Semua Bab เล่ห์รักคามิน: Bab 11 - Bab 20

เสียงเพลงจังหวะหนักแน่นจากลำโพงในผับที่ครื้นเครงดังกึกก้องไปทั่วเมื่อคามินก้าวเข้าไปข้างใน กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับหมอกควันเบาบางลอยคลุ้งทำให้สถานที่แห่งนี้ดูเต็มไปด้วยความวุ่นวายและความสนุกสนานของผู้คนในมุมหนึ่งที่โต๊ะใกล้บาร์ คามินสังเกตเห็นกลุ่มเพื่อนๆ ของเขานั่งรออยู่แล้ว คนหนึ่งยกแก้วเบียร์ในมือขึ้นเป็นเชิงส่งสัญญาณเรียก“เฮ้! ไอ้คามิน! นึกว่าแกจะไม่มาซะแล้ว” รวิชญ์ หนึ่งในเพื่อนสนิทของเขาตะโกนข้ามเสียงเพลงคามินเดินตรงไปพร้อมรอยยิ้มเล็กๆ ประดับมุมปาก “ก็งานมันเพิ่งเลิก ”เขาทรุดตัวนั่งลงข้างๆ รวิชญ์ พลางรับแก้วเบียร์ที่เพื่อนอีกคนยื่นให้มา “ดื่มก่อนเลยแก ฉลองไงที่แกออกจากบ้านมาได้ คืนนี้ไม่มีใครมาห้ามแน่”คามินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้นชนกับพวกเขา เสียงชนแก้วดังกังวานก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะครื้นเครงของเพื่อนๆกลุ่ม“ว่าแต่ช่วงนี้ดูแกเครียดๆ นะคามิน มีเรื่องอะไรหรือเปล่าวะ?” ตฤณถามพลางจ้องมองเขาด้วยสายตาแฝงความห่วงใย “เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าวะ? งานหนักเหรอ?”“เปล่า...” คามินตอบเลี่ยงๆ พร้อมยกแก้วขึ้นดื่มอีกอึก “ตอนนี้ฉันไม่อยากคิดอะไร ”“ดี! นั่นล่ะที่แกควรทำเมาเต็มทีเว้ย” รวิชญ

เมื่อกลับถึงบ้าน ทันทีที่ประตูหน้าปิดลง ความเงียบสงบที่ควรจะเป็นกลับถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศตึงเครียด คามินเดินนำปรางค์แก้วเข้ามา ใบหน้าเรียบนิ่งแต่ดวงตาวาววับด้วยอารมณ์ที่เก็บไว้ไม่มิดปรางค์แก้ววางกระเป๋าไว้บนโต๊ะอย่างเบามือ เธอไม่ได้พูดอะไร รู้ดีว่าความไม่พอใจของคามินมีมากพอที่จะระเบิดได้ทุกวินาที“คืนนี้สนุกดีไหม?” คามินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเย็นชาอย่างที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเต็มไปด้วยความประชดประชันปรางค์แก้วหันมามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสงบนิ่ง แต่มีแววตัดพ้อแทรกอยู่จางๆ “ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากเดิมหรอกค่ะ เพื่อนๆ เขาอยากให้ฉันผ่อนคลาย”“ผ่อนคลาย?” เขาหัวเราะเสียงต่ำ แววตามีแต่ความเย้ยหยัน "การที่ผู้ชายแปลกหน้าเข้ามาขอชนแก้วนั่นคือการผ่อนคลายสำหรับเธอเหรอ?”เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามสงบใจตัวเอง “ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด เขาแค่มาขอชนแก้ว ฉันปฏิเสธไปแล้ว”“ปฏิเสธ?” คามินก้าวเข้ามาใกล้ ยืนจ้องเธอด้วยสายตาคมดุ “ผมไม่ชอบให้ใครมาเข้าใกล้คุณแบบนั้น โดยเฉพาะต่อหน้าผม”เธอยิ้มบางๆ แต่กลับมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ในแววตา “ก็คุณไม่ชอบฉันไม่ใช่เหรอคะคุณคามิน แล้วทำไมถึงต้องมาคอยสนใจว่าฉันจะเจอใครหรือพู

