หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

last update最終更新日 : 2026-07-29
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
43チャプター
279ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

รักทรมาน

ทายาท

มาเฟีย

แม่เลี้ยงเดี่ยว

ตั้งครรภ์

หนีท้อง

พิมพ์ชนก หญิงสาวธรรมดาที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับ ภาคิน ทายาทมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลตามข้อตกลงทางธุรกิจของสองตระกูล สำหรับภาคิน การแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงหน้าที่ เขาไม่เคยคิดมอบหัวใจให้ผู้หญิงที่พ่อเลือกไว้ แต่สำหรับพิมพ์ชนก เธอกลับเผลอรักผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีหมดหัวใจ หลังใช้ชีวิตคู่ด้วยความเจ็บปวด เธอได้ยินความจริงว่าเขามีผู้หญิงอีกคนอยู่ในหัวใจมาตลอด คืนเดียวกันนั้น เธอค้นพบว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ พิมพ์ชนกจึงเลือกหนีไปพร้อมลูกในท้อง ห้าปีผ่านไป ภาคินกลายเป็นมาเฟียผู้ทรงอำนาจที่สุดของตระกูล แต่สิ่งที่เขาไม่เคยลืมคือภรรยาที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย โชคชะตาพาให้ทั้งสองกลับมาพบกันอีกครั้ง พร้อมเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตาเหมือนเขาไม่มีผิด จากการตามหาความจริง กลายเป็นการตามง้อภรรยา จากผู้ชายที่ไม่เคยรัก กลับกลายเป็นคนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อขอให้เธอกลับมา แต่บาดแผลในอดีตไม่ได้หายไปง่าย ๆ และศัตรูของตระกูลภาคินก็กำลังจ้องทำร้ายคนสำคัญที่สุดในชีวิตเขา เมื่อความรัก ความแค้น และอำนาจเข้ามาเกี่ยวข้อง ภาคินจะรักษาครอบครัวของตัวเองเอาไว้ได้หรือไม่

もっと見る

第1話

ตอนที่ 1 เจ้าสาวที่เขาไม่ได้รัก

เสียงดนตรีคลาสสิกดังคลออยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพฯ

แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์ขนาดใหญ่ส่องประกายลงมาบนคู่บ่าวสาวที่ยืนอยู่กลางเวที

ทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่พวกเขา

เจ้าบ่าวหนุ่มหล่อในชุดสูทสีดำเข้มตัดเย็บอย่างประณีต และเจ้าสาวแสนสวยในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์

ภาพภายนอกดูสมบูรณ์แบบราวกับเทพนิยาย

แต่มีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่รู้ว่าความจริงไม่ได้สวยงามเช่นนั้น

พิมพ์ชนกยิ้มรับคำอวยพรจากแขกคนแล้วคนเล่า แม้หัวใจจะเต้นหนักด้วยความกดดัน

เธอแอบเหลือบมองผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างกาย

ภาคิน วัฒนกุล

สามีของเธอ

ผู้ชายที่เธอแอบรักมานานเกือบสามปี

และเป็นผู้ชายคนเดียวกันที่ไม่เคยรักเธอเลย

“ยิ้มหน่อยครับคุณเจ้าสาว”

ช่างภาพเอ่ยขึ้น

พิมพ์ชนกฝืนยิ้มตามคำบอก

ภาคินเองก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แต่แววตายังคงเย็นชาเหมือนเดิม

เย็นชาเสียจนเธอรู้สึกหนาวไปทั้งหัวใจ

หลังพิธีแต่งงานเสร็จสิ้น แขกเริ่มทยอยกลับ

เวลาล่วงเลยจนเกือบสี่ทุ่ม

ภาคินเดินนำเธอขึ้นมาบนชั้นเพนต์เฮาส์ของโรงแรมโดยแทบไม่พูดอะไรสักคำ

บรรยากาศในลิฟต์เงียบจนน่าอึดอัด

พิมพ์ชนกก้มมองนิ้วมือของตัวเอง

แหวนเพชรเม็ดใหญ่ที่อยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายควรทำให้เธอมีความสุข

แต่กลับไม่ใช่เลย

ติ๊ง...

