คนไร้ใจย่อมไม่ทุกข์เท่าคนมีรัก

ในเวลานี้โทรทัศน์กำลังถ่ายทอดสดภาพของลู่ฉืออัน ประธานลู่ซื่อกรุ๊ปกับลู่มู่เฉินผู้เป็นลูกชายกำลังลงจากเครื่องบิน

ลู่ฉืออันอุ้มลูกชายลู่มู่เฉินก้าวยาว ๆ เดินไปข้างหน้า

นักข่าววิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปถามจี้

“ประธานลู่ ได้ยินมาว่าเมื่อวานคุณประชุมที่ฝรั่งเศสเสร็จก็นั่งเครื่องบินกลับมาทั้งคืน ทำไมถึงได้รีบร้อนขนาดนี้ มีธุระสำคัญอะไรหรือเปล่าครับ”

ลู่ฉืออันที่ไม่เคยมียิ้มหยอกล้อแวดวงธุรกิจ เวลานี้กลับเผยรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยนให้กับกล้อง

“วันนี้เป็นวันเกิดภรรยาของผม ผมกับลูกชายก็ต้องกลับมาอยู่กับเธออยู่แล้วครับ”

“สำหรับผมแล้ว เรื่องที่เกี่ยวกับภรรยาของผมคือเรื่องที่สำคัญที่สุด”

ลู่มู่เฉินตัวน้อยชูถุงที่กอดไว้ในมือขึ้นมา

“แม่ครับ ผมกับพ่อเตรียมของขวัญไว้ให้แม่ด้วยนะ เรากำลังจะกลับไปแล้ว”

นักข่าวอยากจะถามต่อ แต่ลู่ฉืออันกลับแสดงท่าทีว่ากำลังรีบและไม่ขอตอบคำถามอีก ทำเพียงทิ้งแผ่นหลังที่จากไปอย่างเร่งรีบไว้หน้ากล้อง

ใบหน้าของนักข่าวเต็มไปด้วยความอิจฉา

“ความรู้สึกที่ประธานลู่มีต่อคุณนายลู่เสมอต้นเสมอปลายจริง ๆ สิบปีผ่านไปก็ยังคงรักลึกซึ้ง ประธานลู่ช่างเป็นสามีที่ดีเลิศจริง ๆ”

“แม้แต่คุณชายน้อยตระกูลลู่ก็ยังเรียนรู้จากประธานลู่มาทุกกระเบียดนิ้ว มีสามีกับลูกชายแบบนี้ ผมคิดว่าคุณนายลู่จะต้องมีความสุขมากแน่ ๆ”

เสิ่นชูถังปิดโทรทัศน์ ก่อนจะเผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา

มีความสุขงั้นเหรอ

เมื่อหนึ่งเดือนก่อนเธอคงจะตอบอย่างหนักแน่นว่ามีความสุข

แต่ตอนนี้ เธอกลับพูดคำนี้ไม่ออก

ไม่มีใครรู้ว่าจริง ๆ เธอไม่ใช่คนของโลกใบนี้

สิบปีก่อน เธอมายังโลกใบนี้ ภารกิจก็คือการช่วยชีวิตลู่ฉืออันที่เห็นพ่อแม่ตายไปต่อหน้าต่อตาในวัยเด็ก

ตอนที่เจอเขาครั้งแรก เขายังเป็นแค่เด็กหนุ่มมืดมนที่ปิดกั้นตัวเองและไม่ยอมสื่อสารกับโลกภายนอก

เธอใช้เวลาถึงสามปีเต็ม กว่าจะพาเขาค่อย ๆ เดินออกมาจากเงามืด และเติบโตกลายมาเป็นประธานลู่ซื่อกรุ๊ปในวันนี้

วินาทีที่เขาเข้าควบคุมลู่ซื่อได้อย่างสมบูรณ์ ภารกิจของเธอก็ถือว่าเสร็จสมบูรณ์

แต่ในตอนที่ระบบถามเธอว่าจะจากไปหรือไม่ เธอกลับลังเลขึ้นมา

ภายในหัวของเธอมีภาพลู่ฉืออันกอดเธอเอาไว้แน่น และไม่ให้เธอจากไปผุดขึ้นมาไม่หยุด

เธอไม่กล้าจินตนาการเลยว่า ลู่ฉืออันเคยสูญเสียพ่อแม่ไปแล้วครั้งหนึ่ง ถ้าคนที่เขารักสุดหัวใจอย่างเธอจากไปอีก เขาจะกลายเป็นยังไง

ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะอยู่บนโลกใบนี้และแต่งงานกับเขา

ในงานแต่งงาน เธอเคยบอกกับลู่ฉืออันอย่างจริงจังว่า หากวันใดที่เขาทรยศเธอ เธอจะหายตัวไปจากโลกใบนี้

ตอนนั้นลู่ฉืออันกุมมือของเธอพร้อมกับให้คำมั่นสัญญาว่า จะไม่มีวันนั้น ความรักที่เขามีต่อเธอจะเป็นนิรันดร์

