All Chapters of ท่านแม่เสียสามปี เสด็จพ่อให้เธอรับปากส่งข้าไปอภิเษกสัมพันธ์: Chapter 1 - Chapter 9

"ยินดีด้วยเพคะฝ่าบาท ฮองเฮาไม่ได้เป็นอะไรมาก นี่คือชีพจรแห่งมงคลเพคะ!"สิ้นคำวินิจฉัยของหมอหลวง โจวเสวี่ยซูก็ตาทรงโตด้วยความประหลาดใจเหล่าขุนนางและบ่าวไพร่ต่างคุกเข่าลงร้องถวายพระพรยินดีกันลั่นห้อง"เสวี่ยเอ๋อร์ เรากำลังจะมีลูกด้วยกันอีกคนแล้วนะ"เสด็จพ่อทรงหัวเราะลั่น ความยินดีฉายชัดบนพระพักตร์พระองค์ทรงลืมเรื่องของท่านแม่จนหมดสิ้นและประทับอยู่เคียงข้างโจวเสวี่ยซูไม่ห่างไปไหนตลอดสามวันเต็มคนทั้งวังต่างได้รับรางวัลถ้วนหน้า และพากันชื่นชมว่าโจวเสวี่ยซูช่างได้รับความโปรดปรานอย่างไม่เสื่อมคลาย ความรักระหว่างฮ่องเต้และฮองเฮาลึกซึ้งยิ่งนักทว่าเรื่องแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้ตอนที่ท่านแม่ตั้งท้องข้า เสด็จพ่อถึงกับสั่งอภัยโทษแก่คนทั้งแผ่นดินเปิดคลังหลวงแจกจ่ายช่วยเหลือราษฎรอยู่หลายปี เพียงเพื่อสั่งสมบุญบารมีให้แก่ท่านแม่ทองคำกล่องแล้วกล่องเล่า พระองค์ทรงจ่ายออกไปโดยไม่แม้แต่จะกระพริบตายามค่ำคืนเมื่อกลับเข้าห้องบรรทมก็ระแวดระวัง ถึงกับไม่กล้าขึ้นมานอนบนเตียงเพราะกลัวจะไปถูกทับท้องของท่านแม่ในช่วงเวลานั้น กลางวันเสด็จพ่อออกไปขอเครื่องรางคุ้มครองจากทุกที่ ไม่รู้ว่าจะต้องคุกเ

ท่ามกลางสติที่เลือนราง ข้ารู้สึกราวกับเสด็จแม่กำลังพูดกับข้า นางสงสารที่ข้าต้องมาเจ็บตัว จึงบอกให้ข้าพูดความจริงออกไปให้หมด และไม่ต้องฝืนทนอีกต่อไปข้าพยายามลืมตาขึ้น แต่เสียงนั้นหายไปแล้ว สิ่งที่เห็นมีเพียงภายในตำหนักสว่างไสว และเสด็จพ่อกำลังลูบหัวองค์หญิงสามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเป็นความอ่อนโยนที่ข้าไม่เคยได้รับเลยแม้แต่น้อย "ฝ่าบาท... องค์หญิงใหญ่สลบไปแล้วเพคะ"พระหัตถ์ของเสด็จพ่อชะงักลง ไปทันทีพระองค์เดินมาหยุดตรงหน้าข้าด้วยสีหน้าราบเรียบ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ"ซ่างกวนฉางหนิงเล่า?"ขันทีถึงกับอึ้ง รีบยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วหัวเราะแห้งๆ “ฝ่าบาท… ยังหาไม่พบพ่ะย่ะค่ะ”แววตาแห่งความไม่ยากเชื่อปรากฏขึ้นในดวงตาของเสด็จพ่อ ผ่านไปครู่หนึ่ง พระองค์กลับหัวเราะออกมาด้วยความโมโห ข้าถูกคนของกรมราชทัณฑ์ลากตัวไปแผลที่หลังถูกทายาอย่างลวกๆ แล้วก็ไม่มีใครมาใส่ใจไยดีอีกกลางดึก เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้เมื่อมองเห็นชัดว่าเป็นใคร ข้าก็รีบคำนับอย่างเรียบร้อย "เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งนี้คืออะไร?"กล่องผ้าไหมทรงสี่เหลี่ยมสีดำถูกองครักษ์ประคอง ยื่นส่งมาตรงหน้าข

