย” ใต้เท้ากงได้แต่เอ่ยบอกบุตรสาวคนเล็กอย่างอ่อนใจ ไม่รู้ทำไมพอเกิดเรื่องแบบนี้เขาถึงได้เริ่มมอ