หนีรักมาเฟียไปเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

หลังจากวางสายกับพิมพ์ชนกในคืนนั้น ภาคินยังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น โทรศัพท์อยู่ในมือ สายตาจ้องหน้าจอดับสนิท ซ้ำไปซ้ำมา คำว่า "ไม่รู้ค่ะ" ยังคงดังก้องอยู่ในหัว หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่สนใจ เธอจะอยู่หรือไปก็เป็นสิทธิ์ของเธอ แต่ตอนนี้ เพียงแค่คิดว่าเธออาจตัดสินใจเดินจากไปจริง ๆ หัวใจกลับรู้สึกวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก วันต่อมา ภาคินไปโรงพยาบาลตามปกติ อรยาดูสดใสขึ้นมาก หมอบอกว่าอีกไม่นานก็สามารถกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ "วันนี้ดูเหนื่อยนะ" หญิงสาวสังเกตเห็นทันที ภาคินยิ้มบาง ๆ "นิดหน่อย" "เรื่องงานเหรอ" "..." "หรือเรื่องภรรยา" ประโยคหลังทำให้ชายหนุ่มชะงัก อรยาหัวเราะเบา ๆ "ฉันเดาถูกสินะ" ภาคินถอนหายใจ ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้ "ฉันแสดงออกชัดขนาดนั้นเลยเหรอ" "มาก" คำตอบตรงไปตรงมาทำเอาเขาหลุดหัวเราะ เป็นครั้งแรกในหลายวัน "เมื่อก่อนเวลาคุณมาหาฉัน" อรยาพูดต่อ "คุณจะคุยเรื่องงาน" "หรือไม่ก็เรื่องธุรกิจ" "..." "แต่ช่วงนี้" เธอยิ้มอ่อน "คุณพูดถึงคุณพิมพ์บ่อยมาก" ภาคินนิ่งไป เมื่อนึกย้อนกลับ มันก็จริง เขาพูดถึงพิมพ์ชนกบ่อยกว่าที่คิด พูดถึงตอนที่เธอทำอาหาร

บรรยากาศบริเวณทางออกสวนดอกไม้เงียบลงทันที เมื่อผู้ชายสองคนยืนเผชิญหน้ากัน คนหนึ่งคือภาคิน สามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย อีกคนคือธาม ผู้ชายที่พร้อมจะเข้ามาดูแลพิมพ์ชนกในวันที่เธออ่อนแอ และตรงกลาง คือหญิงสาวที่กำลังทำตัวไม่ถูก "พี่ธาม..." พิมพ์ชนกเอ่ยเรียกเบา ๆ ธามยิ้มอ่อน ก่อนยื่นช่อดอกไม้สีขาวให้ "ยินดีด้วย" "ยินดี?" "เห็นพิมพ์กลับมายิ้มได้อีกครั้ง" คำพูดนั้นทำให้เธอชะงัก เพราะตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา มีคนสังเกตเห็นความรู้สึกของเธอเสมอ ยกเว้นคนที่เธอรัก อย่างภาคิน หรืออย่างน้อย... ก็เคยเป็นแบบนั้น "ขอบคุณค่ะ" พิมพ์ชนกกำลังจะรับดอกไม้ แต่มีมือหนึ่งยื่นเข้ามาก่อน ภาคิน เขารับช่อดอกไม้แทนเธอ หน้าตาเฉย "ขอบคุณ" ธามเลิกคิ้ว "ผมให้พิมพ์" "ภรรยาผมรับแล้ว" ภาคินตอบเรียบ ๆ ทั้งที่คนรับคือเขา จนพิมพ์ชนกแทบสำลักอากาศ ส่วนธามกลับหัวเราะออกมา "คุณภาคิน" "..." "คุณหึงเก่งกว่าที่ผมคิดนะ" คำพูดนั้นแทงใจดำเต็ม ๆ แต่ภาคินยังคงหน้านิ่ง "ผมไม่จำเป็นต้องตอบ" "จริงเหรอครับ" รอยยิ้มของธามยังสุภาพ แต่สายตาจริงจังขึ้น "งั้นก็ดี" "..." "เพราะผมตั้งใจจะจีบพิมพ์จริง ๆ" เงี

