บทที่ 3

"ในเมื่อเสื้อผ้าของเด็กถูกนางเผาไปแล้วใช่ไหม? ใครอยู่ข้างนอก ไปเผาที่นี่ให้วอดวายเสีย อย่าให้เหลือชิ้นดีแม้แต่สิ่งเดียว!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น โจวเสวี่ยซูก็ตื่นเต้นยินดี

ส่วนข้าเองก็ยกมุมปากขึ้น แอบรู้สึกยินดีไปกับท่านแม่ด้วย

เสด็จพ่อทรงฆ่าท่านแม่ และส่งข้าไปแต่งงานไกลถึงต่างแคว้น

ตอนนี้ยังคิดจะลบล้างการมีอยู่ของตำหนักเว่ยยางทิ้งไปอีก

อีกไม่นานเสด็จพ่อก็จะได้รู้ ว่าพระองค์จะไม่สามารถตามหาร่องรอยตอนที่ท่านมียังมีชีวิตอยู่ได้อีกต่อไปแล้ว

"ฝ่าบาท แล้วต้นอู๋ถงที่อยู่ข้างหลังองค์หญิงใหญ่ล่ะเพคะ?"

โจวเสวี่ยซูเอ่ยขึ้นด้วยเจตนาร้ายแฝง

ตอนที่นางเข้าวังมาใหม่ๆ เคยเห็นท่านแม่นั่งดีดพิณอยู่ใต้ต้นไม้ต้นนี้ตั้งหลายครั้ง

เพียงบทเพลง รักมั่นนิรันดร์ เพลงเดียว ก็ทำให้เสด็จพ่อลุ่มหลงจนฟังซ้ำได้ไม่รู้เบื่อ

ในสายจาของพระองค์มีเพียงเงาของท่านแม่เท่านั้น

เรื่องนี้จึงทำให้นางเกลียดชังต้นไม้ต้นนี้เข้าไส้โดยไม่มีเหตุผล

เสด็จพ่อละสายตาหันกลับมามอง แล้วนิ่งไปทันที

หน้าตาของข้ามีความคล้ายคลึงกับท่านแม่มาก

พระองค์ทรงเหม่อลอย และจู่ๆ ก็ก้าวเท้าตรงเข้ามาหาข้าอย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งทรงได้สติและตระหนักได้ว่า ข้าไม่ใช่คนในความทรงจำผู้นั้น

"หม่อมฉันไม่ชอบกลิ่นดอกอู๋ถงมาแต่ไหนแต่ไร ได้กลิ่นทีไรก็พะอืดพะอมทุกที ฝ่าบาท ตอนนี้หม่อมฉันยังตั้งท้องลูกของเราอยู่นะเพคะ"

อีกไม่กี่เดือนดอกไม้ก็จะบานแล้ว

เสด็จพ่อทรงยกพระหัตถ์กุมหน้าอกตรงหัวใจที่รู้สึกว่างเปล่า

ก่อนจะหันไปประทับจูบเบาๆ ที่กลางหน้าผากของโจวเสวี่ยซู แล้วตรัสด้วยน้ำเสียงตามใจว่า "ทุกอย่างตามใจเจ้า"

กลิ่นไหม้ลอยฉุนไปทั่ว พระองค์ทรงจูงมือโจวเสวี่ยซูแล้วพานางเดินจากไปก่อน

แม้แต่ที่พักสักแห่งก็ไม่คิดจัดไว้ให้เสด็จแม่

วันสุดท้าย สินเดิมของเจ้าสาวถูกแบกหามเข้ามาในตำหนักองค์หญิง

ทว่านอกจากชุดแต่งงานชุดหนึ่งแล้ว หีบใบอื่นๆ ที่เหลือกลับเต็มไปด้วยก้อนหิน

ขันทีตกใจจนหน้าถอดสี รีบวิ่งหน้าตั้งกลับวังไปรายงานทันที

ไม่นานนัก ข้าก็ถูกเรียกตัวเข้าเฝ้าในวัง

ข้างกายของเสด็จพ่อ โจวเสวี่ยซูกำลังสะอื้นไห้หยาดน้ำตาไหลลงมาไม่ขาดสาย

"แม่ของเจ้าอยู่ที่ไหน?! เพื่อไม่ให้เจ้าแต่งงานออกไป นางถึงกับกล้าซ่อนสินเดิม ในนั้นมีหยกคู่ที่แคว้นฉีส่งมาด้วย!"