ประตูลิฟต์เปิดออก

ภาคินเดินตรงไปยังห้องพักทันที

เมื่อประตูห้องปิดลง ความเงียบก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

พิมพ์ชนกยืนอยู่กลางห้องอย่างประหม่า

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

คืนนี้คือคืนแรกของการเป็นสามีภรรยา

แม้จะรู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะข้อตกลงทางธุรกิจระหว่างสองตระกูล

แต่ลึก ๆ เธอก็ยังมีความหวังเล็ก ๆ

บางที...

บางทีภาคินอาจเปิดใจให้เธอสักนิด

“เหนื่อยไหม”

เธอเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา

ชายหนุ่มปลดเนกไทออกช้า ๆ

“ก็นิดหน่อย”

“วันนี้แขกเยอะมากเลยนะคะ”

“อืม”

คำตอบสั้น ๆ ตามเดิม

พิมพ์ชนกพยายามไม่แสดงความผิดหวัง

“คุณอยากดื่มอะไรไหมคะ ฉัน...”

“พิมพ์”

เสียงทุ้มเรียกชื่อเธอขึ้น

หญิงสาวชะงัก

“คะ?”

ภาคินหันมามองตรง ๆ

สีหน้าของเขาเรียบนิ่งจนอ่านไม่ออก

“เราควรคุยกันให้ชัดเจน”

หัวใจของเธอกระตุกวูบ

“เรื่องอะไรคะ”

“เรื่องการแต่งงาน”

พิมพ์ชนกเม้มริมฝีปากแน่น

ภาคินเดินมาหยุดตรงหน้า

“ผมคิดว่าคุณก็รู้ดีอยู่แล้วว่าการแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะอะไร”

“ค่ะ”

“มันเป็นข้อตกลงระหว่างผู้ใหญ่”

เธอพยักหน้าเบา ๆ

“ผมไม่อยากให้คุณคาดหวังอะไรจากผมมากเกินไป”

ประโยคนั้นเหมือนมีดคมกริบที่แทงเข้ากลางอก

พิมพ์ชนกพยายามฝืนยิ้ม

“ฉันเข้าใจค่ะ”

“ดี”

ภาคินถอนหายใจ

“คุณจะมีทุกอย่างที่ภรรยาของผมควรได้รับ”

“...”

“บ้าน รถ เงิน เกียรติยศ”

เขาหยุดเล็กน้อย

ก่อนพูดประโยคที่ทำให้หัวใจของเธอแทบแตกสลาย

“ยกเว้นความรัก”

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

พิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน

แม้จะเตรียมใจเอาไว้แล้ว

แต่เมื่อได้ยินจากปากเขาตรง ๆ มันกลับเจ็บกว่าที่คิด

มากเสียจนเธอแทบหายใจไม่ออก

“ฉันเข้าใจค่ะ”

เธอตอบออกไปด้วยน้ำเสียงปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

ภาคินพยักหน้า

“ขอบคุณที่เข้าใจ”

ขอบคุณอย่างนั้นเหรอ...

พิมพ์ชนกอยากหัวเราะให้กับตัวเอง

เธอใช้เวลาสามปีแอบรักผู้ชายคนนี้

เฝ้ามองเขาอยู่ห่าง ๆ

หวังว่าสักวันเขาจะหันมามองเธอบ้าง

สุดท้ายเธอได้แต่งงานกับเขาจริง ๆ

แต่กลับไม่ได้หัวใจของเขามาเลย

“งั้นฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ”

เธอพูดพลางรีบเดินเข้าห้องน้ำ

ทันทีที่ประตูปิดลง

น้ำตาที่กลั้นไว้มาตลอดทั้งวันก็ไหลออกมา

พิมพ์ชนกทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องน้ำ

ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเอาไว้

ไม่ให้เสียงสะอื้นหลุดออกไป

เธอไม่อยากให้ภาคินได้ยิน

ไม่อยากให้เขารู้ว่าเขามีอิทธิพลต่อหัวใจของเธอมากแค่ไหน

“คนบ้า...”

