คนไร้ใจย่อมไม่ทุกข์เท่าคนมีรัก의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

เมื่อเห็นว่าคนที่อยู่หน้าประตูคือลู่ฉืออัน สีหน้าของเธอก็พลันเปลี่ยนเป็นดีใจ ทว่าเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ห้องนั่งเล่นกำลังรกเละเทะ น้ำเสียงจึงลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย ในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาข้ออ้าง“ฉืออัน ทำไมกลับมาล่ะคะ”“วันนี้ฉัน...”ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ ฝ่ามือใหญ่ของลู่ฉืออันก็บีบคอเธอเอาไว้แน่น เส้นเลือดบนใบหน้าปูดโปน ดูราวกับวิญญาณร้ายที่ปีนขึ้นมาจากขุมนรก“เซี่ยหร่าน เธอมันสมควรตาย!”เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเซี่ยหร่านที่แสร้งทำเป็นอ่อนแอไร้เดียงสาและไม่มีทีท่าว่าจะแย่งชิงอะไรกับเสิ่นชูถังต่อหน้าเขา ลับหลังกลับมีใบหน้าที่น่าสะอิดสะเอียนแบบนี้สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดเมื่อใกล้ตายทำให้เซี่ยหร่านใช้สองมือทุบตีฝ่ามือใหญ่ของลู่ฉืออันอย่างสุดชีวิต ทว่าเขากลับไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือเลยแม้แต่น้อย ฝ่ามือใหญ่ค่อย ๆ บีบแน่นขึ้น ถ้อยคำที่พ่นออกมาแฝงไปด้วยความเคียดแค้นลึกถึงกระดูก“ตั้งแต่แรกฉันก็เคยเตือนเธอไปแล้ว ว่าเรื่องของเราห้ามให้ถังถังรู้ แต่เธอกลับกล้าเอาเรื่องนี้ไปบอกถังถังลับหลังฉันงั้นเหรอ!”“เธอเป็นแค่ของเล่นที่ฉันเลี้ยงไว้ข้างนอก ในเมื่อเธอไม่รู้ตำแหน่งตัวเอง ก็อย่าหาว่าฉันใ

เซี่ยหร่านเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อเธอคิดไม่ถึงเลยว่าลู่ฉืออันจะทำหมันแล้ว!ตอนที่มีอะไรกันลู่ฉืออันไม่เคยป้องกันเลย เธอจึงคิดว่านี่คือการแสดงออกว่าลู่ฉืออันอนุญาตให้เธอตั้งท้องลูกของเขาได้แม้ว่าเวลาจะผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วหน้าท้องของเธอจะยังคงไม่มีวี่แววใด ๆ แต่เธอรู้ดีว่าครอบครัวเศรษฐีไม่มีทางยอมให้สายเลือดของตัวเองตกตระกำลำบากอยู่ข้างนอก ขอแค่รั้งลู่ฉืออันไว้ให้ได้ก่อน รอให้เธอเข้าไปอยู่ในตระกูลลู่สำเร็จและได้อยู่กับเขาทุกวัน จะต้องตั้งท้องสำเร็จแน่ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะเดิมพันสักครั้งแต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าลู่ฉืออันจะทำหมันเพื่อเสิ่นชูถังไปแล้ว!ลู่ฉืออันคลายมือที่บีบคอเธอออก เขาก้มมองเธอจากมุมสูง ภายในดวงตาปราศจากความรู้สึกใด ๆ“ฉันไม่สนหรอกนะว่าในท้องของเธอจะเป็นลูกของใคร มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันทั้งนั้น”“ตั้งแต่วันนี้ไป เธอถูกไล่ออกแล้ว ทางที่ดีเธอควรจะรู้จักเจียมตัวแล้วไสหัวไปจากเมืองนี้ซะ”ลู่ฉืออันประกาศยุติความสัมพันธ์ในครั้งนี้ความสิ้นหวังค่อย ๆ เติมเต็มเข้ามาในใจของเซี่ยหร่าน แต่เธอยังคงไม่อยากยอมแพ้ต่อบ่อเงินบ่อทองอย่างลู่ฉืออัน จึงรีบสารภาพความจริง“ฉันไ

