หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

หลังจากคืนที่ได้เห็นรูปถ่ายใบนั้น บางอย่างในตัวพิมพ์ชนกก็เปลี่ยนไป ไม่ใช่ว่าเธอเลิกรักภาคิน เพราะความรักไม่ใช่สิ่งที่จะตัดทิ้งได้ภายในวันเดียว แต่เธอเริ่มหยุดคาดหวัง หยุดรอคอย และหยุดหลอกตัวเองว่าอีกฝ่ายอาจหันมามองเธอสักวัน เช้าวันรุ่งขึ้น หญิงสาวตื่นแต่เช้าเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ลงไปเตรียมอาหารเช้า ไม่ได้คอยจัดดอกไม้บนโต๊ะ และไม่ได้นั่งรอภาคินเหมือนทุกวัน เธอเพียงแต่งตัวเรียบง่าย หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านที่ห้องนั่งเล่นด้านหลังคฤหาสน์ ในเวลาเดียวกัน ภาคินเดินลงมาที่ห้องอาหาร ก่อนจะชะงักเล็กน้อย เพราะโต๊ะอาหารในวันนี้ว่างเปล่า ไม่มีแจกันดอกไม้สีอ่อนที่พิมพ์ชนกชอบนำมาจัด ไม่มีแก้วกาแฟที่เธอมักชงเตรียมไว้ และไม่มีเจ้าของรอยยิ้มอ่อนโยนที่นั่งรออยู่ตรงเดิม "คุณพิมพ์ล่ะ" เขาถามแม่บ้าน แม่บ้านดูแปลกใจเล็กน้อย "คุณพิมพ์อยู่ห้องด้านหลังค่ะ" ภาคินพยักหน้า ก่อนนั่งลงทานอาหารตามปกติ แต่ไม่รู้ทำไม ความเงียบในเช้าวันนี้กลับทำให้เขารู้สึกไม่คุ้นเคย ช่วงสาย พิมพ์ชนกขอรถออกไปข้างนอก เป็นครั้งแรกตั้งแต่แต่งงานเข้ามา เธอไปหาน้ำฝน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่สามารถพูดทุก

คนที่เริ่มมีค่าเมื่อกำลังจะเสียไป เช้าวันถัดมา พิมพ์ชนกตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเบาสบายกว่าหลายวันที่ผ่านมา หลังจากได้ออกไปเจอเพื่อนเก่า ได้พูดคุย และหัวเราะอย่างจริงใจ เธอเริ่มรู้แล้วว่า โลกของเธอไม่ควรมีแค่ภาคินเพียงคนเดียว ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เธอเอาหัวใจทั้งดวงไปผูกไว้กับผู้ชายคนนั้น จนลืมดูแลตัวเอง ลืมความสุขของตัวเอง และลืมว่าก่อนแต่งงาน เธอก็เคยเป็นผู้หญิงที่มีชีวิตชีวา มีความฝัน และมีรอยยิ้ม หลังอาหารเช้า พิมพ์ชนกตัดสินใจกลับไปช่วยงานที่บริษัทของครอบครัว แม้จะไม่ได้มีตำแหน่งใหญ่โต แต่เธออยากหาอะไรทำ มากกว่านั่งรอสามีกลับบ้านทุกวัน "คุณหนูจะกลับมาทำงานจริงเหรอครับ" ผู้จัดการอาวุโสถามอย่างดีใจ "ค่ะ" พิมพ์ชนกยิ้ม "พิมพ์คิดถึงที่นี่" ไม่นานนัก ข่าวที่เธอกลับมาทำงานก็แพร่ไปถึงภาคิน ในช่วงบ่าย ชายหนุ่มกำลังประชุมอยู่ แต่เมื่อเลขาฯ แจ้งเรื่องนี้ เขากลับเงียบไปครู่หนึ่ง "บริษัทของครอบครัวเธอ?" "ครับ" ภาคินพยักหน้า ก่อนกลับเข้าสู่การประชุมต่อ แต่สมาธิกลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แปลก... ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาอยากให้พิมพ์ชนกมีชีวิตของตัวเอง ไม่ต้องมาวนเว