เธอพึมพำกับตัวเอง

“รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่รัก ยังจะหวังอะไรอีก”

น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนชุดเจ้าสาวสีขาว

ผ่านไปหลายนาที

พิมพ์ชนกจึงรวบรวมสติลุกขึ้น

เธอล้างหน้าและมองตัวเองในกระจก

หญิงสาวในกระจกยังคงสวย

แต่ดวงตากลับแดงช้ำ

“ไม่เป็นไรนะพิมพ์”

เธอบอกตัวเอง

“อย่างน้อยก็ได้อยู่ข้างเขา”

แม้จะในฐานะภรรยาที่เขาไม่ได้รักก็ตาม

เมื่อออกจากห้องน้ำ

ภาคินกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ตรงระเบียง

เสียงของเขาเบาลงจนจับใจความไม่ได้

แต่รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าคมเข้มนั้นกลับทำให้เธอหยุดเดิน

เพราะตลอดทั้งวัน

เธอไม่เคยเห็นเขายิ้มแบบนั้นให้ใครเลย

“ครับ...ผมคิดถึงคุณเหมือนกัน”

หัวใจของพิมพ์ชนกกระตุกแรง

“อีกไม่นานทุกอย่างจะเรียบร้อย”

“ผมสัญญา”

หญิงสาวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

มือเย็นเฉียบ

ใบหน้าซีดลงทีละน้อย

แม้จะไม่ได้ยินปลายสายพูดอะไร

แต่เธอก็เดาได้ไม่ยาก

ภาคินมีใครอีกคนอยู่ในหัวใจ

และคนคนนั้น...

ไม่ใช่เธอ

ชายหนุ่มหันกลับมา

สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งทันทีเมื่อเห็นเธอ

“ยังไม่นอนอีกเหรอ”

พิมพ์ชนกฝืนยิ้ม

“กำลังจะนอนค่ะ”

“อืม”

ภาคินเดินผ่านเธอไป

ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่สำหรับพิมพ์ชนก

ค่ำคืนนี้ได้ทำลายความหวังทั้งหมดที่เธอเคยมี

เธอเพิ่งแต่งงานได้ไม่ถึงวัน

แต่กลับรู้สึกเหมือนสูญเสียทุกอย่างไปแล้ว

และเธอไม่รู้เลยว่า...

นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดเท่านั้น

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
43 チャプター
ตอนที่ 1 เจ้าสาวที่เขาไม่ได้รัก
เสียงดนตรีคลาสสิกดังคลออยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพฯ แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์ขนาดใหญ่ส่องประกายลงมาบนคู่บ่าวสาวที่ยืนอยู่กลางเวที ทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่พวกเขา เจ้าบ่าวหนุ่มหล่อในชุดสูทสีดำเข้มตัดเย็บอย่างประณีต และเจ้าสาวแสนสวยในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ ภาพภายนอกดูสมบูรณ์แบบราวกับเทพนิยาย แต่มีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่รู้ว่าความจริงไม่ได้สวยงามเช่นนั้น พิมพ์ชนกยิ้มรับคำอวยพรจากแขกคนแล้วคนเล่า แม้หัวใจจะเต้นหนักด้วยความกดดัน เธอแอบเหลือบมองผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างกาย ภาคิน วัฒนกุล สามีของเธอ ผู้ชายที่เธอแอบรักมานานเกือบสามปี และเป็นผู้ชายคนเดียวกันที่ไม่เคยรักเธอเลย “ยิ้มหน่อยครับคุณเจ้าสาว” ช่างภาพเอ่ยขึ้น พิมพ์ชนกฝืนยิ้มตามคำบอก ภาคินเองก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แต่แววตายังคงเย็นชาเหมือนเดิม เย็นชาเสียจนเธอรู้สึกหนาวไปทั้งหัวใจ หลังพิธีแต่งงานเสร็จสิ้น แขกเริ่มทยอยกลับ เวลาล่วงเลยจนเกือบสี่ทุ่ม ภาคินเดินนำเธอขึ้นมาบนชั้นเพนต์เฮาส์ของโรงแรมโดยแทบไม่พูดอะไรสักคำ บรรยากาศในลิฟต์เงียบจนน่าอึดอัด พิมพ์ชนกก้มมองนิ้วมือของตัวเอง แหวนเพชร
続きを読む
ตอนที่ 2 ผู้หญิงในสายโทรศัพท์
แสงแดดยามเช้าสาดผ่านกระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรู พิมพ์ชนกลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งในอก เพียงไม่กี่วินาทีแรก เธอก็จำได้ทันทีว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น งานแต่งงาน คำพูดของภาคิน และสายโทรศัพท์ปริศนาที่ทำให้หัวใจเธอแทบแตกสลาย หญิงสาวหันมองอีกฝั่งของเตียง ว่างเปล่า ราวกับเจ้าของที่นอนอีกด้านไม่เคยอยู่ตรงนั้น พิมพ์ชนกสูดลมหายใจลึก ก่อนลุกขึ้นจากเตียง เมื่อเดินออกมาจากห้องนอน เธอพบว่าภาคินแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว สูทสีเทาเข้มช่วยขับให้รูปร่างสูงใหญ่ของเขาดูสง่างามยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มกำลังเปิดดูเอกสารบางอย่างบนแท็บเล็ต “อรุณสวัสดิ์ค่ะ” เธอเอ่ยทัก “อืม” คำตอบเดิม สั้น กระชับ และห่างเหิน พิมพ์ชนกยิ้มเจื่อน “คุณตื่นเช้าจังนะคะ” “มีประชุม” “วันนี้เหรอคะ” “ใช่” แค่นั้น บทสนทนาก็จบลงอีกครั้ง หญิงสาวพยายามเตือนตัวเองว่าอย่าคาดหวัง แต่การถูกปฏิบัติราวกับเป็นคนแปลกหน้าทั้งที่เพิ่งแต่งงานกัน มันทำใจยากเหลือเกิน เสียงกริ่งห้องดังขึ้น ไม่นานนัก พนักงานโรงแรมก็เข็นอาหารเช้าเข้ามาจัดเตรียม กลิ่นหอมของกาแฟและขนมปังอบใหม่ลอยฟุ้งไปทั่วห้อง “คุณทานอะไรก่อนสิ” พิมพ์ชนกพูด ภ
続きを読む
ตอนที่ 3 ภาพที่บาดหัวใจ
ตลอดทั้งบ่าย พิมพ์ชนกพยายามหาอะไรทำเพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่าน เธอช่วยแม่บ้านจัดดอกไม้ในห้องรับแขก ช่วยตรวจดูรายการของใช้ภายในคฤหาสน์ แม้กระทั่งเดินสำรวจสวนด้านหลังที่มีพื้นที่กว้างจนมองแทบไม่เห็นสุดสายตา แต่ไม่ว่าจะทำอะไร ความคิดก็ยังวนเวียนอยู่ที่เดิม ภาคิน และผู้หญิงที่ชื่อรมิตา เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในช่วงเกือบห้าโมงเย็น พิมพ์ชนกก้มมองหน้าจอ ชื่อของคนที่โทรเข้ามาทำให้เธอยิ้มออกมาได้เป็นครั้งแรกของวัน "น้ำฝน" เพื่อนสนิทที่สุดตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย "ว่าไงแก" เสียงสดใสดังขึ้นทันทีที่เธอรับสาย "คุณนายวัฒนกุล เป็นไงบ้างคะ" พิมพ์ชนกหัวเราะเบา ๆ "อย่าล้อสิ" "แกหายไปตั้งแต่แต่งงานเลยนะ ฉันเป็นห่วง" รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง น้ำฝนเงียบไปเล็กน้อย ก่อนถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "มีอะไรหรือเปล่าพิมพ์" เพื่อนคนนี้รู้จักเธอดีเกินไป ดีจนจับความผิดปกติได้เสมอ "ไม่มีอะไร" "โกหก" "น้ำฝน..." "ภาคินทำอะไรแกหรือเปล่า" พิมพ์ชนกเม้มริมฝีปากแน่น ความจริงเธออยากเล่า อยากระบาย อยากบอกใครสักคนว่าหัวใจตัวเองกำลังเจ็บแค่ไหน แต่สุดท้ายก็เลือกเก็บเอาไว้ "ฉันโอเค" น้ำฝนถอนหายใจ "ถ้าโ
続きを読む
ตอนที่ 4 ภรรยาที่มองไม่เห็น
เช้าวันต่อมา พิมพ์ชนกตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า แม้เมื่อคืนจะนอนไม่ค่อยหลับ แต่เธอก็ฝืนลุกขึ้นมาจัดการตัวเองตามปกติ หลังแต่งงานเข้ามาอยู่คฤหาสน์วัฒนกุล เธอบอกตัวเองว่าจะพยายามทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุด ถึงแม้สามีจะไม่ได้ต้องการก็ตาม หญิงสาวเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเดรสสีครีมเรียบหรู ก่อนลงไปยังห้องครัว แม่บ้านหลายคนกำลังจัดเตรียมอาหารเช้า ทุกคนดูตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอ "คุณพิมพ์คะ ทำไมลงมาเองล่ะคะ" แม่บ้านวัยกลางคนถาม "พิมพ์อยากช่วยค่ะ" "แต่เป็นหน้าที่พวกเรานะคะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์ชนกยิ้มอ่อนโยน "พิมพ์อยู่เฉย ๆ ไม่ค่อยเป็น" ไม่นานบรรยากาศในครัวก็ผ่อนคลายลง เธอช่วยจัดจานอาหาร จัดดอกไม้บนโต๊ะ และเตรียมกาแฟตามที่แม่บ้านแนะนำ แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าอยู่บ้าง ไม่ใช่แค่ของประดับในคฤหาสน์หลังนี้ เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากบันได ภาคินเดินเข้ามาในห้องอาหาร สูทสีดำเข้มเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาคมคายจนสะดุดตา เขามองโต๊ะอาหารอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันมาทางเธอ "คุณทำเหรอ" พิมพ์ชนกยิ้ม "ช่วยแม่บ้านนิดหน่อยค่ะ" ภาคินไม่ได้พู
続きを読む
ตอนที่ 5 คนที่เขาเลือก
บรรยากาศภายในห้องรับแขกกว้างใหญ่ดูเงียบผิดปกติ พิมพ์ชนกนั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง ส่วนภาคินกับรมิตานั่งอยู่อีกฝั่ง แม้ระยะห่างจะไม่กี่เมตร แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ไกลจากทั้งสองคนเหลือเกิน โดยเฉพาะภาคิน ผู้ชายที่มีสถานะเป็นสามีของเธอ แต่กลับดูสนิทสนมกับผู้หญิงอีกคนมากกว่าเจ้าสาวที่เพิ่งแต่งงานเข้าบ้าน "คุณอาภูมิเป็นยังไงบ้าง" ภาคินถามขึ้น "แข็งแรงดีค่ะ" รมิตายิ้ม "ยังถามถึงคุณอยู่เลย" "จริงเหรอ" "อืม ท่านยังบ่นอยู่เลยว่าคุณไม่ยอมแวะไปหา" บทสนทนาดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนคนที่รู้จักกันมานาน พิมพ์ชนกนั่งฟังเงียบ ๆ เธอแทบไม่มีโอกาสสอดแทรกอะไรเข้าไปได้ เพราะทุกเรื่องที่คุยกัน ล้วนเป็นเรื่องราวในอดีตที่เธอไม่เคยมีส่วนร่วม เรื่องสมัยเรียน เรื่องการทำงาน เรื่องครอบครัว เรื่องการเดินทาง ทุกอย่างเต็มไปด้วยความทรงจำที่เธอไม่มีวันเข้าไปอยู่ในนั้นได้ "จำตอนปีสามได้ไหม" รมิตาหัวเราะออกมา "ตอนที่นายตกต้นมะม่วงหลังคณะ" ภาคินถึงกับหลุดยิ้ม "เลิกพูดเถอะ" "ทำไมล่ะ" "น่าอาย" "ฉันยังมีรูปเก็บไว้อยู่นะ" ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกัน ส่วนพิมพ์ชนกได้แต่นั่งเงียบ หัวใจหนักอึ้ง
