Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 5

Chapter 1“พี่​เชนทร์​กลับ​มาแล้ว” วา​ติ​ยา​พูดออกมา​ด้วย​ความ​ดีใจ​เมื่อ​เห็น​สามี​​เดิน​เข้ามา​ในบ้าน หลังจาก​เดินทาง​ไปต่างประเทศ​เป็น​เวลานาน​เกือบ​หนึ่ง​เดือน ใบหน้า​ของเธอ​เต็มไปด้วย​รอยยิ้ม ต่าง​จาก​บุรุษ​ที่​ได้​ชื่อว่า​เป็น​สามี เขา​มี​ใบ​หน้าที่​เรียบตึง ดวงตาที่มองมายังภรรยาบอกถึงความไม่เป็นมิตร ใบหน้า​เย็นชา​ไร้​รอยยิ้ม วา​ติ​ยา​ชะงัก​เท้า​ที่จะ​เดิน​เข้าไปหา​ เมื่อได้ยิน​คำพูด​ที่​เธอ​ได้ยิน​จน​ขึ้นใจ​แล้ว “นึก​ว่า​กลับมา​บ้าน​คราวนี้​ฉัน​จะ​ไม่เห็นหัว​เธอ​เดิน​อยู่​ในบ้าน​ของฉัน ที่ไหนได้ ยัง​ลอยหน้าลอยตา​ทำเป็น​คุณนาย​อยู่​ที่นี่ หน้าด้าน ไม่มี​ยางอาย เจ้าของบ้าน​ไม่​อยาก​ให้​อยู่​ยัง​หน้าด้าน​หน้าหนา ไล่​กี่​ที​ก็​ไม่ยอม​ไป​สักที” ราเชนทร์ อิศรา​ภักดี มหาเศรษฐี​ติดอันดับ​ต้นๆ​ ของ​เมืองไทย เจ้าของกิจการ​หลายอย่าง แต่​ที่​ทำเงิน​ให้​มากที่สุด​คงจะ​เป็น​อาคารสำนักงาน​ให้เช่า ที่อยู่​ในตึก​อาร์ซีเอส ตึกสูง 65 ชั้น ที่​ทำ​รายได้​ให้​กับ​เขา​ตก​เดือน​ละ​หลาย​ร้อย​ล้าน​บาท เขามองหน้าวา​ติ​ยา​ภรรยา​ที่​ถูกต้องตามกฎหมาย​ด้วย​สายตา​​เกลียดชัง ดูแคลน สายตา​ที่​มอง​มา​ทำให้วา​

Chapter 3สวนผักเขียวขจีซึ่งมีผักนานาชนิดปลูกเต็มพื้นที่กว่ายี่สิบไร่ หญิงสาวร่างบางสวมเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนกับกางเกงยีนพอดีตัวสีน้ำเงินเข้ม บนศีรษะสวมหมวกปีกกว้างกำบังแสงอาทิตย์อันร้อนแรง เธอใช้แขนเสื้อปาดเหงื่อที่ไหลลงมาจากหน้าผาก ก่อนจะก้มลงหยิบเข่งผักใส่ท้ายรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่ของเธอ“เสร็จหรือยังไอ้จ้อย เร็วๆ สิ เดี๋ยวไม่ทันส่งผักหรอก”ธาริกาเจ้าของสวนผักธารทิพย์บ่นกับลูกน้องวัยสิบเจ็ดปีที่ทำงานช้าไม่ได้ดั่งใจ“โธ่! พี่ไหม จ้อยทำจนมือจะเป็นลิงอยู่แล้ว” จ้อยบ่นกลับ“เร็วๆ เลยไม่ต้องพูดมาก เหลืออีกสี่ห้าเข่งเอง” ธาริกาบ่นจ้อยแต่ก็ช่วยกันยกเข่งผักขึ้นไปบนรถกระบะจนหมด ธาริกากำลังนั่งประจำที่คนขับ ลุงหมายคนดูแลสวนผักก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเธอ“หนูไหม หนูแก้วมา นั่งร้องไห้โฮอยู่ที่ศาลาแน่ะ”ลุงหมายบอกกับธาริกาวิ่งลงจากรถทันทีที่ได้ยิน ไม่สนใจว่าจะต้องรีบไปส่งผัก เพราะน้องสาวของเธอสำคัญที่สุดวาติยาโผเข้าหาร่างของพี่สาวทันที ใบหน้าน้องสาวมีแต่น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ธาริกาแฝดผู้พี่กอดร่างของน้องสาวไว้แน่นอย่างปกป้องและคุ้มครอง“เป็นอะไรแก้ว แม่บังคับให้ทำอะไร” วาติยายิ่งร้องไห้หนักขึ้นก

Chapter 5พูดจบก็เข้าไปรายงานเจ้านายในบ้าน ไม่นานเกินรอราเชนทร์ก้าวดุ่มๆ ออกมานอกบ้านพร้อมด้วยคุณหญิงรุ่งระวีราเชนทร์จ้องมองผู้หญิงที่ยืนยิ้มและก้าวเท้าเข้ามาหาตนตาไม่กระพริบ เขาแน่ใจว่าใช่วาติยา เมียไม่ปรารถนา แต่ที่ไม่แน่ใจคือการแต่งตัวของเธอที่เปลี่ยนไปจากเดิม เปลี่ยนชนิดที่ว่าหน้ามือเป็นหลังมือก็ว่าได้ วาติยาที่ยืนอยู่ตรงหน้าราเชนทร์ตอนนี้ สวมเสื้อเกาะอกสีแดงสดกับกางเกงยีนขาสั้นชนิดที่ว่าสั้นมาก ผมยาวสลวยหยักศกเป็นธรรมชาติปล่อยสยายเต็มแผ่นหลัง ใบหน้าถูกปกปิดด้วยแว่นตาสีน้ำตาลเข้ม“แหมพี่เชนทร์ขา เห็นเมียตัวเองใส่ชุดเซ็กซี่แค่เนี้ยมองตาไม่กะพริบเลยนะคะ”ธาริกาถอดแว่นตาออก พร้อมกับเดินเข้ามาหาราเชนทร์ที่ยืนใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาไม่นึกว่าวาติยาจะหน้าด้านหน้าทนขนาดนี้ และไม่คิดว่าเธอจะกลับมาที่นี่อีก“กลับมาทำไม ฉันอุตส่าห์นิมนต์พระมาไล่เสนียดจัญไรออกไปจากบ้านฉันแล้วนะ นึกว่าความร้อนจากน้ำมนต์จะช่วยปัดเป่าสิ่งเลวทรามให้ออกไปจากชีวิตฉันถาวร ไม่น่าเชื่อน้ำมนต์ยังเอาชนะความหน้าด้านหน้าทนของเธอไม่ได้เลย”ราเชนทร์ต่อว่าอย่างเผ็ดร้อน ปากอย่างนี้นี่เองที่ทำให้น้องสาวของเธออยู่ที่นี่ไม