Semua Bab เล่ห์รักคามิน: Bab 21 - Bab 30

หลายวันผ่านไป ช่วงเย็นในบริษัทของคามิน ออฟฟิศที่เคยเต็มไปด้วยความเร่งรีบ เริ่มเข้าสู่ความสงบเงียบเมื่อเวลาเลิกงานมาถึง คามินที่ยังยุ่งกับเอกสารอยู่ในห้องทำงาน ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู“คุณคามินคะ มีแขกมาพบค่ะ” เสียงของอริสาดังผ่านประตูเข้ามาคามินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ใคร”“คุณธาวินค่ะ เขารอคุณอยู่ที่ห้องรับรองค่ะ”ชื่อที่ได้ยินทำให้มือที่กำลังจับปากกาของเขาหยุดชะงัก ดวงตาคมมีแววของความไม่พอใจพาดผ่าน ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไปเมื่อเขาเปิดประตูห้องรับรอง ภาพของธาวินที่นั่งสบายๆ อยู่บนโซฟาก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มทักทาย“คุณธาวิน” น้ำเสียงคามินราบเรียบ แต่กลับสะกดความรู้สึกหลากหลายไว้“ไง คุณคามิน ไม่เจอกันนานเลยนะครับ” ธาวินเอ่ยขึ้น รอยยิ้มดูผ่อนคลายเกินกว่าที่ควรจะเป็นในสายตาคามิน“คุณธาวินมีธุระอะไรเร่งด่วนหรือเปล่าครับ” คามินถามตรงไปตรงมาธาวินหัวเราะเบาๆ “เปล่า ผมแค่แวะมาหาปรางค์แก้ว”ชื่อของเธอทำให้ความอดทนของคามินสั่นคลอนเล็กน้อย“ปรางค์แก้ว คุณมีธุระอะไรกับภรรยา

"คุณคามินคะ จะรับชาหน่อยไหมคะ เผื่อจะช่วยให้อารมณ์ดีขึ้น"คามินเหลือบตามอง แต่กลับไม่มีอารมณ์จะตอบรับหรือปฏิเสธ ป้าสายเลยวางถาดไว้ข้างๆ อย่างรู้ใจก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยน"เรื่องชีวิตคู่มันไม่ง่ายหรอกค่ะคุณคามิน บางครั้งคนเราก็พูดไปเพราะอารมณ์"" แต่ถ้าคิดให้รอบคอบ บางคำมันอาจทำร้ายใจคนฟังได้โดยไม่ตั้งใจ"คำพูดของป้าสายแทงลึกเข้ามาในใจเขา คามินได้แต่พยักหน้ารับเงียบๆเสียงถอนหายใจของเขาดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ป้าสายจะเดินจากไป ทิ้งเขาไว้กับความคิดที่วุ่นวายขณะเดียวกัน บนชั้นสองของบ้าน ปรางค์แก้วนั่งเงียบอยู่ริมเตียงผ้าขนหนูพันศีรษะยังหมาดน้ำจากการอาบน้ำ เธอเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง รู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบีบรัดเธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเลือกใช้คำว่าหย่าทั้งที่มันคือคำที่เธอเองเคยกลัวที่สุดเมื่อเริ่มต้นการแต่งงานครั้งนี้ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า มันอาจเป็นคำเดียวที่ปลดปล่อยเธอออกจากความอึดอัดนี้ได้เสียงเปิดประตูดังขึ้น เธอเหลียวกลับไปเห็นคามินยืนอยู่ที่ประตู แสงไฟอ่อนในห้องสะท้อนใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า"ผม" เขาเริ่มพูด แต่เหมือนคำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ ดวงตาคม

เธอแอบมองใบหน้าของเขาแบบเงียบ ๆ ใกล้ขนาดนี้เธอถึงได้สังเกตว่าความเข้มของชายหนุ่มไม่ได้มาจากเพียงรูปลักษณ์ แต่ยังจากความสงบที่เขาแสดงออกมาแม้ในยามหลับความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเธอ มันเป็นความอบอุ่นแปลกประหลาดที่เธอไม่คุ้นชิน และในขณะเดียวกันก็ไม่อยากปล่อยให้มันหลุดลอยไป“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงนุ่ม ๆ แฝงความอ่อนโยนทำให้เธอตกใจเล็กน้อย คามินลืมตาขึ้น พร้อมกับยิ้มอ่อน ๆ ให้เธอ"ค่ะตื่นแล้ว แต่คุณยังหลับอยู่ ฉันก็เลยไม่อยากปลุก" เธอรีบตอบอย่างมีพิรุธคามินกระชับอ้อมแขนมากขึ้น ทำให้เธอขยับตัวไปไหนไม่ได้ "หลับต่ออีกหน่อยก็ได้เช้าแบบนี้ไม่ต้องรีบไปไหนหรอก ผมยากนอนต่อสักพัก"ปรางค์แก้วอึ้งไป แต่ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยสัมผัสอบอุ่นที่แปลกใหม่ในอ้อมกอดของเขา...คามินยังคงกอดปรางค์แก้วไว้แน่น ราวกับว่าอ้อมกอดนี้เป็นพื้นที่เดียวที่เขาอยากอยู่ในช่วงเวลานี้ เขาพิงคางไว้บนไหล่ของเธอ ขณะที่เธอพยายามขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหลีกเลี่ยงความอึดอัด"คามินเช้าแล้วนะคะ คุณไม่คิดจะลุกเลยเหรอ" เธอเอ่ยขึ้นพร้อมกับผลักไหล่เขาเบา ๆเขาหลับตาพริ้ม ยิ้มขำ "ยังหรอกขอแค่อีกห้านาทีก็พอ ผมอ