続きを読む
ตอนที่ 6 งานเลี้ยงที่ไม่มีที่ของเธอ
หนึ่งสัปดาห์หลังแต่งงาน ชีวิตของพิมพ์ชนกยังคงวนเวียนอยู่ในคฤหาสน์วัฒนกุล เธอตื่นเช้า ทานอาหารคนเดียว รอสามีกลับบ้าน แล้วก็เข้านอนพร้อมความเงียบเหงา ภาคินยังคงเป็นเหมือนเดิม สุภาพ ให้เกียรติ ไม่เคยขึ้นเสียง ไม่เคยทำร้ายจิตใจด้วยคำพูดรุนแรง แต่ก็ไม่เคยเปิดพื้นที่ในหัวใจให้เธอเลยเช่นกัน ราวกับเขาขีดเส้นแบ่งเอาไว้อย่างชัดเจน ว่าเธอคือภรรยา และเป็นได้แค่ภรรยาเท่านั้น ค่ำวันหนึ่ง ขณะพิมพ์ชนกกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น ภาคินก็เดินเข้ามา "พรุ่งนี้ว่างไหม" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นทันที นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันที่เขาถามเธอก่อน "ว่างค่ะ" "มีงานเลี้ยง" หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย "ให้ฉันไปด้วยเหรอคะ" "คุณเป็นภรรยาผม" เขาตอบเรียบ ๆ "ก็ต้องไป" แม้จะเป็นเหตุผลธรรมดา แต่ก็ทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกดีขึ้น อย่างน้อย... เขาก็ยังยอมรับสถานะของเธอต่อหน้าคนอื่น คืนวันถัดมา โรงแรมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ งานเลี้ยงของกลุ่มนักธุรกิจระดับประเทศถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ แขกหลายร้อยคนทยอยเดินทางมาร่วมงาน พิมพ์ชนกก้าวลงจากรถพร้อมภาคิน ในชุดเดรสสีทองอ่อนเรียบหรู เส้น
続きを読む
ตอนที่ 7 ความจริงที่ไม่มีใครบอก
หลังกลับจากงานเลี้ยงในคืนนั้น บรรยากาศภายในรถเงียบจนน่าอึดอัด ภาคินนั่งอยู่ข้างเธอ แต่เหมือนอยู่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร พิมพ์ชนกมองแสงไฟนอกหน้าต่างรถ พยายามกดความรู้สึกน้อยใจเอาไว้ ตลอดทั้งงาน เขาแทบไม่ได้อยู่กับเธอเลย และทุกครั้งที่เธอมองหา ก็มักเห็นเขาอยู่ใกล้รมิตาเสมอ "เหนื่อยไหม" จู่ ๆ ภาคินก็เอ่ยขึ้น หญิงสาวหันไปมองเขาทันที เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาถามความรู้สึกของเธอก่อน "นิดหน่อยค่ะ" "ถ้าไม่ชอบงานแบบนี้ คราวหน้าไม่ต้องไปก็ได้" หัวใจของพิมพ์ชนกกระตุก เธอไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจ เพราะประโยคนั้นฟังดูเหมือนความเป็นห่วง แต่ก็เหมือนเขาไม่ได้ต้องการให้เธออยู่ข้าง ๆ เช่นกัน "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอยิ้มบาง ๆ "ฉันเป็นภรรยาคุณ" ภาคินนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนหันกลับไปมองด้านหน้า ไม่มีคำตอบใด ๆ ตามมา เช้าวันรุ่งขึ้น ภาคินออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืด เหมือนทุกวัน ส่วนพิมพ์ชนกใช้เวลาอยู่ในห้องสมุดของคฤหาสน์ เธอกำลังเลือกหนังสืออ่าน แต่ความคิดกลับลอยไปไกล สุดท้ายก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นหาชื่อของภาคินและรมิตา ผลการค้นหาปรากฏขึ้นมากมาย ทั้งข่าวเก่า ภาพถ่ายงานสังคม บทสัมภา
続きを読む
ตอนที่ 8 ความลับในอดีต