เช้าวันใหม่ คามินเอนตัวพิงหัวเตียง ดวงตาคมจับจ้องไปที่ร่างบางของปรางค์แก้วที่รีบคว้าชุดคลุมแล้วเดินหนีเขาเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ท่าทางนั้นทำให้เขายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์และจับจุดเธอได้เขายกมือขึ้นลูบปลายคางอย่างครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินใจลุกจากเตียงอย่างไม่รีบร้อน ร่างสูงก้าวไปที่หน้าประตูห้องน้ำ ยืนรออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเคาะประตูเบาๆก๊อก ก๊อก"คุณจะหลบหน้าผมไปถึงเมื่อไหร่กัน หืม?"เสียงทุ้มดังลอดเข้าไปด้านใน ทำให้คนที่กำลังยืนใจเต้นระรัวถึงกับเม้มริมฝีปากแน่น เธอไม่ตอบ กลั้นหายใจหวังให้เขาคิดว่าเธอไม่ได้ยินแต่คามินรู้ทัน"ผมให้เวลาคุณอีกห้านาที ถ้ายังไม่ออกมา..." เขาเว้นช่วงนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงขี้เล่นแต่แฝงไปด้วยการขู่เล็กๆ"...ผมจะเปิดเข้าไปเอง"ปรางค์แก้วเบิกตากว้าง รีบหมุนลูกบิดประตูออกมาแทบจะทันที แต่ไม่ทันให้เธอได้ตั้งตัว คามินก็ใช้จังหวะนั้นดันประตูเข้ามา ประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว"ตื่นมาก็หนีผมแบบนี้..." เขากระซิบเสียงพร่า สายตาจับจ้องริมฝีปากที่แดงระเรื่อจากเมื่อคืน"คิดว่าเมื่อคืนผมใจดีแล้วเหรอ?"“คามิน! คุณจะทำอะไรเนี่ย” เสียงปรางค์แ

อริสาเดินเข้ามาในบ้านของคามินพร้อมเอกสารในมือ ท่าทีมั่นอกมั่นใจเหมือนเช่นเคย เธอส่งยิ้มสดใสให้ป้าสายที่เปิดประตูต้อนรับ ก่อนจะมองรอบๆ อย่างสำรวจ“คามินล่ะคะ” เสียงของอริสาดูอ่อนโยน แต่แฝงด้วยจุดประสงค์ชัดเจน“คุณคามินอยู่ในห้องทำงานค่ะ คุณอริสาเชิญเข้ารอในห้องรับแขกก่อนนะคะ” ป้าสายตอบด้วยรอยยิ้ม ก่อนเดินไปบอกนายใหญ่ในบ้านอริสาวางเอกสารลงบนโต๊ะกลาง พร้อมนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม เธอกวาดสายตาไปรอบห้องรับแขกอันกว้างขวาง แอบพินิจบ้านหลังงามด้วยสายตาชื่นชมไม่นาน คามินเดินออกมาจากห้องทำงาน ใบหน้าเรียบนิ่ง แต่ในแววตามีแววไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก“มีอะไรสำคัญขนาดที่ต้องเอามาถึงนี่” เสียงทุ้มของเขาเจือความไม่สบอารมณ์อริสาหันมายิ้มให้เขาทันที “ก็แค่เอกสารด่วนที่ต้องใช้เซ็นให้จบวันนี้ค่ะ สาเห็นคุณไม่เข้าออฟฟิศ เลยต้องนำมาส่งเอง”คามินรับเอกสารมาพลิกดูอย่างรวดเร็ว ก่อนเซ็นชื่อบนกระดาษด้วยความรวดเร็วเช่นกัน “ถ้าคราวหน้ามีอะไร โทรมาเรียกคนมารับเอกสารก็ได้ ไม่ต้องลำบากมาเองหรอกนะอริสา” น้ำเสียงเขาเจือความประชด“ลำบากอะไรกันคะ มันเป็นหน้าที่ของสาอยู่แล้วนะคะคามิน” อริสาพูดพร้อมยิ้มบางอย่างมีเลศนัย

ปรางค์แก้วก้าวลงจากรถเมื่อทั้งคู่กลับถึงบ้าน ไฟสลัวๆ จากประตูรั้วหน้าบ้านสะท้อนเงาของเธอที่เดินเข้าไปอย่างเงียบๆ เธอไม่เอ่ยคำใด มีเพียงเสียงกริ๊กของประตูที่เปิดออก กับรองเท้าที่วางลงบนชั้นข้างประตูเท่านั้นที่บ่งบอกถึงการกลับมาถึงบ้านคามินเดินตามเข้ามาเงียบๆ เขามองเธอด้วยสายตานิ่งลึก สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ยังอัดอั้นอยู่ในบรรยากาศรอบตัว“เหนื่อยไหม” เสียงเขาถามขึ้นในที่สุดปรางค์แก้วหันมามอง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เธอไม่ได้ตอบอะไรนอกจากคำสั้นๆ “ค่ะ” แล้วหันกลับเดินขึ้นบันไดคามินมองตามเธออย่างไม่สบายใจ ก่อนจะถอนหายใจและเดินตามขึ้นไปช้าๆเธอหยุดที่ประตูห้อง หันมามองเขาสบตาเพียงชั่ววินาทีหนึ่งก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ราวกับเธอกำลังปิดกั้นทุกสิ่งด้วยการล็อกทุกความรู้สึกไว้ในใจ“ปรางค์”เสียงเรียกของเขาทำให้เธอหยุดมือที่กำลังจะปิดประตู เขาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าประตู มองเธออย่างจริงจัง“คุณมีอะไรจะพูดกับผมไหม”คำถามของเขาทำให้เธอนิ่งไป เธอเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกสายตามองเขา“คุณคิดว่าฉันจะพูดอะไรล่ะคะ” เสียงของเธอราบเรียบ แต่ในความราบเรียบนั้นกลับซ่อนความอึดอัดและเจ็บปวดไว้อย่างชัดเจนคามินข