All Chapters of Limerence มาเฟียคลั่งรัก: Chapter 181 - Chapter 190

ครืด ครืดขับรถออกมาได้สักพักโทรศัพท์ของฉันก็แผดร้อง เบอร์ที่โทรเข้ามาคือเบอร์ของพ่อ ต่อให้ไม่อยากรับสายก็ต้องรับอยู่ดี เพราะว่าฉันไม่มีวันจะหนีปัญหานี้ได้“ค่ะพ่อ”(แกจัดการผัวแกหรือยัง มันยิงไทแบบนี้ได้ยังไง มันไม่ไว้หน้าฉันเลยใช่ไหม)“ไททำไม่ดีใส่น้องหนู เฟิงก็เลย...”(เรื่องของสองคนนั้นคือเรื่องที่ทั้งสองต้องจัดการกันเอง แต่นี่แกยอมให้ผัวแกยิงน้องชายของแก แกคิดจะทำอะไรกันแน่ซานิ แกคิดจะให้ผัวแกควบรวบตระกูลงั้นเหรอ)“นิไม่เคยคิดแบบนั้น”(แต่ผัวแกมันคิดแน่ ๆ ถ้าแกคุมผัวไม่ได้แกก็หย่ากับมันซะ อย่าให้มันได้โอกาสมากไปกว่านี้ ที่ผ่านมาถือว่าเราได้ประโยชน์มากพอแล้ว)“นี่พ่อเห็นนิเป็นคนบ้างไหม นิมีความรู้สึกนะพ่อ”(ฉันไม่มีเวลามาเล่นพ่อแม่ลูกกับแก จัดการปัญหาให้เรียบร้อย แล้วก็อย่าปล่อยให้น้องชายแกทำเรื่องบ้า ๆ อีก อย่าลืมว่าชีวิตซินดี้อยู่ในมือฉัน ถ้าแกจัดการปัญหาไม่ได้ฉันจะไม่ละเว้นโทษที่ซินดี้มันกล้าโกงบริษัทฉัน)พ่อพูดจบก็วางสาย เขาเอาชีวิตซินดี้มาข่มขู่ เขาคงลืมคิดไปว่าซินดี้ก็เป็นลูกสาวของเขา แต่ก็นะ ซินดี้ไม่น่าโกงพ่อเลย ถ้าไม่โกงไม่ก่อความวุ่นวายฉันก็คงไม่ต้องเจออะไรแบบนี้ฉันนั่ง

ฉันเข้าใจความรู้สึกน้องหนู ฉันรู้ว่าเธอเจ็บปวดมามาก แต่ว่าฉันจะเข้าข้างเธอได้ยังไงในเมื่อที่ฉันแบกอยู่ไม่ใช่แค่ความรู้สึก แต่เป็นทั้งตระกูลของฉัน ถ้าฉันเอนเอียงแม่กับพี่สาวทั้งสองได้เดือดร้อนแน่ เพราะตั้งแต่ที่พ่อแต่งงานจดทะเบียนสมรสกับแม่ของน้องหนู พ่อก็แทบไม่เห็นแม่ฉันอยู่ในสายตา ถ้าหากฉันทำอะไรให้พ่อไม่พอใจพ่อก็จะไปลงที่แม่ จากนั้นแม่ก็จะมากดดันฉันพูดง่าย ๆ ทุกอย่างฉันรับจบคนเดียวนั่งมองเด็กสายฟ้าที่ไร้เดียงสาก็นึกสงสารอยู่นะ มีแม่ก็แม่ไม่รัก แม่ใช้เป็นเครื่องมือเรียกร้องความสนใจจากไท มีน้องหนูคอยดูแลแต่สุดท้ายแม่ก็ทำพังทำให้น้องหนูไปจากเด็กน้อย ที่ยังมีและหวังดีอยู่ตอนนี้ก็มีแค่ไทเกอร์ แต่ว่าตอนนี้ไทเกอร์เจ็บปวดเกินจะดูแลเด็กคนนี้ได้ ดูท่าคงต้องเป็นฉันที่ดูแลเด็กคนนี้แทนไทไปก่อน จนกว่าทุกอย่างจะคลี่คลาย จนกว่าน้องหนูจะยอมคุยกับไทว่าแต่เลี้ยงเด็กนี่เขาเลี้ยงกันยังไงนะ“ทำไมเด็กนี่ต้องกลัวฉัน” ฉันถามปุ้ยลูกน้องสนิทของไท“คุณซานิน่ากลัวนี่ครับ ทำหน้าดุแบบนี้ใครบ้างจะไม่กลัวครับ” ประโยคหลังปุ้ยพูดเบา ๆ ทว่าฉันหูดี“ฉันก็ทำหน้าปกตินะ” ลูกพี่ซีไม่เห็นจะกลัวฉัน“กับเด็กต้องยิ้มเยอะ ๆ

