All Chapters of หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงดนตรีคลาสสิกดังคลออยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพฯ แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์ขนาดใหญ่ส่องประกายลงมาบนคู่บ่าวสาวที่ยืนอยู่กลางเวที ทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่พวกเขา เจ้าบ่าวหนุ่มหล่อในชุดสูทสีดำเข้มตัดเย็บอย่างประณีต และเจ้าสาวแสนสวยในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ ภาพภายนอกดูสมบูรณ์แบบราวกับเทพนิยาย แต่มีเพียงคนสองคนเท่านั้นที่รู้ว่าความจริงไม่ได้สวยงามเช่นนั้น พิมพ์ชนกยิ้มรับคำอวยพรจากแขกคนแล้วคนเล่า แม้หัวใจจะเต้นหนักด้วยความกดดัน เธอแอบเหลือบมองผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างกาย ภาคิน วัฒนกุล สามีของเธอ ผู้ชายที่เธอแอบรักมานานเกือบสามปี และเป็นผู้ชายคนเดียวกันที่ไม่เคยรักเธอเลย “ยิ้มหน่อยครับคุณเจ้าสาว” ช่างภาพเอ่ยขึ้น พิมพ์ชนกฝืนยิ้มตามคำบอก ภาคินเองก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แต่แววตายังคงเย็นชาเหมือนเดิม เย็นชาเสียจนเธอรู้สึกหนาวไปทั้งหัวใจ หลังพิธีแต่งงานเสร็จสิ้น แขกเริ่มทยอยกลับ เวลาล่วงเลยจนเกือบสี่ทุ่ม ภาคินเดินนำเธอขึ้นมาบนชั้นเพนต์เฮาส์ของโรงแรมโดยแทบไม่พูดอะไรสักคำ บรรยากาศในลิฟต์เงียบจนน่าอึดอัด พิมพ์ชนกก้มมองนิ้วมือของตัวเอง แหวนเพชร

ตลอดทั้งบ่าย พิมพ์ชนกพยายามหาอะไรทำเพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่าน เธอช่วยแม่บ้านจัดดอกไม้ในห้องรับแขก ช่วยตรวจดูรายการของใช้ภายในคฤหาสน์ แม้กระทั่งเดินสำรวจสวนด้านหลังที่มีพื้นที่กว้างจนมองแทบไม่เห็นสุดสายตา แต่ไม่ว่าจะทำอะไร ความคิดก็ยังวนเวียนอยู่ที่เดิม ภาคิน และผู้หญิงที่ชื่อรมิตา เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในช่วงเกือบห้าโมงเย็น พิมพ์ชนกก้มมองหน้าจอ ชื่อของคนที่โทรเข้ามาทำให้เธอยิ้มออกมาได้เป็นครั้งแรกของวัน "น้ำฝน" เพื่อนสนิทที่สุดตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย "ว่าไงแก" เสียงสดใสดังขึ้นทันทีที่เธอรับสาย "คุณนายวัฒนกุล เป็นไงบ้างคะ" พิมพ์ชนกหัวเราะเบา ๆ "อย่าล้อสิ" "แกหายไปตั้งแต่แต่งงานเลยนะ ฉันเป็นห่วง" รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง น้ำฝนเงียบไปเล็กน้อย ก่อนถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "มีอะไรหรือเปล่าพิมพ์" เพื่อนคนนี้รู้จักเธอดีเกินไป ดีจนจับความผิดปกติได้เสมอ "ไม่มีอะไร" "โกหก" "น้ำฝน..." "ภาคินทำอะไรแกหรือเปล่า" พิมพ์ชนกเม้มริมฝีปากแน่น ความจริงเธออยากเล่า อยากระบาย อยากบอกใครสักคนว่าหัวใจตัวเองกำลังเจ็บแค่ไหน แต่สุดท้ายก็เลือกเก็บเอาไว้ "ฉันโอเค" น้ำฝนถอนหายใจ "ถ้าโ

