Semua Bab Dolunay Laneti: Bab 21 - Bab 30

Liam beni oturtup hemen yanımdaki sandalyeye yerleşti. Dallas üzerinde 'doğum günü kızı' yazan bir taç ile ona uygun bir kuşak çıkardı. Delirmiş gibi ona bakarak, "Bunları takmayacağım." dediğimde gülümsedi. Yüzüne masum bir melek ifadesi takınarak yalvarmaya başladı. "Lütfen! Benim için? Herkesin senin doğum günün olduğunu bilmesini istiyorum! Üstelik sana birkaç şey alabilmek için dersi asıp onca zahmete girdik!" "Öf! İyi tamam, ama sadece öğle arasında!" Bunu kabullenmiş görünüyordu. O kuşağı ve tacı bana takarken gözlerimi devirdim. Mia masanın diğer tarafında oturmuş, ağzı kulaklarına vararak sırıtıyordu. Ona gülümseyerek, "Hey! Artık onlar senin de arkadaşın! Birkaç ay sonra senin de başına bunlar gelecek!" diye bağırdığımda yüzündeki o kocaman gülümseme soldu. Evet, ben de öyle düşünmüştüm.Dallas, annemle sık sık gittiğimiz o kafenin logosunu taşıyan bir çanta çıkardı. Gözlerim kocaman açıldı, o da gülümsedi. "Çok etkilenme, bu konuda biraz yardım aldım." diyerek güldü. Oturdu

Kapısını çalıp odasına girdim ama Heather haklıydı, burada değildi. Siktir. Neredeydi peki? Aşağı inip, bana umutla bakan Dallas'a başımı iki yana salladım. Amy'nin annesi bunu fark edip, "Neler oluyor?" diye sordu. Cole'a, Dallas'a ve ardından tekrar Heather'a baktım. Cevap vermek istemiyordum. "Onu bulamıyoruz." Heather'ın gözleri kocaman açıldı. "Ne demek istiyorsun?" "Dallas'la birlikte arabayla eve gelmesi gerekiyordu ama hiç gelmedi. O yüzden okulu kontrol ettik ve onu bulamadık, biz de buraya geldik." diye anlattım. Gerisini onun tamamlamasına izin verdim. Zihnim şu an darmadağındı.Heather durumu idrak etmeye çalışıyor gibiydi. "Tamam, sizin eve gidelim. Belki oraya erken gitmiştir." Hepimiz durumun böyle olmadığını biliyorduk ama başka seçeneğimiz kalmadığına karar vermiştik.Evime vardığımızda koşarak içeri girdik. Mutfakta akşam yemeği için bir şeyleri yerleştirmeye çalışan annemle karşılaştık. "Amy hiç buraya geldi mi?" diye sordum, annem bana endişeli bir şekilde baktı.

Mia'nın bekleme salonuna çıktığını, biz hariç her yere baktığını gördüm. Gergin görünüyordu, bu yüzden ayağa kalkıp yanına gittim. Çocukların geri kalanı da beni takip etti ama Mia gerçekten perişan görünüyordu. Keşke onu görmemize izin verselerdi, sadece iyi olduğunu kendi gözlerimle görmeye ihtiyacım vardı. Herkes ne olduğu konusunda aşırı gizlemli davranıyordu. Kimse de onun durumu hakkında tek kelime etmiyordu. Sadece burada olduğunu biliyorduk ama hiçbirimiz nedenini bilmiyorduk."Mia, neler oluyor? Onu artık görebilir miyiz?" diye sordu. Dallas gerçekten hiç iyi değildi, sanki hayatının aşkını görmesine izin verilmiyormuş gibi bir hali vardı. Fakat şu an üzülecek mecalim yoktu, sadece iyi olduğunu bilmem gerekiyordu. Mia bakışlarını yere indirdi. "O şimdi iyi ama..." Fazla uzatıyordu. "Çıkar ağzındaki baklayı Mia." dedim öfkeyle. Başını kaldırıp bana ters ters baktı. "Peki Liam. Hepinizin gitmesini istiyor. Şu an hiçbirinizi görmek istemiyormuş." dedi lafı dolandırmadan.Bizi n

Dışarı çıktığımda Dallas'ın kurdunu gördüm. Kahverengiydi ve hem kulaklarının hem de kuyruğunun ucunda beyazlıklar vardı. Yavaşça bana doğru yürüyüp önümde durdu. 'İyi mi?' diye sordu üzgün bir şekilde. Amy'nin hiçbirimizi görmek istememesine bozulduğunu biliyordum. 'Hâlâ acı çekiyor ama iyi görünüyordu. Gerçi benimle hiç konuşmadı.' diye cevap verdim. 'Hadi, gel içeri girelim.' Evimi işaret ettim, o da koşarak oraya gidip içeri girdi. Ben içeri girdiğimde, benim kıyafetlerimi giymiş bir şekilde odamdan çıkıyordu.O kadar üzgündü ki, bu yüzünün her zerresinden okunuyordu, ardından öfkenin onu esir aldığını gördüm. "Bunu kimin yaptığını biliyorsun! Bir şeyler yapmalıyız!" diye bağırdı bana öfkeyle. İç çektim. "Sanırım bunu kimin yaptığını biliyorum. Ama hiçbir şeyi kanıtlayamam ve Amy de tek kelime etmedi. Babam emin olana kadar hiçbir şey yapamayacağımızı söyledi." Cevabımdan hoşlanmayacağını bilerek sakince konuşmuştum. Merdivenlerden aşağı inerken gözleri adeta ruhumu delip geçiyord

Clara'nın attığı son dayağın izlerinden kurtulup iyileşmek için koca bir haftayı odamda geçirdim. Bu açık ara yediğim en kötü dayaktı. Mia ödevlerimi getiriyordu, öğretmenler de geriye kalan dersleri e-posta ile gönderiyordu, onca boş vaktim varken çok daha fazla ilerleyebileceğimi biliyorlardı. Bu harikaydı, şimdiden o kadar ilerlemiştim ki muhtemelen son sınıfı okumadan mezun olabilecektim. O zaman Dişi Şeytanlar'dan ve Liam'ın dalkavuklarından uzaklaşabilirdim.Çocukları pek görmemiştim, onları sadece penceremden dışarı bakarken görüyordum. Nedense gece gündüz evimin etrafında dolanıp duruyorlardı. Bu oldukça sinir bozucuydu, neden burada olduklarını bilmiyordum. Yeni bir saldırı mı planlıyorlardı? Liam bunu yapanların isimlerini istediğini söylemişti ama aslında zaten biliyordu. Bunun yaşanmasının asıl sebebi oydu. Yoksa bana saldırmak için eline yeni bir koz geçsin diye beni ispiyonlamaya mı çalışıyordu? Pekala, bu asla olmayacaktı. Onun adını mezara kadar götürecektim. Mia'ya bi