เรื่องสินสอดทองหมั้นน่ะเรื่องเล็ก แต่หยกคู่นั้นจะหายไม่ได้เด็ดขาด

ข้าส่ายหน้า แสร้งทำเป็นบอกว่าตนเองไม่รู้เรื่อง

เสียงร้องไห้ของโจวเสวี่ยซูดังโฮขึ้นมาทันที

"เสวี่ยเอ๋อร์หวังดีเอาสินเดิมไปให้นางตรวจดู หากมีตรงไหนไม่พอใจจะได้รีบแก้ไขทันท่วงที แต่นางกลับทำกับเสวี่ยเอ๋อร์เช่นนี้!"

ฎีกาและถ้วยชาบนโต๊ะทรงงานถูกปัดทิ้งระเนระนาดจนหมดสิ้น

เสด็จพ่อทรงกริ้วจัด บรรยากาศรอบพระวรกายแผ่รังสีคุกคามจนน่ากลัว

"สั่งปิดประตูวังให้หมด! ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา ก็ต้องลากตัวนางออกมาให้ได้!"

ทว่าหลายชั่วยามผ่านไป เหล่าทหารองครักษ์ที่ออกตามหากลับได้แต่ความว่างเปล่า

โจวเสวี่ยซูร้อนรนกระวนกระวายจนกระทบกระเทือนครรภ์

"พี่หญิงไม่ยอมให้องค์หญิงใหญ่แต่งงาน ซ้ำยังไม่อยากเห็นลูกในท้องของหม่อมฉันลืมตาดูโลก ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของหม่อมฉันเอง หม่อมฉันไม่คู่ควรที่จะทำให้นางโกรธเคืองเลยเพคะ"

นางซบหน้าร้องไห้อยู่ในอ้อมอกของเสด็จพ่อ

ไม่ว่าใครจะโน้มน้าวอย่างไร ก็ไม่ยอมให้หมอหลวงตรวจชีพจร

"หากลูกคนนี้ไม่อยู่แล้วก็ช่างเถิด ขอเพียงแค่พี่หญิงสมปรารถนา ฝ่าบาทจะได้ไม่ต้องกังวลอีก หม่อมฉันก็ยินดีเพคะ”

องค์หญิงสามและรัชทายาทรีบก้าวเท้าเข้ามาอย่างเร่งรีบ ก่อนจะคุกเข่าลงข้างกายข้า

"เสด็จพ่อ ลูกยินดีจะแต่งงานไปแทนเพคะ ในเมื่อเป็นสายเลือดราชวงศ์ ก็ควรเห็นประชาชนสำคัญที่สุด หากสามารถช่วยให้พวกเขาพ้นจากภัยสงครามได้ ถือเป็นเกียรติสูงสุดของลูกแล้ว!"

"ลูกจะขอทำหน้าที่คุ้มกันเสด็จพี่ออกเรือนเอง โปรดเสด็จพ่อออกราชโองการด้วยเพคะ!"

ใบหน้าของเสด็จพ่อเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็ง

เนิ่นนานผ่านไป สายตาอันเหี้ยมแผ่ซ่านกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ข้า

"ลากตัวองค์หญิงใหญ่ไปโบยยี่สิบไม้! ให้คนทั้งวังมายืนดูเป็นหูเป็นตา!"

โจวเสวี่ยซูใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา ก่อนแอบยกมุมปากขึ้นอย่างรวดเร็ว

ข่าวที่ข้าถูกลงทัณฑ์แพร่สะพัดไปทั่วทั้งวังหลวง

และเพื่อไม่ให้ส่งเสียงไปรบกวนจนลูกของโจวเสวี่ยซูตกใจ ปากของข้าจึงถูกผ้าอุดไว้แน่น

ถ้าหากท่านแม่ยังไม่ยอมปรากฏตัวออกมา เสด็จพ่อก็จะไม่หยุดสั่งลงโทษ

จนกระทั่งแผ่นหลังของข้าถูกทุบตีจนเนื้อแตกยับเยินเลือดอาบ

"ฝ่าบาท หากทุบตีต่อไปเช่นนี้ องค์หญิงใหญ่จะเป็นอะไรไปไหมเพคะ?"

โจวเสวี่ยซูที่เพิ่งดื่มยาบำรุงครรภ์เข้าไป มีหน้าจึงเปล่งปลั่งแดงระเรื่อ

ในที่สุดเสด็จพ่อก็ทรงวางพระทัยลงได้

พระองค์ตวัดสายตาตามองข้าที่อยู่นอกตำหนักแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบเบือนสายตากลับอย่างรวดเร็ว

"ไม่เป็นไรหรอก หากผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ซ่างกวนฉางหนิงยังไม่ยอมออกมา ก็จงส่งตัวองค์หญิงใหญ่เข้าห้องคุมขังของกรมราชทัณฑ์เสีย"