Todos os capítulos de โสเภณียอดรัก: Capítulo 41 - Capítulo 50

Chapter 42 “พอดีไปซื้อของมาค่ะ ยี่ห้อดังด้วยนะคะ อย่างเช่นกระเป๋าที่ดิฉันถืออยู่นี่ ราคาเกือบสามแสนเชียวนะคะ แล้วนาฬิกาเรือนนี้ดูซิคะสวยไหม เรือนนี้ก็ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะแสนห้าเอง” โฉมฉายโอ้อวดสิ่งของของตัวเองที่ซื้อมาด้วยความอิ่มเอิบใจ ผู้หญิงที่เดินเข้ามาทักโฉมฉายมองมาที่นางด้วยสีหน้าเยาะเย้ย ดูหมิ่น ‘จะคอยดูว่าของพวกนี้จะอยู่กับแกได้นานเท่าไหร่ รับรองไม่เกินคืนนี้แน่’ ผู้หญิงคนนั้นพูดในใจก่อนจะเดินเข้าไปในบ่อนเช่นเดียวกัน เงินที่ได้มาถูกละลายทิ้งไปในบ่อนและการซื้อของใช้ที่ฟุ่มเฟือย เพราะโฉมฉายคิดว่ามีความสามารถมากพอที่จะไปขอซาฮัคชีคผู้ร่ำรวยได้อีก นางจึงเล่นและใช้เงินอย่างไม่ลืมหูลืมตา จนกระทั่งเงินยี่สิบล้านมลายหายไปในชั่วข้ามคืน หากแต่ใบหน้าของนางยังคงยิ้มได้ เพราะนางคิดว่าจะไปขอเงินจากชีคหนุ่มอีกครั้ง ซาฮัคนั่งมองเตียงกว้างที่อยู่ในห้องนอนของเขา ที่ครั้งหนึ่งร่างของวาติยาเคยเอนกายนอนอยู่ที่เตียงของเขา แม้ว่าระยะเวลาไม่ถึงสิบนาทีก็ตาม ความคิดถึงวิ่งเข้าจู่โจมหัวใจของซาฮัคอีกระลอก เมื่อตอนเช้าเขาได้เดินทางไปหาวาติยาที่สวนผัก แต่จ้อยบอกว่า

Chapter 44 โฉมฉายเดินออกไปจากห้องรับแขกทันทีที่พูดจบ ซาฮัคมองตามร่างของโฉมฉายที่เดินออกไป อีกไม่นานเขาก็จะได้วาติยาหญิงที่เขาหลงรักมาครอบครองแล้ว อีกไม่นาน จาเหม็ดและกีรตาเดินมาถึงหน้ารีสอร์ตในเวลาเกือบค่ำ มาทันที่จะเห็นโฉมฉายเดินออกไปทางด้านหน้ารีสอร์ต ทั้งสองยืนสบตากันนิ่งถ่ายทอดความรักทั้งหมดที่มีออกมาทางแววตาที่เปล่งประกายด้วยความรัก “นุ่นจะจดจำวันนี้ไว้ในใจนะคะ จะไม่มีทางลืมเลยค่ะ” กีรตาพูดทั้งน้ำตา และเดินเข้าไปในรีสอร์ตโดยไม่หันกลับไปมองจาเหม็ดที่ยืนนิ่งเป็นหุ่นอยู่ด้านหลังเธอเลย จาเหม็ดยืนมองร่างดอกฟ้าที่เดินห่างเขาออกไปทุกที มือของเขาสั้นเกินไปที่จะไขว่คว้าเธอมาครอบครอง ชั่วชีวิตนี้คงได้แต่มองเท่านั้น “ผมรักคุณ” จาเหม็ดพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่เบาแสนเบา ฝากคำพูดนี้ไปตามสายลมที่พัดผ่านมา หวังว่าสักวันหนึ่งเธอคงได้ยินและรับรู้ความรู้สึกของเขา สร้อยมองวาติยาที่แปลกไปกว่าเดิมมากในความรู้สึกของสร้อย ข้อแตกต่างที่สร้อยมองเห็นมีมากมายนัก ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าการแต่งกายที่แปลกตาไปกว่

