บททั้งหมดของ หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว: บทที่ 31 - บทที่ 40

หลังจากได้รับข่าวการเคลื่อนไหวของวิทยา ภาคินแทบไม่ปล่อยให้พิมพ์ชนกคลาดสายตา ทีมรักษาความปลอดภัยถูกเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า รถทุกคันถูกตรวจสอบก่อนใช้งาน แม้แต่เส้นทางไปโรงพยาบาลก็ถูกเปลี่ยนอยู่ตลอด จนคนในบ้านเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ "คุณภาคิน" เช้าวันหนึ่ง พิมพ์ชนกวางช้อนลง ก่อนมองสามีตรง ๆ "เราต้องคุยกัน" ภาคินเงยหน้าจากเอกสาร "เรื่องอะไร" "เรื่องบอดี้การ์ด" "..." "ฉันไปเข้าห้องน้ำยังมีคนยืนเฝ้า" ชายหนุ่มกระแอมเบา ๆ "เพื่อความปลอดภัย" "นี่มันมากเกินไปแล้วนะคะ" "ไม่มาก" "มากค่ะ" พิมพ์ชนกยืนยัน แต่ภาคินยังคงสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนตอบคำเดิม "ฉันไม่ไว้ใจ" หญิงสาวถอนหายใจ แม้จะไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ก็รู้ว่าเขากำลังเป็นห่วงจริง ๆ จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ ขณะเดียวกัน ในอีกฟากหนึ่งของเมือง วิทยากำลังนั่งมองภาพจากกล้องวงจรปิด บนหน้าจอคือภาพของพิมพ์ชนก ขณะเดินออกจากคลินิกฝากครรภ์ "คุ้มกันแน่นจริง ๆ" เขาพึมพำ ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้า "ภาคินระวังตัวมากครับ" วิทยาหัวเราะเบา ๆ "เพราะเขารู้จุดอ่อนตัวเองแล้ว" "..." "คนที่มีอะไรให้เสีย" น้ำเสียงของชายวัยกลางคนเย็นเฉ

โรงพยาบาลเอกชน เวลาเกือบตีสาม ภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษเงียบสงบ พิมพ์ชนกหลับไปแล้วหลังจากได้รับยาช่วยคลายความเครียด มือเล็กยังวางอยู่บนหน้าท้อง ราวกับปกป้องลูกน้อยตลอดเวลา ส่วนภาคิน ยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง ไม่ขยับไปไหน ดวงตาคมเข้มจับจ้องใบหน้าของภรรยา หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ ทุกครั้งที่นึกถึงภาพคนร้ายพยายามแตะต้องเธอ กำปั้นก็แน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ถ้าเขามาช้ากว่านั้นเพียงไม่กี่นาที... ภาคินไม่กล้าคิดต่อ แกร๊ก... ประตูห้องเปิดออกเบา ๆ ชลธีเดินเข้ามา พร้อมแฟ้มเอกสารในมือ "หลับแล้วเหรอ" ภาคินพยักหน้า สายตาไม่ได้ละจากภรรยา "ข้อมูลล่ะ" น้ำเสียงเย็นเฉียบ จนชลธีรู้ทันที ว่าเพื่อนของเขาโกรธมากแค่ไหน "ยืนยันแล้ว" "..." "เป็นคนของวิทยา" ภาคินนิ่งไป ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความขำเลยแม้แต่น้อย "ดี" ชลธีขมวดคิ้ว "ดี?" ภาคินค่อย ๆ ลุกขึ้น ดวงตาแข็งกร้าวราวกับน้ำแข็ง "อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องเดาอีก" เช้าวันรุ่งขึ้น ข่าวเหตุการณ์เมื่อคืนถูกปิดเงียบ ไม่มีสื่อสำนักไหนรู้เรื่อง เพราะภาคินจัดการทุกอย่างไว้หมดแล้ว แต่ในโลกธุรกิจ ข่าวลือเริ่มแพ

กลางดึก รีสอร์ตหรูริมทะเลเงียบสงบผิดปกติ แสงไฟสีส้มสลัวทอดยาวไปตามแนวชายหาด ภายนอกดูเหมือนสถานที่พักผ่อนธรรมดา แต่ความจริงแล้ว ที่นี่คือฐานปฏิบัติการลับของวิทยา และในคืนนี้ ภาคินกำลังจะบุกเข้ามา รถสีดำหลายคันจอดห่างจากรีสอร์ตประมาณหนึ่งกิโลเมตร ลูกน้องคนสนิทรายงานข้อมูลครั้งสุดท้าย "มีคนเฝ้าด้านหน้าแปดคน" "..." "ด้านหลังอีกห้าคน" "..." "ตัววิทยาอยู่ในอาคารหลัก" ภาคินพยักหน้า ก่อนมองภาพถ่ายดาวเทียมบนแท็บเล็ต สายตาเย็นเฉียบ "เริ่มได้" เพียงคำสั้น ๆ ทุกคนก็เคลื่อนตัวทันที ในเวลาเดียวกัน วิทยากำลังนั่งดื่มไวน์อยู่ในห้องรับรอง สีหน้าผ่อนคลายราวกับกำลังรอแขกคนสำคัญ "นายครับ" ลูกน้องเดินเข้ามา "ภาคินมาแล้ว" รอยยิ้มเหยียดปรากฏบนใบหน้าของวิทยา "เร็วกว่าที่คิด" เขาวางแก้วไวน์ลง ก่อนลุกขึ้นยืน "ดี" "..." "ฉันก็รออยู่เหมือนกัน" ตู้ม! เสียงระเบิดขนาดเล็กดังขึ้นจากด้านหลังรีสอร์ต ระบบไฟฟ้าดับลงทันที ความโกลาหลเริ่มเกิดขึ้น ลูกน้องของวิทยาวิ่งกันวุ่น ขณะที่ทีมของภาคินเคลื่อนตัวเข้าควบคุมพื้นที่อย่างรวดเร็ว ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในไม่กี่นาที ภาคินเดินผ่านทางเดินย

