เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 4
บทล่าสุด
ท่านแม่เสียสามปี เสด็จพ่อให้เธอรับปากส่งข้าไปอภิเษกสัมพันธ์ บทที่ 9
ขันทีที่รู้หน้าที่ดีคนหนึ่งยกมือส่งสัญญาณ ไม่นานก็มีคนเข้ามาจับตัวแม่นมเหยียน ลากออกไปด้านนอกอย่างแรง สีหน้าของโจวเสวี่ยซูเปลี่ยนไปเล็กน้อยต่อให้เป็นคนสมองช้าเพียงใด ยามนี้ก็นึกรู้แล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ"ฝ่าบาท แม่นมเหยียนเป็นนางกำนัลรับใช้คนสนิทของหม่อมฉัน เป็นเพราะหม่อมฉันอบรมสั่งสอนไม่ดีเอง ได้โปรดประทานอภัยโทษด้วยเถิดเพคะ"ถ้วยยาที่ยังมีควันร้อนๆ ลอยกรุ่นถูกวางนิ่งไว้บนโต๊ะนางกำลังคิดหาทางช่วยชีวิตคนของตนเองเอาไว้ก่อนทว่าเสด็จพ่อกลับทรงคร้านที่จะฟังคำพูดไร้สาระของนาง"พวกเจ้า มาช่วยปรนนิบัติฮองเฮาดื่มยาหน่อย"แม่นมร่างใหญ่กำยำสองคนก้าวสามขุมเข้ามา คนหนึ่งกดร่างนางไว้ ส่วนอีกคนง้างปากแล้วกรอกยาลงไปทันที"ฝ่าบาททรงทำอะไรเพคะ?! หม่อมฉันทำสิ่งใดผิดไปงั้นหรือ?"ความตื่นตระหนกตกใจบนใบหน้าของโจวเสวี่ยซูยามนี้ไม่ใช่การเสแสร้งแต่อย่างใดเสด็จพ่อทรงสรวลเบาๆ "ทำไม... ไม่คุ้นเคยกับภาพนี้งั้นรึ?"นางย่อมคุ้นเคยกับมันดีเป็นธรรมดาแต่ก็เพราะคุ้นเคยกับมันดีเกินไป ในใจของนางจึงเริ่มเต้นระทึกด้วยความหวาดกลัวจนควบคุมไม่ได้เพราะในอดีต ท่านแม่ก็เคยถูกกระทำด้วยวิธีโหดเหี้ยมเช่นนี
ท่านแม่เสียสามปี เสด็จพ่อให้เธอรับปากส่งข้าไปอภิเษกสัมพันธ์ บทที่ 8
เสด็จพ่อไม่ได้สั่งให้คุมขังหรือทรมานเค้นความจริงจากใครทั้งนั้น"ข้าเชื่อใจเจ้า"โจวเสวี่ยซูจึงโล่งอกและวางใจลงได้นางปรายตามองตำหนักเว่ยยางที่แปรสภาพเป็นเศษซากปรักหักพัง แล้วรู้สึกอิ่มเอมใจแย่งชิงกันมาตั้งหลายปีในที่สุดนางก็เป็นผู้ชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดหลังจากนางกำนัลประคองนางกลับเข้าตำหนักอย่างระมัดระวัง นางก็ไม่สามารถเก็บเสียงหัวเราะไว้ได้อีกต่อไปเสียงหัวเราะอันแหลมใสสะท้อนก้องไปทั่วทั้งตำหนักแม่นมเหยียนเองก็หรี่ตายิ้มจนรอยย่นตรงหางตาชัดขึ้น "นับจากนี้เป็นต้นไป พระนางก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องกังวลใจอีกแล้วเพคะ"คนตายไปแล้วน่ะ ไร้ประโยชน์ที่สุดนัยน์ตาของโจวเสวี่ยซูเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์ "เรื่องหยกคู่จัดการเรียบร้อยแล้วหรือไม่?"