All Chapters of ข้าแค่ยอมให้ มิใช่เป็นคนโง่: Chapter 11 - Chapter 18

กงฮูหยินที่กำลังจะออกไปช่วยบุตรสาวดูการแก้ชุดแต่งงานถึงกับหน้าเคร่งเครียด ช่วงนี้นางไม่ค่อยอยากพบหน้าบุตรสาวคนนี้เสียเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน แต่ช่วงนี้พบหน้านางทีไรมีแต่เรื่องให้นางทุกที“คารวะท่านแม่ ท่านพ่ออยู่หรือไม่เจ้าคะ” นางรู้ดีว่าเรื่องในจวนล้วนเป็นเรื่องของคนเป็นภรรยา แต่แล้วอย่างไรเล่า ในเมื่อฮูหยินบ้านนี้จัดการเรื่องในจวนไม่ได้ เช่นนั้นนางก็ต้องมาถามเอาคำตอบจากคนที่มีอำนาจเหนือกว่าอย่างบิดา“พ่อเจ้าพึ่งกลับจากราชสำนัก เจ้ามีเรื่องอันใดจะไปกวนใจพ่อเจ้าอีก เหม่ยหนาน ข้าไม่ได้อยากจะว่าอันใดเจ้าหรอกนะ แต่บิดาเจ้าทำงานนอกบ้านเหนื่อยล้ามามากแล้ว เจ้าอย่าได้หาเรื่องให้บิดามารดาทุกข์ใจอีกเลย เรื่องที่ผ่านมาพวกเราก็ชดใช้ให้เจ้าไปหมดแล้วมิใช่หรือ เจ้ายังอยากได้สิ่งใดอีก”“ท่านแม่ ข้าทราบเจ้าค่ะว่าท่านพ่อทำงานนอกบ้านมาเหนื่อยแค่ไหน แต่นั่นไม่ใช่เพราะท่านแม่ทำหน้าที่บกพร่องเองหรอกหรือเจ้าคะ ท่านลองทอดสายตาดูอาหารในถาดนี้เอาเถิดเจ้าค่ะ เมื่อวันก่อนบ่าวในครัวจำไม่ได้ว่าข้าแพ้ถั่ว มิใช่ข้าเอ่ยเตือนไปแล้วหรือเจ้าคะ บ่าวทำอาหารที่เจ้านายกินไม่ได้ขึ้นโต๊ะ ท่านแม่คิดว่านี่เป็นเรื

ขบวนนายบ่าวออกจากจวนตรงไปภัตตาคารหลงจิ่วอย่างเอิกเกริก ไม่รู้วันนี้เจ้านายคนใดของจวนใต้เท้ากงออกจากบ้าน บ่าวรับใช้ตามขบวนเป็นสิบคน ช่างใหญ่โตเสียจริงทันทีที่เข้ามาถึงหน้าร้าน เหม่ยหนานเอ่ยจองโต๊ะให้บ่าวในมุมที่เงียบสงบของร้านทันที ไม่ใช่ว่านางอายคนที่พาบ่าวมากินอาหารนอกบ้านเช่นนี้ แต่เพราะไม่อยากให้ไปรบกวนแขกคนอื่น อย่าลืมว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่บ่าวรับใช้จะเข้ามากินข้าวได้ง่าย ๆ แม้ว่าตอนนี้ลูกค้าในร้านจะแทบไม่มีแล้วก็ตาม แต่เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาหรือการสร้างความไม่พอใจให้แก่ใครสักคน หากเลี่ยงได้นางก็อยากจะเลี่ยงไปก่อน เอาไว้นางพร้อมค่อยมาหาเรื่องใหม่ก็ยังไม่สายยามบ่ายแก่ ๆ คุณหนูใหญ่จากจวนตระกูลกงพาบ่าวในเรือนออกมากินข้าวที่ภัตตาคารหลงจิ่ว พอเหมาะกับที่มีข่าวลือว่าพ่อครัวแม่ครัวในจวนใต้เท้ากงถูกลงโทษอย่างหนักข้อหาทำอาหารจานที่คุณหนูใหญ่ผู้นี้แพ้ขึ้นสำรับ แถมยังเป็นการทำอย่างตั้งใจอีกต่างหาก ไม่รู้จริงแท้แค่ไหน แต่เรื่องนี้ก็มีคนยืนยันว่าจริงแท้แน่นอนประสบเหมาะกับที่คุณหนูใหญ่พาบ่าวนับสิบคนออกมากินอาหารในยามบ่ายแก่ ๆ เช่นนี้ ทั้งที่นี่หาใช่เวลาอาหารไม่ แบบนี้จะไม่ใช่ว่าข่าวลือเป็นเรื่อ