"สวัสดีครับ" เสียงนั้นดังขึ้นช้า ๆ พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบของชายวัยกลางคน พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนเลือดทั้งร่างเย็นเฉียบ เพราะคนตรงหน้า คือวิทยา คนเดียวกับที่ภาคินกำลังเผชิญหน้าอยู่ที่ต่างจังหวัด มันเป็นไปไม่ได้ แต่เขากลับยืนอยู่ตรงหน้าเธอจริง ๆ "ตกใจเหรอ" วิทยาหัวเราะเบา ๆ ก่อนดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้าม "คุณต้องการอะไร" พิมพ์ชนกพยายามควบคุมสติ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก มือทั้งสองข้างวางป้องกันหน้าท้องโดยอัตโนมัติ วิทยามองภาพนั้น ก่อนยิ้มมุมปาก "รักลูกมากสินะ" หญิงสาวไม่ตอบ สายตาเต็มไปด้วยความระวัง "ไม่ต้องกลัว" เขาพูดขึ้น "ตราบใดที่ภาคินยังเชื่อฟัง" "..." "คุณกับเด็กก็ยังปลอดภัย" พิมพ์ชนกกัดริมฝีปาก "คนอย่างคุณไม่มีวันรักษาคำพูด" รอยยิ้มของวิทยาหายไปทันที ดวงตาเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง "ปากเก่งดี" "..." "สมเป็นเมียภาคิน" ขณะเดียวกัน ภาคินกำลังนั่งอยู่บนเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว มุ่งหน้ากลับกรุงเทพฯ ความเร็วสูงสุด แต่สำหรับเขา มันยังช้าเกินไป ช้าเกินไปมาก โทรศัพท์ในมือแนบติดหูตลอดเวลา ลูกน้องทุกคนกำลังตามหาสัญญาณของพิมพ์ชนก ทุกวินาทีมีค่า ทุกวินาทีค

ตอนที่ 41 คุณพ่อสายหวงลูก สามวันหลังจากลูกชายลืมตาดูโลก ห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาล เต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่น และความวุ่นวายเล็ก ๆ ที่เกิดจากผู้ชายคนหนึ่ง ชื่อภาคิน "เบา ๆ ครับ" พยาบาลหัวเราะเบา ๆ ขณะมองเจ้าพ่อมาเฟียผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหด กำลังอุ้มลูกชายตัวน้อย ด้วยสีหน้าจริงจังราวกับกำลังถือระเบิด "แบบนี้ใช่ไหมครับ" "ใช่ค่ะ" "แน่ใจนะครับ" "..." "ลูกจะไม่ตกใช่ไหม" พยาบาลหลุดหัวเราะ ส่วนพิมพ์ชนกที่นั่งอยู่บนเตียง ถึงกับยกมือปิดหน้า อย่างเอ็นดู ตั้งแต่ลูกเกิด ภาคินแทบไม่ยอมวางลูกเลย อุ้มเช้า อุ้มสาย อุ้มบ่าย อุ้มเย็น จนพิมพ์ชนกเริ่มสงสัย ว่าใครกันแน่ที่ติดใคร "คุณคะ" เธอเรียก "หืม" "ส่งลูกมาให้ฉันบ้าง" ภาคินก้มมองเด็กน้อยในอ้อมแขน ก่อนตอบ "เขาหลับอยู่" "..." "ฉันจะอุ้มต่อ" พิมพ์ชนกหัวเราะทันที "ฉันเป็นแม่นะ" "ผมเป็นพ่อ" "..." "สิทธิ์เท่ากัน" หญิงสาวแพ้ราบคาบ หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ครอบครัวศิริกุลกลับมาที่คฤหาสน์ ทุกอย่างถูกเตรียมไว้พร้อม ห้องเด็กอ่อน ของเล่น เสื้อผ้า และอุปกรณ์ต่าง ๆ ครบถ้วนจนเหมือนร้านขายของเด็ก "นี่คุณซื้อเพิ่มอีกแล้วเ