ค่ำคืนนี้เป็นอีกคืนที่สำคัญสำหรับคามิน งานเลี้ยงนี้ถูกจัดขึ้นเพื่อฉลองการควบรวมกิจการครั้งใหญ่ของบริษัทในเครือ ซึ่งแน่นอนว่าบรรดานักธุรกิจระดับสูง นักลงทุน รวมถึงบุคคลที่มีอิทธิพลในวงการต่างตบเท้าเข้าร่วมงานกันอย่างคับคั่งปรางค์แก้วเองก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะต้องมายืนอยู่ในสถานที่แบบนี้ ในฐานะคู่ชีวิตของคามินตั้งแต่เช้าวันนี้ คามินเป็นคนจัดการทุกอย่างให้เธอ เขาเลือกชุดราตรีที่เหมาะสมให้เธอสวมใส่ด้วยตัวเอง และยืนกรานว่าจะให้ช่างแต่งหน้าฝีมือดีที่สุดมาช่วยดูแล“คุณไม่ต้องกังวลอะไร แค่ยืนอยู่ข้างผมก็พอ” เขาพูดกับเธอขณะที่ประคองเธอขึ้นรถลิมูซีนคันหรู“ฉันกังวลว่าฉันจะทำอะไรผิดมากกว่า” เธอสารภาพตรงๆ“คุณไม่มีวันผิดหรอก” คามินสบตาเธอด้วยแววตาหนักแน่น “คุณคือภรรยาของผม นั่นก็เพียงพอแล้ว”คำพูดของเขาทำให้ปรางค์แก้วเงียบไป หัวใจเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อรถเคลื่อนตัวเข้าสู่บริเวณโรงแรมระดับห้าดาวที่ใช้เป็นสถานที่จัดงาน ปรางค์แก้วรู้สึกได้ถึงบรรยากาศหรูหราและเป็นทางการ แขกเหรื่อมากมายเดินเข้าออกอย่างสง่างามเมื่อประตูรถถูกเปิดออก คามินยื่นมือให้เธอจับอย่างอ่อนโยน “พร้อมไหม”เธอสูดลมหา

ปรางค์แก้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อสัมผัสจากปลายนิ้วของคามินยังคงกดแนบอยู่ใต้คางของเธอ ดวงตาคมคายที่จับจ้องมานั้นเต็มไปด้วยความแน่วแน่และมั่นคง"คุณเปลี่ยนใจแล้วทำไมล่ะคะ" เธอถามเสียงเบา ความสับสนในใจทำให้เธอไม่อาจละสายตาไปจากเขาได้คามินยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มหน้าเข้าใกล้เธอมากขึ้นจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน "เพราะผมอยากให้คุณเป็นของผมคนเดียวไม่ใช่แค่ในฐานะภรรยาตามกฎหมาย แต่เป็นผู้หญิงที่ผมรัก"คำพูดนั้นทำให้หัวใจของปรางค์แก้วกระตุกวูบ ความอบอุ่นและอ่อนโยนที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของเขาทำให้เธอหวั่นไหว“หรือว่าคุณยังอยากหย่ากับผม” คามินถามกลับ ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดอยู่ใกล้ๆเธอเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจของเธอเต้นแรงเกินกว่าที่จะโกหกตัวเองได้ แต่เธอก็ยังไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมจะยอมรับความรู้สึกของตัวเองมากแค่ไหน“ฉัน” เธอพยายามจะตอบ แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ที่ลำคอคามินเห็นเธอนิ่งไป ก็ยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ปรกแก้มของเธออย่างอ่อนโยน "ไม่เป็นไร ผมจะรอรอจนกว่าคุณจะยอมรับว่าคุณรักผม"เขาโน้มตัวเข้าใกล้เธออีกครั้ง ก่อนจะกดจูบแผ่วเบาที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยนปรางค์แก้วหลับตาลง ปล่อยให้ความรู