All Chapters of หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว: Chapter 1 - Chapter 9

ภายในห้องนอนเพ้นท์เฮาส์หรูใจกลางกรุงปารีส เสียงหอบหายใจกระเส่าปนเปไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังสะท้อนท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงไฟจากตึกระฟ้าภายนอกที่ส่องผ่านกระจกบานกว้างเข้ามาทาบทับเรือนร่างเปลือยเปล่าสองร่างที่กำลังพัวพันกันอยู่บนเตียงกว้าง ค่ำคืนนี้ยาวนานราวกับไม่มีวันสิ้นสุด และมันกำลังแผดเผา ‘พิมพ์มาดา’ ให้มอดไหม้เป็นจุลด้วยน้ำมือของซาตานในคราบเทพบุตร “อ๊ะ... คุณฟรานซ์... พิมพ์เจ็บ...” เสียงหวานครางประท้วงแผ่วเบา มือเรียวบางยกขึ้นดันแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของ ‘ฟรานเชสโก้ ดอนโนแวน’ มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ทว่าแรงอันน้อยนิดของเธอหรือจะสู้แรงพยัคฆ์ร้าย สะโพกสอบยังคงเดินหน้ากระแทกกระทั้นเข้าหาความอ่อนนุ่มของเธออย่างดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ ราวกับต้องการจะฝังร่างของเขาลงไปในตัวเธอให้ลึกที่สุด “อืม... พิมพ์... แน่นชะมัด” เสียงทุ้มต่ำครามเครือในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายซุกไซ้ลงที่ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มจนเกิดรอยรักสีกุหลาบช้ำไปทั่วผิวเนียนละเอียด ฝ่ามือหนาร้อนระอุบีบเฟ้นสะโพกมนอย่างแรงจนขึ้นรอยนิ้วมือ เขาไม่เคยอ่อนโยน... แต่มันกลับเป็นความเร่าร้อนที่ทำให้พิมพ์มาดาเสพติดจนถอนตัว

ห้าปีต่อมา... ณ ศูนย์การค้าหรูใจกลางเมืองเชียงใหม่ สายลมเอื่อยของภาคเหนือไม่ได้ช่วยลดทอนความวุ่นวายของเมืองใหญ่ลงได้เลย ทว่าในมุมหนึ่งของร้านไอศกรีมชื่อดัง บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นอ่อนหวานของสองแม่ลูกคู่หนึ่ง ‘พิมพ์มาดา’ ในวัยยี่สิบเก้าปี ดูสวยสะพรั่งและดูอิ่มเอิบขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ใบหน้าหวานที่เคยอมทุกข์บัดนี้ประดับไปด้วยรอยยิ้มละมุนยามที่จ้องมองเด็กหญิงตัวน้อยแก้มกลมวัยสี่ขวบเศษในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารัก ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาตักไอศกรีมรสสตรอว์เบอร์รีเข้าปากจนเปื้อนไปทั้งแก้ม “น้องพรีมคะ ทานช้าๆ สิลูก เลอะหมดแล้วเห็นไหม” พิมพ์มาดาหัวเราะเบาๆ มือบางหยิบกระดาษทิชชูมาซับคราบไอศกรีมที่แก้มยุ้ยของ ‘น้องพรีม’ หรือเด็กหญิงพรีม อัครเสนา ลูกสาวสุดที่รักที่เป็นทั้งชีวิตและลมหายใจของเธอ “ก็มันอร่อยนี่คะแม่พิมพ์ น้องพรีมชอบที่สุดเลย!” เด็กหญิงตอบเสียงใสแจ๋ว นัยน์ตากลมโตสุกใสทอประกายระยิบระยับ ยามที่มองใบหน้าของลูกสาว หัวใจของพิมพ์มาดามักจะกระตุกวูบด้วยความรู้สึกซับซ้อนเสมอ... น้องพรีมถอดแบบใบหน้ามาจากผู้ชายคนนั้นราวกับแกะ ทั้งโครงหน้าเรียวได้รูป จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะดวงตาคมโตสีดาร

ความเงียบงันอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมห้องรับรองวีไอพี มีเพียงเสียงสะอื้นไห้แผ่เบาของพิมพ์มาดาที่นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาหรู ร่างกายของเธอสั่นเทาไม่ใช่เพียงเพราะความหนาวจากเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นเพราะความสิ้นหวังที่กำลังกัดกินหัวใจ คำขู่ของฟรานเชสโก้เรื่องที่จะใช้กฎหมายแย่งตัวน้องพรีมไปมันช่างทรงพลังและเยือกเย็นจนเธอรู้ดีว่ามาเฟียอย่างเขา... ทำจริงแน่ “คุณฟรานซ์... พิมพ์ขอร้อง...” พิมพ์มาดาช้อนสายตาตาโศกที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตามองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไร้ทางสู้ “อย่าทำอะไรน้องพรีมเลยนะคะ แกยังเด็กมาก แกไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย” ฟรานเชสโก้ยืนกอดอก มองผู้หญิงที่เขาเคยตราหน้าว่าเป็นแค่หมากด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ลึกๆ ในอกมันวูบไหวด้วยความสงสาร ทว่าทิฐิและความคลั่งรักอันบิดเบี้ยวกลับมีมากกว่า ห้าปีที่เขาต้องทนทุกข์ทรมานกับการตามหาเธอ บัดนี้เมื่อได้เธอกลับมาอยู่ในกำมือ มีหรือที่เขาจะปล่อยให้เธอหลุดมือไปอีกเป็นครั้งที่สอง “ถ้าไม่อยากให้ฉันพรากลูกไปจากเธอ... เธอก็แค่ต้องทำตัวเป็นเด็กดี พิมพ์มาดา” ฟรานเชสโก้เอ่ยเสียงเรียบพลางสาวเท้าเข้ามาใกล้ ย่อตัวลงตรงหน้าเธอ มือหนาเชยคางมนขึ้นมาสบตา “เดินตามฉันออก

แสงแดดยามเช้าส่องกระทบผืนน้ำทะเลสีครามระยิบระยับ ทว่าบรรยากาศภายในห้องอาหารของคฤหาสน์หรูบนเกาะส่วนตัวกลับดูแปลกตาไปกว่าทุกวัน ‘ฟรานเชสโก้ ดอนโนแวน’ มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่ลูกน้องต่างหวาดกลัวจนหัวหด บัดนี้กำลังนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้หัวโต๊ะ โดยมีเด็กหญิงตัวน้อยแก้มกลมวัยสี่ขวบเศษอย่าง ‘น้องพรีม’ นั่งอยู่บนเก้าอี้ทรงสูงข้างๆ หนูน้อยอยู่ในชุดกระโปรงลายดอกไม้สีสดใส นัยน์ตากลมโตแป๋วแหววสีดาร์กช็อกโกแลตจับจ้องผู้เป็นพ่อตาไม่กระพริบ “แด๊ดดี้ฟรานซ์ขา...” เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยเรียกคำสรรพนามที่ฟรานเชสโก้บังคับให้ลีโอสอนหนูน้อยเมื่อคืน “ครับ... มีอะไรหรือเปล่าคนเก่ง?” ทาสแมวชิดซ้ายเมื่อเจอทาสลูกสาว มาเฟียหนุ่มปรับน้ำเสียงให้ทุ้มต่ำและอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางส่งยิ้มละมุนที่หาได้ยากยิ่งให้ลูกสาว “คุณลุงลีโอบอกว่าแด๊ดดี้รวยมาก มีเงินเยอะแยะเลย ใช่ไหมคะ?” น้องพรีมเอียงคอถาม จมูกรั้นๆ ขยับขึ้นลงอย่างน่าเอ็นดู “ใช่ครับ แด๊ดดี้รวยมาก หนูอยากได้อะไรบอกแด๊ดดี้ได้ทุกอย่างเลยลูก” ฟรานเชสโก้ยืดอกตอบด้วยความภาคภูมิใจในความ

ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงัดของเกาะส่วนตัว เสียงคลื่นกระทบฝั่งยังคงดังระงมเป็นจังหวะ ทว่าบรรยากาศภายในห้องควบคุมความปลอดภัยหลักของคฤหาสน์ดอนโนแวนกลับตึงเครียดจนแทบระเบิด นัยน์ตาคู่คมกริบของ ‘ฟรานเชสโก้ ดอนโนแวน’ จ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบจอที่กำลังแสดงพิกัดน่านน้ำรอบเกาะอย่างไม่กระพริบตา “นายครับ... สายของเราในอิตาลีรายงานมาว่า ‘เซอเกย์’ ผู้นำมาเฟียรัสเซียคู่อริเก่าของนาย เริ่มเคลื่อนไหวแล้วครับ” ลีโอเอ่ยเสียงเครียดพลางยื่นแท็บเล็ตให้ผู้เป็นนาย “พวกมันรู้แล้วว่านายแอบกบดานอยู่ที่เกาะลับแห่งนี้ และที่สำคัญ... มีสายข่าวรายงานว่าพวกมันส่งหน่วยรบพิเศษรับจ้างลักลอบเข้ามาในน่านน้ำไทยเพื่อสืบเรื่อง ‘ผู้หญิงและเด็ก’ ที่นายพามาด้วยครับ” กึก! แก้วเหล้าเนื้อดีในมือหนาของฟรานเชสโก้ถูกบีบแน่นจนแทบแตกคามือ นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ไปด้วยรังสีอำมหิตอันเหี้ยมเกรียมที่สามารถแช่แข็งคนมองให้ตายทั้งเป็นได้ ปมแค้นทางธุรกิจระหว่างเขากับเซอเกย์นั้นฝังลึกจนต้องฆ่ากันไปข้างหนึ่ง และสัญชาตญาณของมาเฟียรัสเซียจอมโฉดมักจะเล่นงานที่ ‘จุดอ่อน’ เสมอ และในเว