บรรยากาศภายในห้องรับแขกกว้างใหญ่ดูเงียบผิดปกติ พิมพ์ชนกนั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง ส่วนภาคินกับรมิตานั่งอยู่อีกฝั่ง แม้ระยะห่างจะไม่กี่เมตร แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ไกลจากทั้งสองคนเหลือเกิน โดยเฉพาะภาคิน ผู้ชายที่มีสถานะเป็นสามีของเธอ แต่กลับดูสนิทสนมกับผู้หญิงอีกคนมากกว่าเจ้าสาวที่เพิ่งแต่งงานเข้าบ้าน "คุณอาภูมิเป็นยังไงบ้าง" ภาคินถามขึ้น "แข็งแรงดีค่ะ" รมิตายิ้ม "ยังถามถึงคุณอยู่เลย" "จริงเหรอ" "อืม ท่านยังบ่นอยู่เลยว่าคุณไม่ยอมแวะไปหา" บทสนทนาดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนคนที่รู้จักกันมานาน พิมพ์ชนกนั่งฟังเงียบ ๆ เธอแทบไม่มีโอกาสสอดแทรกอะไรเข้าไปได้ เพราะทุกเรื่องที่คุยกัน ล้วนเป็นเรื่องราวในอดีตที่เธอไม่เคยมีส่วนร่วม เรื่องสมัยเรียน เรื่องการทำงาน เรื่องครอบครัว เรื่องการเดินทาง ทุกอย่างเต็มไปด้วยความทรงจำที่เธอไม่มีวันเข้าไปอยู่ในนั้นได้ "จำตอนปีสามได้ไหม" รมิตาหัวเราะออกมา "ตอนที่นายตกต้นมะม่วงหลังคณะ" ภาคินถึงกับหลุดยิ้ม "เลิกพูดเถอะ" "ทำไมล่ะ" "น่าอาย" "ฉันยังมีรูปเก็บไว้อยู่นะ" ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกัน ส่วนพิมพ์ชนกได้แต่นั่งเงียบ หัวใจหนักอึ้ง

หลังกลับจากงานเลี้ยงในคืนนั้น บรรยากาศภายในรถเงียบจนน่าอึดอัด ภาคินนั่งอยู่ข้างเธอ แต่เหมือนอยู่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร พิมพ์ชนกมองแสงไฟนอกหน้าต่างรถ พยายามกดความรู้สึกน้อยใจเอาไว้ ตลอดทั้งงาน เขาแทบไม่ได้อยู่กับเธอเลย และทุกครั้งที่เธอมองหา ก็มักเห็นเขาอยู่ใกล้รมิตาเสมอ "เหนื่อยไหม" จู่ ๆ ภาคินก็เอ่ยขึ้น หญิงสาวหันไปมองเขาทันที เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาถามความรู้สึกของเธอก่อน "นิดหน่อยค่ะ" "ถ้าไม่ชอบงานแบบนี้ คราวหน้าไม่ต้องไปก็ได้" หัวใจของพิมพ์ชนกกระตุก เธอไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจ เพราะประโยคนั้นฟังดูเหมือนความเป็นห่วง แต่ก็เหมือนเขาไม่ได้ต้องการให้เธออยู่ข้าง ๆ เช่นกัน "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอยิ้มบาง ๆ "ฉันเป็นภรรยาคุณ" ภาคินนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนหันกลับไปมองด้านหน้า ไม่มีคำตอบใด ๆ ตามมา เช้าวันรุ่งขึ้น ภาคินออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืด เหมือนทุกวัน ส่วนพิมพ์ชนกใช้เวลาอยู่ในห้องสมุดของคฤหาสน์ เธอกำลังเลือกหนังสืออ่าน แต่ความคิดกลับลอยไปไกล สุดท้ายก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นหาชื่อของภาคินและรมิตา ผลการค้นหาปรากฏขึ้นมากมาย ทั้งข่าวเก่า ภาพถ่ายงานสังคม บทสัมภา

หลังจากคืนนั้น พิมพ์ชนกแทบไม่ได้นอน แม้ดวงตาจะปิดลง แต่สมองกลับเต็มไปด้วยคำพูดของภาคิน "คนที่ผมรัก...ไม่ใช่รมิตา" ประโยคสั้น ๆ นั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนหัวใจปวดหนึบ เธอเคยคิดว่ารมิตาคือคู่แข่ง เคยคิดว่าหากผู้หญิงคนนั้นหายไปจากชีวิตภาคิน ทุกอย่างอาจดีขึ้น แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าไม่ใช่ ปัญหาไม่ใช่รมิตา ปัญหาคือหัวใจของภาคิน หัวใจที่ไม่เคยมีที่ว่างให้เธอตั้งแต่แรก เช้าวันต่อมา พิมพ์ชนกลงมาทานอาหารเช้าตามปกติ แต่วันนี้ภาคินยังไม่ออกจากบ้าน ชายหนุ่มกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะอาหาร ดวงตาคมเข้มใต้กรอบหน้าหล่อเหลาดูอ่อนล้ากว่าปกติ เหมือนเจ้าตัวเองก็นอนไม่ค่อยหลับเช่นกัน "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" เธอเอ่ยทัก "อืม" เขาพยักหน้าเบา ๆ หญิงสาวนั่งลงฝั่งตรงข้าม ก่อนความเงียบจะเข้าปกคลุมอีกครั้ง เงียบจนเธอเริ่มชิน แต่ในจังหวะที่ภาคินลุกขึ้น โทรศัพท์มือถือของเขากลับดังขึ้น หน้าจอสว่างวาบ และเป็นครั้งแรกที่พิมพ์ชนกเห็นภาพหน้าจอชัดเจน ไม่ใช่รูปวิว ไม่ใช่โลโก้บริษัท แต่เป็นภาพผู้หญิงคนหนึ่ง หญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ ใบหน้าสดใส ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข หัวใจของพิมพ