Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เสิ่นชูถังเงยหน้าขึ้นก็เห็นลู่ฉืออันกับลู่มู่เฉินยืนอยู่ตรงประตูลู่มู่เฉินลงมาจากตัวของลู่ฉืออัน ก่อนจะก้าวขาสั้น ๆ พุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของเธอ“แม่ครับ เมื่อกี้แม่บอกว่าใครจะไปไหนเหรอ”เสิ่นชูถังเอ่ยเสียงเบา“เพื่อนของแม่คนหนึ่ง ชีวิตแต่งงานของเธอพังทลายเลยตั้งใจจะไปจากสามีกับลูกชายน่ะ”ลู่มู่เฉินเงยหน้าขึ้นหอมแก้มเธอฟอดใหญ่“เพื่อนของแม่น่าสงสารจังเลย โชคดีที่ผมกับพ่อจะรักแม่ตลอดไป”ลู่ฉืออันวางเสื้อคลุมให้เรียบร้อยแล้วเดินเข้ามากอดพวกเขาไว้ในอ้อมแขน พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเช่นเคย“ลูกพูดถูกแล้ว ถังถัง ครอบครัวเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”เสิ่นชูถังไม่ได้พูดอะไร ขนตายาวงอนบดบังความขมขื่นในแววตาเอาไว้ตลอดไปงั้นเหรอ...พวกเขาจะไม่มีคำว่าตลอดไปอีกแล้วลู่มู่เฉินเห็นเค้กบนโต๊ะ ก็รีบหยิบถุงในมือออกมา“แม่ครับ นี่ของขวัญที่ผมกับพ่อเลือกให้แม่!”ลู่ฉืออันหยิบกล่องของขวัญในถุงออกมาเปิดดู ด้านในคือสร้อยคอมรกตเส้นหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดเล็กน้อย“ถังถัง งานที่ฝรั่งเศสยุ่งมาก ผมกับลูกก็เลยกลับมาช้าไปหน่อย คุณอย่าโกรธพวกเราเลยนะ”เขาพูดพลางหยิบสร้อยคอออกมา และก้ม

เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นชูถังตื่นขึ้นมาตอนที่ลู่ฉืออันกับลู่มู่เฉินกำลังถืออาหารเช้าเดินเข้ามาในห้องพอดีเห็นเธอตื่นขึ้นมา ลู่ฉืออันก็ยื่นอาหารเช้ามาให้ถึงมืออย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะมองเธอด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ตามใจ“ผมกับลูกอยากให้คุณนอนต่ออีกหน่อย ก็เลยตั้งใจตื่นเช้าไปเอาอาหารเช้ากลับมาให้”ลู่มู่เฉินตะเกียกตะกายปีนขึ้นเตียงมาซบลงบนไหล่ของเธอ“เพิ่งห่างจากแม่ไปแป๊บเดียว ผมก็คิดถึงแม่มากเลยครับ”เสิ่นชูถังรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิที่ยังคงเย็นเฉียบอยู่ข้างกาย ภายในดวงตาปรากฏแววเย้ยหยันตัวเองขึ้นมาหลายส่วนทั้งที่ไม่ได้กลับมาทั้งคืน และเพิ่งจะลงมาจากเตียงของเซี่ยหร่านแท้ ๆ แต่สองพ่อลูกกลับพูดว่าไปเอาอาหารเช้ามาให้เมื่อก่อนเธอไม่เคยรู้เลยว่าทักษะการแสดงของพวกเขาจะยอดเยี่ยมขนาดนี้หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ สองพ่อลูกก็พาเธอไปที่ลานสกีแบบไม่ได้หยุดพักเซี่ยหร่านใส่อุปกรณ์เล่นสกีจนเสร็จเรียบร้อยและมารอพวกเขาอยู่ตรงทางเข้าตั้งนานแล้วทว่าเสิ่นชูถังไม่ได้มีอารมณ์อยากเล่นสกีเลยสักนิดลู่ฉืออันมองเธอด้วยความกังวลเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงไปด้วยการหยั่งเชิง“ถังถัง สองวันนี้คุณเป็น

บางทีอาจเพราะถูกเมินมานาน ทำให้เซี่ยหร่านเกิดความรู้สึกไม่ปลอดภัย ในที่สุดเธอก็ฉีกหน้ากากออกและเผยธาตุแท้ให้เห็นเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทันทีที่เสิ่นชูถังตื่นขึ้นมา ก็เห็นข้อความยั่วยุที่เซี่ยหร่านส่งมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เมื่อคืน“เสิ่นชูถัง ฉันรู้ว่าคุณเห็นแล้ว เป็นยังไงล่ะ ความรู้สึกที่ได้ทนดูสามีตัวเองจูบผู้หญิงคนอื่น โดยมีลูกชายคอยช่วยปิดบังอยู่ข้าง ๆ มันรู้สึกดีไหม”“ฉืออันชอบให้ฉันร้องไห้มากที่สุด เขาบอกว่าพอได้เห็นน้ำตาของฉันแล้วรู้สึกเติมเต็มอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะ...บนเตียง”“ทุกครั้งที่ฉันร้องไห้ เขาจะดุดันเป็นพิเศษ ฉันร้องไห้จนเสียงแหบเสียงแห้งเขาก็ไม่ยอมหยุด แถมยังบอกว่าแทบอยากจะตัวติดกับฉัน 24 ชั่วโมง ฉืออันไม่เคยทำแบบนี้กับคุณเลยใช่ไหม”“แม้แต่ลูกชายของคุณ ก็ยังชอบให้ฉันอยู่เป็นเพื่อน เขาบอกว่าเวลาอยู่กับฉันรู้สึกผ่อนคลายและสบายใจเป็นพิเศษ มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาคิดว่าฉันหลับไปแล้ว ก็เลยแอบเรียกฉันว่าแม่ด้วยนะ”“คุณนายลู่อย่างคุณนี่ช่างล้มเหลวจริง ๆ”เสิ่นชูถังเห็นข้อความยั่วยุเหล่านี้ จึงพยายามข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจเอาไว้ ก่อนจะแคปหน้าจอเก็บข้อความเหล่านี้ไว้ทั้งหม