Chapter 46 “ว่าไงคะ รถคันนั้นรถใครหรือว่าไม่มีเจ้าของ งั้นแก้วขอก็แล้วกัน หวังว่าคุณแม่จะเมตตายกให้ลูกสะใภ้คนนี้นะคะ” ธาริกาพูดจบก็เดินออกไปจากบ้าน บุคคลที่อยู่ในโต๊ะอาหารต่างสงสัยว่าหญิงสาวกำลังจะทำอะไร จึงลุกขึ้นจากโต๊ะก่อนจะเดินตามเธอออกไป “กรี๊ดดดด แกทำอะไรรถฉัน หยุดเดี๋ยวนี้นะ” วิมาดากรีดร้องเสียงดังลั่น เมื่อเห็นรถยนต์นำเข้าราคาแพงของตัวเอง ถูกมีดเล่มเล็กที่อยู่ในมือของธาริกากรีดเป็นทางยาวไปรอบตัวรถ ราเชนทร์ต้องวิ่งมาจับร่างของธาริกาที่ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ให้ถอยห่างจากตัวรถก่อนที่รถราคาแพงคันนี้จะเสียหายไปมากกว่านี้ “เอ้า! รถของคุณเหรอ ก็เมื่อกี้คุณแม่บอกฉันเองว่าพี่เชนทร์ไปรับเธอมาทานข้าวที่นี่ แล้วรถของเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หรือว่ามันเหาะมา หา!” ธาริกาย้อนถามอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะสะบัดตัวหลุดจากมือของราเชนทร์และส่งค้อนให้เขาวงใหญ่ “มันจะมากไปแล้วนะนังแก้ว แกกล้าดียังไงมากรีดรถของแขกฉัน” คุณหญิงรุ่งระวีพูดด้วยความโกรธที่หญิงสาวไม่ไว้หน้านางเลย ส่วนราเชนท

Chapter 48ริมฝีปากหนาขบเม้มที่ปลายถันของเธอเบาๆ ก่อนจะดูดกลืนหายเข้าไปในอุ้งปาก มือหนาอีกข้างบีบเคล้นที่ทรวงอกที่เต็มมือเขาสลับกันทั้งสองข้าง อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด “แก้ว โอ้ว” ราเชนทร์ปลดปล่อยเสียงห้าวต่ำออกมา เมื่อตัวตนของเขาผ่านช่องทางรักที่คับแน่นทำให้หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้น ธาริกามองเห็นแสงรำไรที่สว่างไสวอยู่บนท้องฟ้า เขาเพิ่มจังหวะมากขึ้นเรื่อยๆ จนสาวน้อยที่หัวอ่อนในบทรักไม่สามารถต้านทานได้ ในที่สุดเธอก็เดินทางมาถึงปลายทางแห่งความสุข “พี่เชนทร์ ไหม อ๊า” ธาริกาเผลอหลุดเอ่ยชื่อของเธอโดยไม่รู้ตัว แต่ในวินาทีนั้นราเชนทร์ไม่สามารถคิดอะไรได้ เขาออกแรงขับเคลื่อนมากขึ้นเพื่อให้ตัวเองเดินทางไปยังสถานที่ที่เต็มไปด้วยความสุขเช่นเดียวกับเธอ “แก้ว แก้วจ๋า โอ้ววววว” ราเชนทร์ครางระส่ำพร้อมกับปลดปล่อยความสุขที่อัดแน่นอยู่ในตัวตนของเขา ปลดปล่อยออกมาเป็นสายน้ำสีขาวขุ่นเต็มช่องทางรักของเธอ และทรุดกายลงข้างเธอพร้อมกับเสียงลมหายใจที่เหนื่อยหอบ “พี่รักแก้วนะ รักมากด้วย พี่สัญญาว่าพี่จะไม่มองผู

Chapter 49 หนึ่งอาทิตย์ที่ซาฮัคปล่อยเวลาให้ผ่านเลยไปโดยไม่สนใจว่าโฉมฉายจะนำเงินของตนไปถลุงในบ่อนการพนัน เพราะมันเป็นสิ่งที่เขาต้องการอยู่แล้ว วันนี้ซาฮัคให้จาเหม็ดไปรับโฉมฉายมาหาเขาที่นี่ เพื่อยื่นข้อเสนออะไรบางอย่างกับนาง โฉมฉายเดินเข้ามาในห้องพักส่วนตัวของซาฮัค ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตื่นตาตื่นใจ กับความสวยงามของเฟอร์นิเจอร์หลากชนิดที่ตกแต่งอย่างสวยงามสมฐานะ “ที่ผมให้จาเหม็ดไปรับคุณโฉมฉายมาวันนี้ เพราะอยากรู้รายละเอียด เกี่ยวกับการดำเนินงานของบริษัท ที่ผมร่วมทุนกับคุณครับ” คำพูดของซาฮัคทำให้โฉมฉายถึงกับนิ่งอึ้ง คำพูดของนางอึกอักอยู่ในลำคอไม่สามารถตอบคำถามของเขาได้ “ว่ายังไงครับ คุณโฉมฉาย” ซาฮัคถามย้ำเมื่อเห็นทีท่าอึกอักของนาง “อยู่ในระหว่างดำเนินงานอยู่ค่ะ มีความคืบหน้ายังไงดิฉันจะมาเรียนให้ท่านชีคทราบทีหลังนะคะ” โฉมฉายพยายามบ่ายเบี่ยง “ก็ได้ครับ ว่าแต่ชื่อบริษัทของเราชื่ออะไรครับ” เป็นอีกครั้งที่โฉมฉายพูดไม่ออก เหงื่อของนางเริ่มผุดขึ้นบนใบหน้า ปากคอ เริ่มสั่นเมื่อหาคำตอบใ