เหม่ยหนานหันไปมองคนมาใหม่ เป็นบุรุษสองคนที่ที่นางเจอบนถนนเมื่อก่อนหน้าที่จะมาที่นี่ เมื่อถูกจ้องตา เหม่ยหนานถึงกับเผลอก้าวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวอย่างลืมตัว เมื่อรู้ตัวว่าทำท่าทางเสียมารยาทก็รีบกลบเกลื่อน แม้นางจะอยากได้ทาสผู้นี้ แต่หากต้องมีเรื่องกับคนเพื่อให้ได้ตัวไปนางว่าไม่คุ้ม หาคนใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องยากถ้ามีเงิน“...” ชายหนุ่มได้แต่มองตามหลังคุณหนูใหญ่จากจวนใต้เท้ากงจูงแขนบ่าวรับใช้ออกไปด้วยท่าทางเร่งรีบ ราวกับว่ากลัวอันใดนักหนาเสียอย่างนั้น“ไม่คิดว่านางจะยอมง่าย ๆ เช่นนี้นะ ข่าวลือพวกนั้นเหลวไหลสินะ คนนิสัยเช่นนี้จะไปคิดร้ายต่อใครได้เล่า”“ข้าดูน่ากลัวหรือ เหตุใดนางจึงมองข้าด้วยสายตาเหมือนหวาดกลัวเช่นนั้น เจ้าดูให้ข้าหน่อย”คนที่เคยหล่อเหลา บัดนี้หนวดเครารุงรังจนเห็นแต่ดวงตาและสันจมูกเพียงเล็กน้อยอดสงสัยไม่ได้“นายท่านขอรับ หากมาซื้อข้าแล้วก็ช่วยรีบพาข้าออกไปได้หรือไม่ขอรับ” ยังไม่ทันที่อีกคนจะให้คำตอบ ทาสที่เพิ่งถูกหมายตาก็รีบเอ่ยแทรกเรียกให้เจ้านายของตนรีบพาตัวออกไปจากกรงขังบ้า ๆ นี่ได้แล้วเพราะมีเรื่องสำคัญกว่าตรงหน้า เรื่องของกงเหม่ยหนานจึงถูกปัดทิ้งไปเหมือนเมื่อครั้งหลายปีก่

“หากเจ้ายินตีจะแต่งงานเป็นพระชายาในเสวียนอ๋อง เจ้าจะเป็นพระชายาเพียงคนเดียวของวังเสวียนอ๋อง ทั้งฝ่าบาทยังรับสั่งว่าหากเจ้าเต็มใจแต่งด้วยตนเอง พระองค์จะมอบอำนาจให้เจ้าเทียบเคียงกับเสวียนอ๋อง ที่สำคัญคือจะได้รับการคุ้มครองจากฝ่าบาท แต่เจ้าต้องยินดีแต่งด้วยตนเองเท่านั้น เรื่องนี้ฝ่าบาทไม่อาจบังคับเจ้าโดยการออกสมรสพระราชทานได้” เรื่องนี้จะง่ายมากหากฝ่าบาทออกสมรสพระราชทาน แต่ท่านโหรหลวงกลับแย้งเอาไว้ก่อนว่า ห้ามบีบบังคับโดยเด็ดขาด มิเช่นนั้นทั้งสองจะไม่มีโอกาสกลับมาบรรจบพบเจอกันอีกตลอดไป“...เรื่องนี้ ข้าคงจะให้คำตอบท่านพ่อในตอนนี้ไม่ได้ อย่างไรให้ข้าเก็บเอาไปคิดก่อนสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ” นางจะตอบตกลงเลยได้อย่างไร แม้จะอยากไปจากที่นี่สักเพียงใด แต่การต้องแต่งงานกับป้ายหลุมศพนี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย“เอาอย่างเจ้าว่า กลับไปพักก่อนเถิด แล้วก็หากมารดาของเจ้าไปทำให้วุ่นวายใจก็ให้มาบอกพ่อ ช่วงนี้เจ้าต้องใช้เวลาคิดให้มาก” น้ำเสียงและท่าทางของใต้เท้ากงผ่อนคลายลงไม่น้อย เขาคิดว่าเหม่ยหนานจะแสดงออกว่าต่อต้านในทันทีที่เขาเอ่ยจบ แต่นางกลับยังสงบนิ่งไม่เอ่ยสิ่งใด ไม่มีแม้แต่สีหน้ารังเกียจหลุดออกมาเลยแม้