ภายในห้องนอนกว้างใหญ่ บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบา ๆ พิมพ์ชนกนั่งอยู่บนเตียง ส่วนภาคินยังยืนอยู่ข้างโต๊ะบาร์เล็ก ๆ มุมห้อง แก้วน้ำในมือของเขาถูกวางลงช้า ๆ แต่สายตายังคงจับจ้องมาที่เธอ นิ่ง และยากจะคาดเดา "ใครบอกคุณ" เสียงทุ้มดังขึ้นในที่สุด พิมพ์ชนกเม้มริมฝีปาก "คุณแม่ค่ะ" ภาคินถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนหันหน้าหนีไปทางหน้าต่าง ราวกับกำลังใช้เวลารวบรวมความคิด หญิงสาวเฝ้ามองแผ่นหลังกว้างนั้นอย่างเงียบ ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขามีปฏิกิริยาแบบนี้ ปกติไม่ว่าเธอจะถามอะไร ภาคินมักตอบสั้น ๆ แล้วจบบทสนทนา แต่คืนนี้ต่างออกไป ราวกับคำถามของเธอไปแตะบางอย่างที่เขาซ่อนเอาไว้ลึกมาก "มันเป็นเรื่องเก่า" เขาพูดขึ้น "ถ้าอย่างนั้น..." พิมพ์ชนกกลั้นใจถาม "ฉันรู้ได้ไหมคะ" ภาคินเงียบไปอีกครั้ง ก่อนจะเดินมานั่งบนโซฟา ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ "เมื่อหลายปีก่อน" เขาเริ่มต้นช้า ๆ "พ่อของรมิตาเคยร่วมลงทุนกับครอบครัวผม" พิมพ์ชนกตั้งใจฟัง "ตอนนั้นธุรกิจกำลังขยายตัว" "แล้วเกิดปัญหาบางอย่างขึ้น" ดวงตาคมเข้มทอดมองไปไกล เหมือนกำลังย้อนกลับไปใน
続きを読む
ตอนที่ 9 ผู้หญิงในรูปถ่าย
หลังจากคืนนั้น พิมพ์ชนกแทบไม่ได้นอน แม้ดวงตาจะปิดลง แต่สมองกลับเต็มไปด้วยคำพูดของภาคิน "คนที่ผมรัก...ไม่ใช่รมิตา" ประโยคสั้น ๆ นั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนหัวใจปวดหนึบ เธอเคยคิดว่ารมิตาคือคู่แข่ง เคยคิดว่าหากผู้หญิงคนนั้นหายไปจากชีวิตภาคิน ทุกอย่างอาจดีขึ้น แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าไม่ใช่ ปัญหาไม่ใช่รมิตา ปัญหาคือหัวใจของภาคิน หัวใจที่ไม่เคยมีที่ว่างให้เธอตั้งแต่แรก เช้าวันต่อมา พิมพ์ชนกลงมาทานอาหารเช้าตามปกติ แต่วันนี้ภาคินยังไม่ออกจากบ้าน ชายหนุ่มกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะอาหาร ดวงตาคมเข้มใต้กรอบหน้าหล่อเหลาดูอ่อนล้ากว่าปกติ เหมือนเจ้าตัวเองก็นอนไม่ค่อยหลับเช่นกัน "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" เธอเอ่ยทัก "อืม" เขาพยักหน้าเบา ๆ หญิงสาวนั่งลงฝั่งตรงข้าม ก่อนความเงียบจะเข้าปกคลุมอีกครั้ง เงียบจนเธอเริ่มชิน แต่ในจังหวะที่ภาคินลุกขึ้น โทรศัพท์มือถือของเขากลับดังขึ้น หน้าจอสว่างวาบ และเป็นครั้งแรกที่พิมพ์ชนกเห็นภาพหน้าจอชัดเจน ไม่ใช่รูปวิว ไม่ใช่โลโก้บริษัท แต่เป็นภาพผู้หญิงคนหนึ่ง หญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ ใบหน้าสดใส ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข หัวใจของพิมพ
続きを読む
ตอนที่ 10 ห้ามแตะต้องอดีตของผม
มือของพิมพ์ชนกเย็นเฉียบ กรอบรูปในมือสั่นเล็กน้อย ขณะที่สายตาของภาคินจับจ้องมาที่เธอไม่วางตา บรรยากาศภายในห้องทำงานเหมือนถูกแช่แข็ง เงียบ กดดัน และอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ฉัน..." พิมพ์ชนกพยายามจะอธิบาย แต่เสียงกลับแหบพร่า ภาคินเดินเข้ามาช้า ๆ ก่อนหยุดตรงหน้าเธอ สายตาคมเข้มทอดลงมาที่กรอบรูป จากนั้นจึงยื่นมือออกมา "เอามา" น้ำเสียงเรียบ แต่เย็นจนหัวใจเธอหดเกร็ง หญิงสาวส่งกรอบรูปคืนให้ ภาคินรับมันไปอย่างระมัดระวัง ราวกับเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในโลก ภาพนั้นยิ่งทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกเจ็บ เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เธอไม่เคยเห็นเขาทะนุถนอมอะไรแบบนี้เลย ไม่เว้นแม้แต่ความรู้สึกของเธอ "ขอโทษค่ะ" เธอพูดเบา ๆ "ฉันไม่ได้ตั้งใจ" ภาคินวางกรอบรูปกลับเข้าไปในลิ้นชัก ก่อนปิดมันลงช้า ๆ "ผมไม่ชอบให้ใครเข้ามาในห้องนี้" "ฉันเอาเอกสารมาคืน" "แล้วทำไมถึงเปิดลิ้นชัก" คำถามนั้นทำให้เธอนิ่งไป ใช่... เธอผิดจริง ไม่มีข้อแก้ตัวอะไรทั้งนั้น "ขอโทษค่ะ" เธอพูดซ้ำอีกครั้ง ภาคินหลับตาลงครู่หนึ่ง เหมือนพยายามควบคุมอารมณ์ ก่อนจะถอนหายใจออกมา "ช่างเถอะ" พิมพ์ชนกมองเขา แม้ภาคินจะไม่ได้
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status