หลังจากแต่งงาน ความรักของเขาก็ยังคงเร่าร้อนเหมือนกับคำสาบานในงานแต่งงานไม่มีผิด

ไม่ว่าจะเป็นวันครบรอบเล็กหรือใหญ่ เขาล้วนปัดงานทั้งหมดเพื่อมาอยู่เคียงข้างเธอ

เวลาออกงานสังคมแล้วมีผู้หญิงเข้ามาใกล้ เขาก็จะสั่งให้คนพาตัวออกไปอย่างไม่ปรานี

ตอนที่คลอดลูกเธอคลอดยาก ต้องอยู่ในห้องผ่าตัดถึงหนึ่งวันหนึ่งคืน ลู่ฉืออันก็คุกเข่าอยู่หน้าห้องผ่าตัดหนึ่งวันหนึ่งคืนเช่นกัน เพื่อสวดมนต์อ้อนวอนต่อสวรรค์ขอให้เธอปลอดภัย

หลังจากออกมาจากห้องผ่าตัด เขายิ่งไม่สนใจท่อนขาของตัวเองที่ไร้ความรู้สึกไปตั้งนานแล้ว เดินซวนเซมาที่หน้าเตียงผู้ป่วย ก่อนจะกุมมือของเธอเอาไว้แน่นพร้อมกับน้ำตาเต็มหน้า

“ถังถัง ผมผิดเอง ผมไม่น่าพูดว่าอยากมีลูกเลย ต่อไปเราไม่มีลูกอีกแล้วนะ ผมทนเห็นคุณต้องไปเสี่ยงอันตรายไม่ได้หรอก”

เพื่อแสดงความตั้งใจ วันนั้นเขาจึงเข้ารับการผ่าตัดทำหมันในทันที

ตอนที่ตั้งชื่อให้ลูกชาย เขาเลือกคำว่าลู่มู่เฉินสามคำนี้อย่างไม่ลังเล บอกว่านี่เป็นตัวแทนความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ

ลู่มู่เฉินผู้เป็นลูกชายก็ซึมซับการกระทำของเขาจนกลายเป็นลูกผู้ชายตัวน้อยที่คอยดูแลแม่คนนี้

อายุยังน้อยก็รู้จักหั่นผลไม้ ใช้ไม้จิ้มฟันป้อนถึงปากเธอแล้ว ตอนที่เธอเผลอทำมีดบาดนิ้ว เขาก็รีบเป่าลมใส่แผลด้วยความสงสาร ก่อนจะรีบวิ่งไปหาพลาสเตอร์ยามาแปะแผลให้เธอ

คนนอกเคยหยอกล้อว่า ในตระกูลลู่ ลู่มู่เฉินไม่เหมือนเด็กที่ต้องการการดูแลเลย กลับเป็นเธอเสียอีกที่ต้องการคนดูแล

เมื่อลู่มู่เฉินได้ยินก็ยืดอกขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ

“แม่คือคนที่ผมรักที่สุด ผมก็ต้องดูแลแม่สิครับ”

ลู่ฉืออันยิ้มพร้อมกับลูบหัวลูกชาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเช่นกัน

“ภรรยาของผมไม่ต้องทำอะไรเลย แค่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเราสองพ่อลูกก็พอ”

เสิ่นชูถังเคยเชื่อมั่นอย่างหนักแน่นว่า เธอจะมีความสุขแบบนี้ตลอดไป

น่าเสียดายที่คำสาบานได้ปลิวหายไปกับสายลม และเลือนหายไปในสายธารแห่งกาลเวลาตั้งนานแล้ว

สองพ่อลูกที่เคยรักเธอมากขนาดนี้ ในตอนนี้กลับไปสร้างครอบครัวใหม่อยู่ข้างนอกกับผู้ช่วยหญิง

พวกเขาสองคนแอบไป “อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา” ลับหลังเธอนับครั้งไม่ถ้วน

สามีที่แต่งงานกันมาห้าปีของเธอโอบเอวของเซี่ยหร่านพลางเรียกที่รักอย่างสนิทสนม

ลูกชายที่เธออุ้มท้องมาสิบเดือนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเซี่ยหร่านพลางเรียกพี่เซี่ยอย่างออดอ้อน

แม้กระทั่งเมื่อวานนี้ พวกเขาก็ไม่ได้ไปประชุมที่ฝรั่งเศส แต่ไปเล่นสกีที่สวิตเซอร์แลนด์เป็นเพื่อนเซี่ยหร่าน

คำพูดในงานแต่งงาน วันนี้กลับกลายเป็นลางร้ายที่เกิดขึ้นจริงเสียแล้ว

วินาทีที่ได้รู้ความจริง เธอก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วว่าจะไปจากโลกใบนี้ ไปให้พ้นจากสองพ่อลูกที่เอาแต่พ่นคำโกหกคู่นี้!

เสิ่นชูถังมองเค้กตรงหน้าที่ค่อย ๆ ละลายพลางพึมพำออกมา

“พวกเขาไม่ใช่ครอบครัวของฉันอีกต่อไปแล้ว”

“ฉันจะไปจากพวกเขา”

“ใครจะไปไหน”

สิ้นเสียงพูด เสียงสองเสียงก็ดังขึ้นพร้อมกัน