สิบปีก่อน เธอกับลู่ฉืออันพบกันครั้งแรกที่สถานพักฟื้นเอกชนแถบชานเมืองมาวันนี้สถานพักฟื้นถูกทิ้งร้างไปแล้ว เหลือเพียงเถาไม้เลื้อยบนกำแพงที่ปกคลุมตึกหลังนี้เอาไว้เธอเดิน ๆ หยุด ๆ ไปตามเส้นทางในความทรงจำ ความทรงจำที่เกี่ยวกับลู่ฉืออันถาโถมเข้าใส่เธอราวกับกระแสน้ำจากที่เขาไม่ตอบสนองเลยตอนพบกันครั้งแรก จนกระทั่งเขาค่อย ๆ ชินกับการมีอยู่ของเธอ และจนถึงท้ายที่สุดที่เขากอดเธอไว้แน่นท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำและไม่ยอมปล่อยมือฝีเท้าของเสิ่นชูถังมาหยุดลงใต้ต้นไทรใหญ่ในสวนด้านหลังต้นไทรที่กิ่งก้านใบดกหนาเมื่อสิบปีก่อน ในเวลานี้ก็ยังคงมีชีวิตชีวาเช่นเดิมมือของเสิ่นชูถังลูบไล้ชื่อของคนสองคนบนลำต้นที่จางจนแทบจะมองไม่เห็น ราวกับได้เห็นเด็กหนุ่มที่มีสีหน้าดื้อดึง ทว่าในแววตาแฝงไปด้วยความรักและความประหม่าคนนั้นอีกครั้งเขาบอกว่า เสิ่นชูถัง ชาตินี้ผมจะรักคุณแค่คนเดียวเขาบอกว่า เสิ่นชูถัง ผมจะไม่ยอมให้คุณไปจากผม เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปจากนั้นก็สลักชื่อของทั้งสองคนลงไปทีละขีดอย่างจริงจังแต่ต่อมา หัวใจดวงหนึ่งกลับถูกเขาผ่าออกเป็นสองครึ่ง ครึ่งหนึ่งมอบให้เธอ ส่วนอีกครึ่งมอบให้ผู้หญิงข้างนอก

บนเตียงไม่มีใครอยู่เลย!ผ้าห่มปูเรียบตึงบนเตียง ไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย ลู่ฉืออันก้าวเข้าไปเลิกผ้าห่มขึ้น สัมผัสได้เพียงความเย็นเฉียบ ไม่เหมือนมีคนนอนอยู่ที่นี่เมื่อคืนเลยสักนิดลู่มู่เฉินเห็นว่าในห้องนอนไม่มีวี่แววของแม่ จึงกระตุกแขนเสื้อของเขาด้วยความลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย“พ่อครับ แม่ไปไหนแล้ว”ความกระวนกระวายใจตลอดทางของลู่ฉืออันถูกกระตุ้นขึ้นมาในเวลานี้ เขาไม่มีเวลามาตอบคำถามของลู่มู่เฉิน แต่รีบวิ่งลงไปชั้นล่างเพื่อถามคนรับใช้ทันที“วันนี้พวกเธอเห็นคุณนายออกไปข้างนอกบ้างไหม”พวกคนรับใช้ต่างมองหน้ากันไปมา ก่อนจะพากันส่ายหน้า“คุณผู้ชายคะ ตั้งแต่พวกเรามาถึงวันนี้ก็ยังไม่เห็นคุณนายเลยค่ะ”“ใช่ค่ะ ตอนนี้คุณนายน่าจะยังหลับอยู่ เราก็เลยไม่ได้ขึ้นไปรบกวนที่ชั้นห้องนอน”......ไม่มีใครเห็นถังถังเลย งั้นถังถังก็ต้องยังอยู่ในบ้านแน่ ๆ เธอต้องกำลังโกรธและจงใจซ่อนตัวอยู่แน่ลู่ฉืออันคอยปลอบใจตัวเองอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาส่งข้อความหาเธอ“ถังถัง คุณอยู่ไหนเหรอ ผมกับลูกกลับมาแล้วนะ”“เมื่อคืนที่บริษัทมีเรื่องด่วนจนปลีกตัวไม่ได้จริง ๆ เราก็เลยไม่ได้กลับมา ขอโท