หลังบทสนทนาในคืนนั้น บรรยากาศระหว่างภาคินและพิมพ์ชนกยิ่งแปลกไปกว่าเดิม คนหนึ่งพยายามถอยห่าง ส่วนอีกคนเริ่มเดินเข้าใกล้โดยไม่รู้ตัว และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความสับสนทั้งหมด เช้าวันรุ่งขึ้น พิมพ์ชนกกำลังเตรียมตัวไปทำงาน เธอสวมชุดทำงานสีครีมเรียบหรู แต่งหน้าอ่อน ๆ และรวบผมอย่างคล่องแคล่ว แตกต่างจากผู้หญิงที่เคยใช้เวลาทั้งวันอยู่ในบ้านอย่างสิ้นเชิง เมื่อเดินลงมาชั้นล่าง เธอก็พบว่าภาคินกำลังนั่งอ่านข่าวอยู่ที่โต๊ะอาหาร "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" "อืม" ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่เธอ เพียงไม่กี่วินาที แต่พิมพ์ชนกรู้สึกได้ ว่าเขากำลังมอง ไม่ใช่มองผ่านเหมือนที่ผ่านมา แต่กำลังมองเธอจริง ๆ "มีอะไรเหรอคะ" หญิงสาวถาม ภาคินละสายตาทันที "เปล่า" พิมพ์ชนกไม่ได้ติดใจ เธอหยิบกาแฟขึ้นมาดื่ม ก่อนจะหยิบกุญแจรถ "วันนี้ฉันขับรถเองนะคะ" ภาคินเงยหน้าทันที "ทำไม" "สะดวกดีค่ะ" "ให้คนขับไปส่ง" "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอยิ้ม "ฉันโตแล้วนะ" พูดจบก็เดินออกไป ทิ้งให้ภาคินมองตามแผ่นหลังนั้น จนลับสายตา และนั่นทำให้เขารู้ตัวว่า... ช่วงหลังมานี้ เขามองตามเธอบ่อยเกินไปแล้ว ช่วงเที่ยง

เย็นวันนั้น ภาคินกลับถึงบ้านเร็วกว่าปกติ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่เขายกเลิกประชุมช่วงค่ำเพียงเพื่อกลับมาทานอาหารเย็นที่บ้าน แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกแปลก แต่ก็ไม่อยากคิดให้ลึก ชายหนุ่มนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร สายตามองนาฬิกาเป็นระยะ หกโมงเย็น พิมพ์ชนกยังไม่กลับ หกโมงครึ่ง ยังเงียบ หนึ่งทุ่ม เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามยังว่างเปล่า ภาคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กำลังจะโทรหาเธอ แต่แล้วรถคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาในคฤหาสน์ ชายหนุ่มลุกขึ้นทันที ก่อนจะเดินออกไปด้านหน้า และพบว่าพิมพ์ชนกเพิ่งลงจากรถ "กลับมาแล้วค่ะ" เธอยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นเขายืนรออยู่ ภาคินพยักหน้า ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นกล่องขนมในมือเธอ "ซื้ออะไร" "เค้กค่ะ" "เค้ก?" "วันนี้เป็นวันเกิดคุณแม่" เธอตอบ "พิมพ์แวะไปหาท่านมา" ภาคินชะงัก เขาไม่เคยรู้มาก่อนด้วยซ้ำว่าวันนี้เป็นวันเกิดแม่ยาย และนั่นทำให้รู้สึกผิดอย่างประหลาด "ทำไมไม่บอก" หญิงสาวยิ้มจาง ๆ "คุณงานยุ่งค่ะ" คำตอบนั้นทำให้ภาคินเงียบ เพราะที่ผ่านมา เขาใช้คำว่า "งานยุ่ง" เป็นข้ออ้างเสมอ จนพิมพ์ชนกเลิกคาดหวังไปแล้ว ระหว่างทานอาหาร บรรยากาศค่อนข้างสงบ แม้จะยังไม่

หลังจากคืนที่อรยากลับมา หลายอย่างเริ่มเปลี่ยนไปอีกครั้ง ภาคินไปโรงพยาบาลทุกวัน เช้าแวะไป เย็นก็ไป บางคืนกลับบ้านดึกกว่าปกติ แม้เขาจะไม่ได้ตั้งใจทำร้ายความรู้สึกใคร แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็ชัดเจนพอ โดยเฉพาะสำหรับพิมพ์ชนก เธอเข้าใจทุกอย่าง เข้าใจจนไม่จำเป็นต้องถาม เช้าวันเสาร์ พิมพ์ชนกกำลังจัดดอกไม้ในห้องนั่งเล่น กิจกรรมที่เธอไม่ได้ทำมานานแล้ว เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอ หญิงสาวก็ยิ้มทันที "คุณแม่" ปลายสายหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "วันนี้ว่างไหมลูก" "ว่างค่ะ" "มาทานข้าวกับแม่หน่อย" พิมพ์ชนกมองนาฬิกา ก่อนตอบรับทันที "ได้เลยค่ะ" หลังวางสาย เธอก็เดินขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยไม่ได้คิดจะบอกภาคิน เพราะช่วงนี้ ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองอยู่แล้ว เวลาบ่าย ภาคินมาถึงโรงพยาบาล อรยากำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ริมหน้าต่าง เมื่อเห็นเขา หญิงสาวก็ยิ้มทันที "มาแล้วเหรอ" "อืม" ภาคินวางผลไม้ลงบนโต๊ะ ก่อนนั่งลงข้างเตียง บรรยากาศดูเหมือนเมื่อก่อน เหมือนตอนที่ทั้งคู่เคยคบกัน แต่กลับมีบางอย่างไม่เหมือนเดิม โดยเฉพาะตัวเขาเอง "คิน" อรยาเรียกเบา ๆ "หืม" "คุณแต่งงา