นับตั้งแต่เสิ่นชูถังจากไป ก็ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้วแต่ลู่ฉืออันก็ยังคงไม่ได้รับข่าวคราวใด ๆ เกี่ยวกับเธอเลยเขาจ้างคนมากู้คืนไฟล์รูปถ่ายในห้องลับทั้งหมด พรินต์ออกมาและนำไปแปะไว้ในห้องลับอีกครั้งตอนนี้ลู่มู่เฉินก็ไม่ยอมไปโรงเรียนอีกแล้ว เขาหมกตัวอยู่ในห้องลับทั้งวัน แม้กระทั่งกลางคืนตอนนอนหลับ ในมือก็ต้องกำรูปถ่ายที่มีเสิ่นชูถังเอาไว้ลู่ฉืออันขยายขอบเขตการค้นหา ถึงขั้นนำข่าวการตามหาเสิ่นชูถังไปโพสต์ลงบนอินเทอร์เน็ต โดยหวังว่าหากมีใครพบเห็นเธอ จะแจ้งให้เขาทราบได้ทันทีทว่าชาวเน็ตไม่ได้รู้เลยว่าการจากไปของเสิ่นชูถังเป็นเพราะการนอกใจของลู่ฉืออัน พวกเขาเพียงแค่คิดว่าเสิ่นชูถังต้องพบเจอกับเหตุร้ายอะไรบางอย่าง“พระเจ้าช่วย คุณนายลู่คงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ หรือว่าจะถูกลักพาตัวไป”“ได้ยินมาว่าช่วงนี้ประธานลู่ร้อนใจจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว”“เฮ้อ เป็นคู่สามีภรรยาที่รักใคร่แบบหาได้ยากในตระกูลเศรษฐี หวังว่าประธานลู่จะตามหาคุณนายลู่พบไว ๆ นะ ฉันยังอยากเห็นพวกเขาโชว์ความหวานให้คนโสดอิจฉาอยู่นะ”“ประธานลู่รักคุณนายลู่อย่างลึกซึ้งไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริง ๆ”“ช่วงนี้คุณชายตระกูลลู่ก็ร้อง

เสิ่นชูถังที่กลับมายังโลกเดิมตื่นขึ้นมาบนเตียง เธอหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าออกมาดู ก็พบว่าเวลาได้ย้อนกลับไปเมื่อหกปีก่อนแล้วเธอลุกขึ้นเดินไปที่ห้องน้ำ มองใบหน้าที่ดูเด็กลงไปมากอย่างเห็นได้ชัดในกระจกเธอถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า เธอใช้เวลาอยู่ในโลกภารกิจมาถึงสิบปี แต่โลกจริงเพิ่งผ่านไปแค่สี่ปีเท่านั้นนั่นก็หมายความว่าตอนนี้เธอไม่ใช่เสิ่นชูถังในวัย 29 ปี แต่เป็นเสิ่นชูถังในวัย 23 ปีเมื่อมองสำรวจห้องที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาห้องนี้ เธอกลับมีความรู้สึกราวกับได้เกิดใหม่ในอีกภพชาติหนึ่งเสียงเปิดประตูทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์ความคิด เธอเปิดประตูห้องนอนออกไปเผชิญหน้ากับคุณนายเสิ่นที่ไม่ได้พบหน้ากันมานานถึงสิบปีคุณนายเสิ่นเพิ่งจะซื้อกับข้าวกลับมาและเตรียมตัวจะเดินเข้าครัว หางตากลับเหลือบไปเห็นคนยืนอยู่หน้าห้องนอนของลูกสาวเธอกำลังจะตะโกนเรียกคนเพราะคิดว่าขโมยขึ้นบ้าน แต่กลับพบว่าใบหน้าของคนคนนั้นช่างคุ้นเคยเหลือเกินเรี่ยวแรงในมือพลันหายไป ถุงร่วงหล่นลงพื้น ผักในถุงหล่นกระจายเกลื่อนกลาดทว่าในเวลานี้คุณนายเสิ่นกลับไม่มีกะจิตกะใจจะมาสนใจเธอก้าวเดินออกไปทีละก้าวอย่างยากลำบาก ขาทั้งสองข

เสิ่นชูถังได้ยินดังนั้นก็รู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย“หนูเรียกฉันว่าอะไรนะ”เด็กหญิงตัวน้อยยังคงซบอยู่ในอ้อมกอดของเธอ ร้องเรียกแม่ด้วยน้ำเสียงอู้อี้เสิ่นชูถังมั่นใจมากว่าตัวเองเคยคลอดแค่ลู่มู่เฉินคนเดียว เธอไม่มีทางมีลูกสาววัยสามขวบได้หรอกเธอคิดว่าบางทีเด็กหญิงตัวน้อยอาจจะจำคนผิด ตอนที่กำลังเตรียมจะอุ้มเธอขึ้นมาเพื่อส่งไปสถานีตำรวจให้ตามหาพ่อแม่ เสียงผู้ชายคนหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลัง“เยว่เยว่!”เด็กหญิงตัวน้อยเงยหน้าขึ้นทันที และตะโกนไปทางคนที่กำลังเดินมา“พ่อคะ แม่กลับมาแล้ว!”เมื่อชายคนนั้นมองเห็นใบหน้าของเสิ่นชูถังชัดเจนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง“เสิ่นชูถัง?!”เสิ่นชูถังมองใบหน้าที่แปลกตานี้ พยายามค้นหาในหัวอย่างหนัก แต่ก็ยังคงไม่พบความทรงจำใด ๆความทรงจำของเธอที่มีต่อโลกใบนี้หยุดอยู่เมื่อสิบปีก่อน ต่อให้เมื่อก่อนพวกเขาจะรู้จักกันจริง ๆ แต่ไม่ได้เจอกันมาสิบปี ความทรงจำในอดีตก็เลือนลางไปนานแล้วชายหนุ่มเห็นเธอมีสีหน้างุนงง ภายในดวงตาก็ปรากฏความรู้สึกอ้างว้างวาบผ่าน ก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาก่อน“ผมกู้สิงโจว เป็นรุ่นพี่ที่แก่กว่าคุณสองปี เมื่อก่อนเราเคยอยู่ชมรมเดียวกัน คุณยังจำได้ไ