"หยกคู่งั้นหรือเพคะ?" ข้ามองกลับไปทางวังหลวง ก่อนหัวเราะเย็นชา "หยกคู่อยู่ในมือของฮองเฮาโจว นางเป็นคนใส่ร้ายป้ายสีท่านแม่อีกตามเคยเพคะ"เสด็จพ่อขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม เสียงพระองค์พลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบขึ้นมาทันที"เรื่องนี้ไปเกี่ยวอะไรกับเสวี่ยเอ๋อร์? นางสั่งให้เจ้ามาพูดเรื่องพวกนี้ให้ข้าฟัง แท้จริงแล้วต้องการจะทำอะไรกันแน่?!"แม้จะเป็นประโยคคำถาม แต่ยามนี้เสด็จพ่อทรงควบคุมสติได้แล้ว ทว่าทุกถ้อยคำที่ตรัสออกมากลับเต็มไปด้วยความระแวงในเจตนาของท่านแม่นับตั้งแต่โจวเสวี่ยซูเข้าวังมา พระองค์ก็ทรงส่งนางเข้าตำหนักเย็นครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อเห็นแก่ท่านแม่ความรู้สึกผิดลึกๆ จึงฝังรากอยู่ในพระทัยมานาน และในขณะเดียวกัน พระองค์ก็ทรงปักใจเชื่อไปแล้วว่าท่านแม่เป็นคนใจแคบและจิตใจโหดเหี้ยมนานวันเข้า ทุกคนในวังต่างก็รู้ดีว่าตำหนักเย็นกลายเป็นเพียงสถานที่ทางผ่านและเป็นแค่ข้ออ้างที่เอาไว้ใช้ปิดปากพวกขุนนางเท่านั้นทุกครั้ง ผ่านไปไม่ถึงครึ่งเดือน เสด็จพ่อก็จะหาเหตุผลต่างๆ นานามารับโจวเสวี่ยซูออกไป แถมยังเลื่อนตำแหน่งให้นางอีก ซ้ำร้ายสิ่งของพระราชทานยังหลั่งไหลเข้าตำหนักของนางราวกับสายน้ำ

เสด็จพ่อไม่ได้สั่งให้คุมขังหรือทรมานเค้นความจริงจากใครทั้งนั้น"ข้าเชื่อใจเจ้า"โจวเสวี่ยซูจึงโล่งอกและวางใจลงได้นางปรายตามองตำหนักเว่ยยางที่แปรสภาพเป็นเศษซากปรักหักพัง แล้วรู้สึกอิ่มเอมใจแย่งชิงกันมาตั้งหลายปีในที่สุดนางก็เป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดหลังจากนางกำนัลประคองนางกลับเข้าตำหนักอย่างระมัดระวัง นางก็ไม่สามารถเก็บเสียงหัวเราะไว้ได้อีกต่อไปเสียงหัวเราะอันแหลมใสสะท้อนก้องไปทั่วทั้งตำหนักแม่นมเหยียนเองก็หรี่ตายิ้มจนรอยย่นตรงหางตาชัดขึ้น "นับจากนี้เป็นต้นไป พระนางก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องกังวลใจอีกแล้วเพคะ"คนตายไปแล้วน่ะ ไร้ประโยชน์ที่สุดนัยน์ตาของโจวเสวี่ยซูเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์ "เรื่องหยกคู่จัดการเรียบร้อยแล้วหรือไม่?"ขนาดหยกคู่ชิ้นสำคัญที่สุดยังหายได้แล้วชีวิตของข้าเมื่อไปถึงแคว้นฉีจะอยู่อย่างสงบสุขได้อย่างไร"ทำลายหลักฐานไปหมดแล้วเพคะ รับรองว่าไม่มีคนที่สองได้เห็นแน่นอน"โจวเสวี่ยซูพยักหน้าด้วยความพึงพอใจนางยอมก้าวเท้าเข้าวังมา ก็เพราะอยากจะอยู่เหนือผู้คนทั้งปวงในเมื่อท่านแม่บังอาจมาขวางทางเดินของนาง ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างเป็นสุขเลย"เจ้าอยู