ขนาดหยกคู่ชิ้นสำคัญที่สุดยังหายได้แล้วชีวิตของข้าเมื่อไปถึงแคว้นฉีจะอยู่อย่างสงบสุขได้อย่างไร"ทำลายหลักฐานไปหมดแล้วเพคะ รับรองว่าไม่มีคนที่สองได้เห็นแน่นอน"โจวเสวี่ยซูพยักหน้าด้วยความพึงพอใจนางยอมก้าวเท้าเข้าวังมา ก็เพราะอยากจะอยู่เหนือผู้คนทั้งปวงในเมื่อท่านแม่บังอาจมาขวางทางเดินของนาง ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างเป็นสุขเลย"เจ้าอยู
ท่านแม่เสียสามปี เสด็จพ่อให้เธอรับปากส่งข้าไปอภิเษกสัมพันธ์ บทที่ 7
เสด็จพ่อทรงยืนนิ่งราวกับถูกสายฟ้าฟาดแม่ทัพสวี่คือคนรู้จักเก่าแก่ของท่านแม่ เขาไม่มีลูกเมีย และไม่มีพ่อแม่เพราะเคยได้รับความช่วยเหลืออย่างใหญ่หลวงจนรอดชีวิตมาได้จากท่านแม่ บนโลกใบนี้เขาจึงเป็นห่วงและภักดีต่อท่านแม่เพียงคนเดียวทว่าคนผู้นี้ กลับตัดสินใจปลิดชีพตัวเองอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเมื่อสามปีก่อนใครๆ ต่างก็พากันนินทาว่าเขาเป็นบ้าไปแล้วแต่แท้จริงแล้ว เขาเพียงแค่ต้องการเดินทางไปอยู่เป็นเพื่อนท่านแม่ เพื่อไม่ให้นางต้องโดดเดี่ยวในปรโลกความสุขุมเยือกเย็นบนใบหน้าของเสด็จพ่อพังทลายลงพระองค์ทรงกระโดดลงจากหลังม้า และเอื้อมพระหัตถ์ไปเลิกม่านเกี้ยวของข้าขึ้นอย่างไม่สนขนบธรรมเนียม "ศพของนางล่ะ?! ศพของนางอยู่ที่ไหน?!"ข้าสบตากลับไปอย่างสงบนิ่ง และเอ่ยซ้ำอีกครั้ง"ท่านแม่เหนื่อยมากแล้ว นางไม่อยากพบเสด็จพ่ออีกเพคะ"พวกเราเสียเวลาไปมากโขแล้วเหล่าคณะทูตทุกคนต่างมีสีหน้าบึ้งตึงด้วยความโกรธที่แทบจะกักเก็บไว้ไม่อยู่"ดูท่าความจริงใจในการอภิเษกเชื่อมสัมพันธ์ของฮ่องเต้แคว้นฉู่จะมีอยู่เพียงเท่านี้ แคว้นฉีอันยิ่งใหญ่ของเราตั้งใจมาผูกมิตร แต่กลับถูกละเลยเช่นนี้! กลับไปเมื่อไหร่ กระหม่อมจะกร
ท่านแม่เสียสามปี เสด็จพ่อให้เธอรับปากส่งข้าไปอภิเษกสัมพันธ์ บทที่ 6
"หยกคู่งั้นหรือเพคะ?" ข้ามองกลับไปทางวังหลวง ก่อนหัวเราะเย็นชา "หยกคู่อยู่ในมือของฮองเฮาโจว นางเป็นคนใส่ร้ายป้ายสีท่านแม่อีกตามเคยเพคะ"เสด็จพ่อขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม เสียงพระองค์พลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบขึ้นมาทันที"เรื่องนี้ไปเกี่ยวอะไรกับเสวี่ยเอ๋อร์? นางสั่งให้เจ้ามาพูดเรื่องพวกนี้ให้ข้าฟัง แท้จริงแล้วต้องการจะทำอะไรกันแน่?!"