บททั้งหมดของ BadLove มัดใจนายเพลย์บอย: บทที่ 11 - บทที่ 20

ตามหาลุงรหัส หลังเลิกเรียนเสร็จแล้ว นักศึกษาปี 1 ก็เข้ามานั่งที่ใต้ตึกของคณะ พี่สันธนาการ เห็นดังนั้นจึงเอ่ยพูด น้อง ๆ ค่ะ วันนี้เรามาจับฉลากเลือกสายรหัสกันนะคะ ในโหลนี่จะมีคำใบ้ของพี่ ๆ อยู่หากน้อง ๆ ได้กระดาษคำใบ้นี้แล้วพี่จะให้น้องไปตามหาพี่รหัสตัวเอง ระยะเวลาวันสุดท้ายคือวันที่เรารับน้องที่ทะเลนะคะ หากน้องคนใดคนหนึ่งยังหาไม่พี่ของตัวเองไม่ได้ ต้องคนนั้นต้องโดนทำโทษและน้อง ๆ ก็จะไม่มีพี่รหัสของตัวเองนะคะ ดังนั้นน้อง ๆ ต้องหาพี่ ๆ ให้เจอนะคะ ขอให้โชคดีค่ะพี่เอาใจช่วย ว่าจบเหล่านักศึกษาปี 1 ก็ทยอยเดินออกไปล้วงไหเอาคำใบ้ของตัวเองออกมา พอมาถึงไฟเลี้ยวก็ยกมือไหว้ท่วมหัวขอให้ได้คำใบ้ง่าย ๆ จากนั้นก็ล้วงไปหยิบกระดาษคำใบออกมา ทางด้านแบดซ์ที่นั่งแทบไม่ติดจนผิดสังเกตุมังกรเลยเอ่ยพูด " ยังไงน้องก็ได้เป็นหลานรหัสมึงอยู่แล้ว " เล่นล็อกเป้าขนาดนั้นเสียเงินไปเท่าไหร่ล่ะ หึหึ แบดซ์ที่ได้ยินแบบนั้น ก็นั่งทำหน้านิ่ง ๆ ไอ่มังกรหูตามันไวยิ่งกว่าอะไร แล้วมองไปยังคนตัวเล็กที่ขมวดคิ้วยุ่ง ยืนอยู่กับกลุ่มเพื่อนเห็นดังนั้นจึงหัวเราะในลำคอเบา ๆ " หึ หึ " " อีเลี้ยวมึงได้คำใบ้ว่าอะไร " คะน้าถ

จูบแรก วันถัดมาช่วงเข้ากิจกรรมรับน้องกลุ่มพี่ว๊ากเข้ามาในลานกิจกรรมตาคู่คมมองสำรวจไปยังนักศึกษาปี 1 เห็นแต่กลุ่มเพื่อนของเธอนั่งอยู่ แล้วเธอไปไหนหรือไม่มาเรียนหรือไม่สบายคิดได้ดังนั้นก็เรียกน้ำตาลมาเอ่ยถาม " ไฟเลี้ยวไม่มา " " มาค่ะแต่ตาลให้น้องไปซ้อม " " ที่ไหน " เสียงแข็งเอ่ยถาม " ห้องซ้อมดนตรีค่ะ " น้ำตาลพูดจบ ร่างสูงก็เดินออกไปทันที เสียงรองเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งของร่างสูงวิ่งเข้ามาในตัวอาคาร รีบวิ่งไปยังห้องซ้อมดนตรีขณะเปิดประตูเห็นทั้งสองนั่งชิดกันโดยมีอาร์ทอวบกอดคนตัวเล็กทางด้านหลังทำให้บันดารโทสะประทุ " ทำอะไรกัน " ร่างสูงเดินเข้ามาด้วยใบหน้าโกรธกริ้ว ไฟเลี้ยวเห็นใบหน้าของเขาคนนั้นคนที่ไม่คิดว่าจะเจอเขาก็ทำหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกต่างจากก่อนหน้านี้ที่ยิ้มหัวเราะกับอาร์ทโดยสิ้นเชิง " พอดีน้องจับคอร์ดBไม่ได้ครับผมเลยสอนจับ " " .... " ร่างสูงไม่ตอบแต่เดินเข้ามาหาร่างเล็กแล้วเอ่ยถาม " แล้วจับได้รึยังให้พี่สอนไหม " ร่างสูงเอ่ยถามคนตัวเล็ก " .... " เธอเงียบไม่ตอบกลับใด ๆ อาร์ทที่เห็นอาการคลุมเครือเลยเอ่ยบอกแทนเธอ " เออ..ได้แล้วครับ งั้นไฟเลี้ยวก็ไปหัดคอร์ดนี้