หลังจากอรยาจากไป พิมพ์ชนกยังคงนั่งอยู่ในห้องทำงาน กล่องของขวัญเล็ก ๆ วางอยู่บนโต๊ะ ข้างในเป็นสร้อยข้อมือเงินเส้นบาง พร้อมการ์ดใบหนึ่ง ลายมือสวยงามของอรยาเขียนไว้ว่า "ขอบคุณที่เข้ามาทำให้เขามีความสุข ดูแลเขาแทนฉันด้วยนะ" หญิงสาวอ่านซ้ำหลายรอบ ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลง หัวใจสั่นไหวจนควบคุมไม่อยู่ ที่ผ่านมา เธอพยายามบอกตัวเองว่าอย่าหวัง อย่าฝัน อย่าคิดเข้าข้างตัวเอง แต่วันนี้ คนที่เคยเป็นรักแรกของภาคิน กลับเป็นคนมายืนยันว่า เขารักเธอ ค่ำวันนั้น พิมพ์ชนกกลับถึงคฤหาสน์ช้ากว่าปกติ แต่ทันทีที่เดินเข้าบ้าน ก็ต้องชะงัก เพราะโต๊ะอาหารถูกจัดเอาไว้เรียบร้อย มีอาหารหลายอย่างที่เธอชอบ พร้อมเทียนหอมกลิ่นอ่อน ๆ บรรยากาศเหมือนร้านอาหารหรู "นี่..." "กลับมาแล้วเหรอ" เสียงทุ้มดังขึ้น ภาคินเดินออกมาจากห้องครัว ในชุดเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อขึ้น ดูหล่อจนใจสั่น แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าคือ เขากำลังถือจานอาหารอยู่ "คุณทำอาหาร?" พิมพ์ชนกถามอย่างไม่อยากเชื่อ "อืม" "คุณเนี่ยนะ" "ชลธีบอกว่าผู้หญิงชอบ" หญิงสาวหลุดหัวเราะทันที จนภาคินยิ้มตาม "งั้นถ้าไม่อร่อย" "..." "ไปด่าชลธี" "ฮ่า

หนึ่งเดือนต่อมา ชีวิตของภาคินและพิมพ์ชนกเปลี่ยนไปอย่างมาก หลังจากคืนที่ทั้งคู่เปิดใจให้กัน ความสัมพันธ์ก็ค่อย ๆ เติบโตขึ้นทุกวัน จากสามีภรรยาที่อยู่ด้วยกันเพราะสัญญา กลายเป็นคู่รักที่ใช้ชีวิตร่วมกันจริง ๆ ภาคินกลับบ้านเร็วขึ้น พาเธอไปทานอาหาร ดูแลทุกเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ จนบางครั้งพิมพ์ชนกยังอดสงสัยไม่ได้ ว่านี่คือผู้ชายคนเดียวกับที่เธอแต่งงานด้วยจริงหรือเปล่า เช้าวันหนึ่ง พิมพ์ชนกกำลังนั่งทานอาหารเช้า แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา "อึก..." หญิงสาวรีบลุกขึ้น ก่อนวิ่งเข้าห้องน้ำทันที ภาคินที่กำลังอ่านเอกสารอยู่ตกใจ รีบตามไป "พิมพ์!" เมื่อเข้าไปถึง เขาก็เห็นเธอกำลังอาเจียนอยู่หน้าอ่างล้างหน้า สีหน้าซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด "เป็นอะไร" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวล พิมพ์ชนกส่ายหน้า "ไม่รู้ค่ะ" "เมื่อคืนกินอะไรผิดหรือเปล่า" "ไม่นะคะ" ภาคินขมวดคิ้ว ก่อนยื่นน้ำให้เธอ แล้วพาไปนั่งพัก แต่ตลอดทั้งวัน อาการคลื่นไส้ก็ไม่หาย จนเจ้าพ่อมาเฟียเริ่มนั่งไม่ติด บ่ายวันเดียวกัน โรงพยาบาลเอกชน ภาคินพาพิมพ์ชนกมาตรวจอย่างเร่งด่วน แม้เจ้าตัวจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่เขาไม

สามเดือนต่อมา หน้าท้องของพิมพ์ชนกเริ่มนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทุกคนในบ้านต่างตื่นเต้นกับสมาชิกตัวน้อยที่กำลังเติบโต โดยเฉพาะภาคิน ที่ตอนนี้เข้าสู่โหมด "คุณพ่อคลั่งรัก" อย่างสมบูรณ์แบบ จนบางครั้งพิมพ์ชนกยังอดขำไม่ได้ เช้าวันหนึ่ง ภาคินกำลังนั่งประชุมกับผู้บริหารระดับสูง บรรยากาศเคร่งเครียดตามปกติ จนกระทั่งโทรศัพท์ของเขาสั่น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ "พิมพ์ ❤️" ทันทีที่เห็น เจ้าพ่อมาเฟียผู้เย็นชาก็รีบกดรับ โดยไม่สนใจสายตาของคนทั้งห้อง "ว่าไง" น้ำเสียงอ่อนลงทันที จนกรรมการบางคนแทบสำลักกาแฟ "คุณคะ" เสียงหวานดังมาจากปลายสาย "ลูกดิ้น" ภาคินลุกพรวดจากเก้าอี้ "อะไรนะ" "ลูกดิ้นค่ะ" "..." "คุณอยู่ไหน" "ประชุม" "งั้นประชุมต่อเถอะค่ะ" "ไม่" พูดจบ เขาก็กดวางสายทันที ก่อนหยิบสูทแล้วเดินออกจากห้อง ทิ้งผู้บริหารหลายสิบคนให้นั่งงง "ท่านประธานจะไปไหนครับ" เลขาฯ รีบถาม ภาคินตอบสั้น ๆ "ลูกดิ้น" แล้วก็หายตัวไปทันที หนึ่งชั่วโมงต่อมา คฤหาสน์ภาคิน ชายหนุ่มแทบวิ่งขึ้นบันได ก่อนเปิดประตูห้องนอนเข้าไป "พิมพ์!" หญิงสาวที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ถึงกับตกใจ "คุณกลับมาทำไม"