แม้จะเป็นประโยคคำถาม แต่ยามนี้เสด็จพ่อทรงควบคุมสติได้แล้ว ทว่าทุกถ้อยคำที่ตรัสออกมากลับเต็มไปด้วยความระแวงในเจตนาของท่านแม่นับตั้งแต่โจวเสวี่ยซูเข้าวังมา พระองค์ก็ทรงส่งนางเข้าตำหนักเย็นครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อเห็นแก่ท่านแม่ความรู้สึกผิดลึกๆ จึงฝังรากอยู่ในพระทัยมานาน และในขณะเดียวกัน พระองค์ก็ทรงปักใจเชื่อไปแล้วว่าท่านแม่เป็นคนใจแคบและจิตใจโหดเหี้ยมนานวันเข้า ทุกคนในวังต่างก็รู้ดีว่าตำหนักเย็นกลายเป็นเพียงสถานที่ทางผ่านและเป็นแค่ข้ออ้างที่เอาไว้ใช้ปิดปากพวกขุนนางเท่านั้นทุกครั้ง ผ่านไปไม่ถึงครึ่งเดือน เสด็จพ่อก็จะหาเหตุผลต่างๆ นานามารับโจวเสวี่ยซูออกไป แถมยังเลื่อนตำแหน่งให้นางอีก ซ้ำร้ายสิ่งของพระราชทานยังหลั่งไหลเข้าตำหนักของนางราวกับสายน้ำ
ท่านแม่เสียสามปี เสด็จพ่อให้เธอรับปากส่งข้าไปอภิเษกสัมพันธ์ บทที่ 5
พระทัยของเสด็จพ่อกระตุกวูบ ความกระวนกระวายใจอันรุนแรงจู่โจมความคิดของพระองค์ในทันทีจดหมายลับที่ขันทีประคองไว้ในมือยามนี้ ราวกับสัตว์ร้ายในตำนานที่พร้อมจะกลืนกินผู้คนพระองค์ทรงจ้องมองมันไม่กะพริบทว่ากลับไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมพระหัตถ์ไปแตะต้องเวลาผ่านไปเนิ่นนานเกือบหนึ่งเค่อ พระองค์ก็ฝืนยิ้มออกมา "นี่ต้องเป็นเพราะหรงเอ๋อร์โกรธข้าอยู่แน่ๆ เลยแกล้งทำมาขู่ข้าให้ตกใจ"ทว่าต่อให้จะตรัสเช่นนั้น แต่สีพระพักตร์ของพระองค์กลับซีดเผือดไร้สีเลือดไปแล้ว"ขบวนเกี้ยวขององค์หญิงใหญ่จัดเตรียมออกเดินทางไปแล้วหรือไม่?"ขันทีไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองได้แต่คุกเข่าตัวสั่นกราบทูลตอบอย่างลนลาน"ทูลฝ่าบาท ออกเดินทางไปแล้วพะยะค่ะ บ่าวใช้เวลาเดินทางกลับมานานไปนิด ฝ่าบาท องค์หญิงใหญ่แจ้งว่า... หากพระองค์ได้อ่านจดหมายฉบับนี้แล้ว จะทรงกระจ่างแจ้งทุกสิ่งพะยะค่ะ"ความหวาดกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูกกลับมาเกาะติดอีกครั้ง เสด็จพ่อทำได้เพียงปลอบใจตัวเองเพื่อหลอกตัวเองไปก็แค่เรื่องล้อเล่นเท่านั้นจะเอามาเป็นเรื่องจริงจังไม่ได้เด็ดขาดในตอนนั้นเอง แม่ทัพองครักษ์ที่รับหน้าที่ค้นหาคนเดินเข้ามา ในท้องพระโรง
ท่านแม่เสียสามปี เสด็จพ่อให้เธอรับปากส่งข้าไปอภิเษกสัมพันธ์ บทที่ 4