“แม่ครับ”“ทำไม นี่แกยังจะปกป้องมันอีกเหรอ มันคือพี่สาวของคนที่ทำให้น้องสาวแกเจ็บนะเฟิงหวง”“เฟิงรู้แม่ เฟิงก็เหนื่อยเหมือนกัน”“ถ้ามันเหนื่อยนักแกก็เลิกกันซะสิ พวกแกสองคนก็ไม่ได้ดูรักใคร่อะไรกันขนาดนั้น อยู่ด้วยกันเหมือนเป็นเพื่อนกันก็เท่านั้น ถ้าแกต้องการเพื่อนไม่จำเป็นต้องเป็นผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่เข้ามาเพื่อเอาผลประโยชน์จากแกแกจะคลั่งไคล้ทำไมนัก คนอย่างแกอยากได้ผู้หญิงย่อมหาได้ไม่ยาก แล้วยังจะหาคนที่ตั้งท้องให้แกได้ด้วย”“...”“แกเป็นผู้นำตระกลูหวังและธิพัตศาล แกควรคุมคนให้อยู่โดยเฉพาะเมียของแก ถ้าคนคนนี้คุมไม่ได้ ก็เลิกกันซะ อย่าทำให้ตระกูลเราเสียผลประโยชน์ให้คนตระกูลนั้นมากไปกว่านี้”“...”“แกจะเงียบแบบนี้ไม่ได้นะเฟิงหวง เรื่องที่ควรฉลาดที่สุดคือเรื่องนี้ แกได้ยินที่แม่พูดไหม”“เรื่องนี้ผมจะจัดการเองครับแม่”“แม่ปล่อยให้แกตัดสินใจเองมาหลายรอบแล้วเฟิงหวง ครั้งนี้แม่หมดความอดทนแล้วจริง ๆ”“ผมรู้ ผมขอจัดการเอง”“แม่เหนื่อยจะพูดกับแกจริง ๆ ไม่รู้ว่าอะไรทำให้แกโง่ได้ขนาดนี้” แม่ของเฟิงกำลังจะเดินมาทางประตูห้อง ฉันรีบเดินมาหลบอีกห้องหนึ่งเพราะไม่อยากจะเจอแม่ของเขา ไม่อยากจะทะเลาะกับแ

จบบทสนทนาระหว่างเราพี่น้องที่ตรงนั้น ฉันขับรถออกจากบริษัท ระหว่างทางคิดขึ้นได้ว่าควรจะโทรบอกพ่อจึงเปิดไฟเลี้ยวจอดข้างทาง จากนั้นก็โทรหาพ่อ(ว่าไง)“หนูหย่าแล้ว”(ดี)“...” การหย่าของฉันเป็นเรื่องน่ายินดีของพ่อสินะ ตอนอยากให้แต่งก็ขู่เข็ญให้ฉันแต่งให้ได้ ตอนอยากให้หย่าก็ต้องหย่าตามที่เขาต้องการ หาสารพัดข้อแลกเปลี่ยนมายื่นให้ฉันสนใจ(ตามที่สัญญาไว้ แกเป็นอิสระจากฉันแล้วซานิ ขอให้แกมีความสุข)“นี่พ่อพูดจริงเหรอคะ” ฉันยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดีว่าพ่อจะยอมปล่อยฉันแล้วจริง ๆ คนอย่างคุณสมิงจะปล่อยฉันจริงเหรอ(ตั้งแต่เล็กจนโตในบรรดาลูกสาวแกทำให้ฉันรู้สึกผิดหวังในตัวแกน้อยที่สุด นี่คือรางวัลที่คนอย่างฉันจะให้แกได้ จากนี้ชีวิตแกเป็นของแก ดูแลตัวเองด้วย คำสั่งสุดท้ายของฉัน แกไปใช้ชีวิตให้มีความสุขซะ)พูดจบพ่อก็กดวางสาย ไม่รอให้ฉันได้ถามอะไรอีก เขาเปลี่ยนไปแบบนี้คงเป็นผู้หญิงชื่อหยกคอยบอกเขา พ่อคงรักผู้หญิงคนนั้นมากถึงได้ยอมเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้ผู้หญิงคนนั้นมีความสุข น่าเสียดายที่แม่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น น่าเสียดายที่พ่อไม่คิดจะแบ่งความรักให้แม่ฉันบ้าง“ใช้ชีวิตให้มีความสุขเหรอ อิสระของหนูแลกมาด้วย

เฟิงหวงกลับมาถึงบ้านเจอน้องสาวนั่งรอที่ห้องนั่งเล่น เขารีบเดินมาหาน้องเผื่อว่าน้องมีเรื่องให้เขาช่วยเหลือ “แม่บ้านบอกน้องรอพี่ มีใครทำอะไรน้องคะ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจคะ”“คุณเฟิงกลับมาแล้วเหรอคะ” แม่ลูกอ่อนเอ่ยทักพี่ชาย“ค่ะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับน้องสาวของพี่คะ ไอ้ไทมันบังคับอะไรน้องหรือเปล่า” เขาถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยพลางเดินมานั่งข้าง ๆ น้องสาวต่างแม่“น้องหนูได้ยินว่าคุณเฟิงกับคุณซานิหย่ากันแล้ว”“ใช่ค่ะ”“น้องหนูเป็นต้นเหตุทำให้คุณเฟิงคุณซานิต้องหย่ากันใช่ไหมคะ”“ไม่ใช่ค่ะ”“คุณเฟิงโกหกน้องหนู”“พี่กับเขาเลิกกันเพราะเราเหมือนกันเกินไป เราต่างไม่ยอมปรับตัว เราต่างเอาแต่ใจตัวเอง เราต่างไม่รักกัน เราก็เลยเลิกกันค่ะ”“…”“น้องไม่ต้องคิดมากเรื่องของพี่นะคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่พี่กับซานิตัดสินใจมาอย่างดีแล้ว การเลิกกันของพี่ไม่เกี่ยวกับน้อง น้องต้องห้ามคิดมาก พักผ่อนเยอะ ๆ นะคะเลี้ยงลูกหมูไม่ใช่เรื่องง่าย ยัยหนูน้อยคนนั้นงอแงเก่งมากไม่ใช่เหรอ”“ค่ะ” เพราะทั้งคู่ไม่มีลูกด้วยกันหรือเปล่านะถึงได้ตัดสินใจเลิกกันตั้งแต่ที่คุณเฟิงหย่าแม่ของคุณเฟิงก็อารมณ์ดีมากและยังพูดเรื่องที่คุณซานิร่างกา