เด็กพี่แบดซ์หลังจากเดินออกมาไฟเลี้ยวก็ถูกเพื่อนไต่สวนทันทีจะมีแค่เมญ่าและคะน้าที่เอ่ยถามทันทีต่างจากสายน้ำที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่เห็นใบหน้านิ่งขรึมของใครบางคนที่เธอแอบชอบ แต่ก็ทำได้เพียงแค่แอบมองเขาอยู่ห่าง ๆ เพียงเท่านั้น แต่ที่เธอไม่ตกใจเพราะเธอได้รู้เรื่องนี้มาจากพี่ชายของเธอบ้างแล้ว" ไงชะนีสรุปยังไงเหลามา " เมญ่าจุดประเด็นที่อยากรู้ขึ้น" ก็ตามนั้น "" ตามนั้น ตามไหนสาว " คะน้าเอ่ยถาม" เออ...พี่เขามาบอกชอบกูที่ห้องซ้อมดนตรี แล้วก็...จูบ "คนตัวเล็กเงียบไปแล้วแตะที่ปากสองสามที เพื่อน ๆ ตกใจที่เธอปล่อยตัวปล่อยใจกับเขาซึ่งมันไม่ใช่นิสัยของเธอเลย" หะ จูบบบ "" พวกมึงจะเสียงดังทำไมเนี๊ย " ไฟเลี้ยวแทบจะตะครุบปากเพื่อนแทบไม่ทัน แล้วรีบมองซ้ายมองขวาที่มีคนต่างมองมายังโต๊ะเธอ" แต่พี่เขาเจ้าชู้นะมึง เพลย์บอยตัวพ่อเลยนะ มึงมั่นใจเหรอว่าเขาจะหยุด " คะน้าเอ่ย" นั่นสิ " เมญ่าเสริม" กูก็ไม่รู้ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์แล้วกัน เพราะถ้าเขาไม่หยุดกูก็พร้อมโบกมือลา "" แต่ที่เรารู้มาคือพี่แบดซ์ไม่เคยง้อใครเลยนะ และไม่เคยเปิดตัวใครด้วย " ทั้งสามหันมามองหน้าสายน้ำเป็นตาเดียวจนเมญ่าเอ่ยถาม"

อย่าซนสิคะ สวนสาธารณะ ภายในรถที่เกิดความเงียบมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศภายในรถ เขามองไปที่คนตัวเล็กที่นั่งกอดอกตั้งแต่ขึ้นรถไปจนกระทั่งถึงจุดหมายปลายทางที่เขจนร่างสูงเป็นคนเริ่มบทสนธนา " หันหน้ามาคุยกันหน่อย " " ..... " เธอยังเงียบและไม่คิดจะหันมามองเขา " ตัวเล็ก ไฟเลี้ยว เลี้ยว " เธอก็ยังเงียบเหมือนเดิมจนเขาต้องเอื้อมมือไปปลอดเบลล์ของเขาและเธอ จากนั้นก็อุ้มคนตัวเล็กมานั่งตักโดนยหันหน้ามามองกัน ทำให้อยู่ในระยะใกล้ชิดและด้วยความที่เธอใส่ชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอทำให้กระโปรงของเธอล่นขึ้นมาจนเกือบจะเห็นแพนตี้ตัวจิ๋วหลิว เขามองหน้าเธอที่ตกใจกับการกระทำของเขาจนแอบขำอยู่ในใจจนคนตัวเล็กเอ่ยถาม " พะ พี่จะทำอะไรคะ " " ก็พี่เรียกให้หันมาเราไม่หันนิ " คุยกันทั้งอย่างนี้แหละดื้อนัก " ปล่อยหนูลงค่ะ " " คุยแบบนี้แหละเห็นหน้าชัดดี " " ..... " เธอทำถ้าจะลุก ทำให้ท่อนล่างเธอเสียดสีกับท่อนลำใหญ่ที่นู้นอยู่ในกางเกงสเลคสีดำ " ถ้าหนูไม่นั่งนิ่ง ๆ เราอาจจะไม่ได้แค่นั่งแบบนี้นะครับ " ว่าจบก็ส่งสายตามองไปยังท่อนล่างของเขาแหละเธอ คนตัวเล็กที่เห็นแบบนั้นตัวนิ่งแข็งทันทีทำให้เขาห

ไม่ไหว…. หลังจากที่เขาลุกขึ้นยืนอย่างอึ้ง ๆ และสำรวจเธอมองไปยังหน้าท้องแบนราบแถมผิวขาวดุจน้ำนมนั่นอีก ผิวข้างนอกว่าขาวแล้วใต้ร่มผ้าก็ไม่ต่างกันเขาหันไปมองชายหนุ่มด้านหลังที่เอาแต่มองคนตัวเล็กของเขาก็กำหมัดลุกขึ้นเดินไปรอเธอทางประตูด้านหลังทันที เวลาถามไปราว ๆ สามสิบนาทีเห็นจะได้เธอออกมาในชุดนักศึกษาแถมสิ่งที่เธอหอบมาทำให้เขายกยิ้มในใจแต่ยังคงทำหน้านิ่งขรึม เธอหยุดยืนแล้วยื่นดอกกุหลาบช่อโตไปฝากเพื่อน แล้วเดินเข้ามาหาร่างสูงแล้วระบายยิ้มจนตาหยี่แล้วเอ่ยถามเขาขึ้น " มารอหนูเหรอคะ " " ..... " เขาหันหน้าหนี " โอเค คงไม่ใช่งั้นหนู ขอตัวนะคะ " เธอกำลังรอจะหันหลังเดินหนี แต่เขาที่ฉุดรั้งข้อมือบ้างไวจนเธออมยิ้มออกมาแล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นนิ่งหันกลับไปหาเขาเงียบ ๆ เพียงแค่ทำหน้าตาไร้เดียงสาแต่ไม่มีคำพูดปริออกมาจากริมฝีปากสวยจำเขาถอนหอยใจเบา ๆ แล้วเอ่ยออกมา " ไม่คิดจะพูดอะไรกับพี่บ้างเหรอ " เขาถามนิ่ง ๆ " พูดอะไรคะ " ทำสายตาหน้าเอ็นดูส่งไปให้ จนเขาทนไม่ไหวและไม่อยากทนอีกต่อไปจนหันไปเอ่ย " พี่ยืมตัวเพื่อนเราแป๊บนะ กลับกันก่อนเลยเดี๋ยวไปส่ง " ว่าจบก็จับจูงมือเธอเดินออกไปโดยไม่รอฟั