ท่ามกลางสติที่เลือนราง ข้ารู้สึกราวกับเสด็จแม่กำลังพูดกับข้า นางสงสารที่ข้าต้องมาเจ็บตัว จึงบอกให้ข้าพูดความจริงออกไปให้หมด และไม่ต้องฝืนทนอีกต่อไปข้าพยายามลืมตาขึ้น แต่เสียงนั้นหายไปแล้ว สิ่งที่เห็นมีเพียงภายในตำหนักสว่างไสว และเสด็จพ่อกำลังลูบหัวองค์หญิงสามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเป็นความอ่อนโยนที่ข้าไม่เคยได้รับเลยแม้แต่น้อย "ฝ่าบาท... องค์หญิงใหญ่สลบไปแล้วเพคะ"พระหัตถ์ของเสด็จพ่อชะงักลง ไปทันทีพระองค์เดินมาหยุดตรงหน้าข้าด้วยสีหน้าราบเรียบ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ"ซ่างกวนฉางหนิงเล่า?"ขันทีถึงกับอึ้ง รีบยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วหัวเราะแห้งๆ “ฝ่าบาท… ยังหาไม่พบพ่ะย่ะค่ะ”แววตาแห่งความไม่ยากเชื่อปรากฏขึ้นในดวงตาของเสด็จพ่อ ผ่านไปครู่หนึ่ง พระองค์กลับหัวเราะออกมาด้วยความโมโห ข้าถูกคนของกรมราชทัณฑ์ลากตัวไปแผลที่หลังถูกทายาอย่างลวกๆ แล้วก็ไม่มีใครมาใส่ใจไยดีอีกกลางดึก เงาร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาใกล้เมื่อมองเห็นชัดว่าเป็นใคร ข้าก็รีบคำนับอย่างเรียบร้อย "เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งนี้คืออะไร?"กล่องผ้าไหมทรงสี่เหลี่ยมสีดำถูกองครักษ์ประคอง ยื่นส่งมาตรงหน้าข
ท่านแม่เสียสามปี เสด็จพ่อให้เธอรับปากส่งข้าไปอภิเษกสัมพันธ์ บทที่ 3
"ในเมื่อเสื้อผ้าของเด็กถูกนางเผาไปแล้วใช่ไหม? ใครอยู่ข้างนอก ไปเผาที่นี่ให้วอดวายเสีย อย่าให้เหลือชิ้นดีแม้แต่สิ่งเดียว!"เมื่อได้ยินเช่นนั้น โจวเสวี่ยซูก็ตื่นเต้นยินดีส่วนข้าเองก็ยกมุมปากขึ้น แอบรู้สึกยินดีไปกับท่านแม่ด้วยเสด็จพ่อทรงฆ่าท่านแม่ และส่งข้าไปแต่งงานไกลถึงต่างแคว้นตอนนี้ยังคิดจะล
ท่านแม่เสียสามปี เสด็จพ่อให้เธอรับปากส่งข้าไปอภิเษกสัมพันธ์ บทที่ 2
"ยินดีด้วยเพคะฝ่าบาท ฮองเฮาไม่ได้เป็นอะไรมาก นี่คือชีพจรแห่งมงคลเพคะ!"สิ้นคำวินิจฉัยของหมอหลวง โจวเสวี่ยซูก็ตาทรงโตด้วยความประหลาดใจเหล่าขุนนางและบ่าวไพร่ต่างคุกเข่าลงร้องถวายพระพรยินดีกันลั่นห้อง"เสวี่ยเอ๋อร์ เรากำลังจะมีลูกด้วยกันอีกคนแล้วนะ"เสด็จพ่อทรงหัวเราะลั่น ความยินดีฉายชัดบนพระพักตร
ท่านแม่เสียสามปี เสด็จพ่อให้เธอรับปากส่งข้าไปอภิเษกสัมพันธ์ บทที่ 1
ไม่ถึงหนึ่งเค่อ เสด็จพ่อก็ทรงเรียกข้าไปที่ท้องพระโรงขันทีที่มาแจ้งข่าวสบตาข้าด้วยความสงสาร ก่อนจะส่ายหน้าและถอนหายใจ"ต้องส่งองค์หญิงใหญ่ไปอภิเษกเชื่อมสัมพันธ์จริงๆ หรือพะยะค่ะ?"เสด็จพ่อทอดพระเนตรผ้าไหมสีเหลืองอร่ามบนโต๊ะ ทรงนิ่งเงียบไม่ตรัสสิ่งใดเมื่อเห็นข้าทำความเคารพ พระองค์ก็เพียงแต่โบกพร
