All Chapters of Limerence มาเฟียคลั่งรัก: Chapter 201 - Chapter 210

“ทั้งที่บอกให้พี่ไปใช้ชีวิตอย่างมีความสุข บอกว่าพี่ทำเพื่อตระกูลมาเยอะแล้ว แต่ทำไมสุดท้ายแล้วถึงไม่ปล่อยพี่”“เพราะพี่มีลูกและที่หนักกว่านั้นคือพี่มีลูกเป็นผู้ชาย”“รู้สึกเหมือนเอาของขวัญมาขู่คนตระกูลนั้น พี่ไม่ได้อยากให้ลูกพี่มาเจออะไรแบบนี้ คุณสมิงนี่ขายได้ทุกอย่างจริง ๆ” ขายได้แม้กระทั่งหลานชายตัวเอง ใจร้ายกว่าคุณสมิงคงไม่มีอีกแล้ว“แต่มันก็เป็นสิทธิ์ที่ของขวัญควรจะได้ไม่ใช่เหรอ ของขวัญเป็นทายาทตระกูลหวังนะพี่ ที่พี่เฟิงไม่มีลูกกับผู้หญิงคนอื่นก็เพราะเขาไม่อยากผิดคำพูดกับพี่”“ไปโดนมันพูดอะไรกรอกหูมาอีก ทำไมเข้าข้างมัน”“ไม่ใช่แบบนั้น ผมจะเข้าข้างเขาทำไม ผมแค่อยากเรียกร้องสิทธิ์ให้หลาน”“เราไม่ได้ขาดเงิน”“แต่ทำไมเราต้องทิ้งสิทธิ์ที่ของขวัญควรได้รับ จริงอยู่ที่พี่อาจจะไม่ต้องการ แต่เมื่อของขวัญโตขึ้นของขวัญอาจจะต้องการก็ได้นะพี่ เราไม่ควรตัดโอกาสของลูกหรือเปล่าพี่”“พี่ก็แค่ออกความคิดเห็น แต่ความคิดเห็นของพี่ก็ใช่ว่าจะถูกพิจารณา คุณสมิงเขาน่าจะวางแผนทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้วและก็คงอยากให้ผลลัพธ์เป็นไปตามที่ต้องการ”“ตระกูลเรามันเป็นแบบนี้มาตลอด เราไม่มีสิทธิ์ในการตัดสินใจ แต่ก็ยังดี

“เฟิงหวง!”“...”“ใช่สิ แกมันโตแล้ว แกดูแลตระกูล แกดูแลทุกอย่างขณะที่ฉันแก่ขึ้นทุกวัน ฉันพูดอะไรก็ไม่มีความหมายกับแกแล้ว ฉันมันพูดอะไรไม่ได้มาตั้งนานแล้ว”“แม่...”“ไม่รู้ล่ะ แกหาวิธีให้ฉันได้เจอกับหลานฉันเลย ฉันไม่ยอมให้หลานฉันไม่รู้จักฉันหรอกนะ ฉันต้องได้เลี้ยงหลานคนนี้”“แม่!”“ทำไม ก็ฉันบอกให้แกมีลูกกับยี่หวาแกก็ไม่ยอมมี ทั้งยังมีผู้หญิงคนอื่นมากมายทำร้ายจิตใจยี่หวา แกเป็นคนแบบนี้ได้ยังไง เมื่อก่อนแกอยู่กับเมียเก่าแกฉันไม่เห็นแกมีเรื่องผู้หญิง นี่แกต้องการประชดฉันใช่ไหมเฟิงหวง ที่แกทำทั้งหมดเพื่อประชดฉันใช่ไหม”“ใช่ครับ ผมประชด แม่ก็รู้อยู่แล้วจะมาถามอีกทำไมแล้วผมก็ไม่มีปัญญาจะพาลูกชายผมมาให้แม่ได้เจอหรอกครับ สิทธิ์ทุกอย่างอยู่ที่นิ ผมกับนิหย่ากันแล้ว ผมจะไปเรียกร้องเอาอะไรจากเธอได้ แม่คิดว่าซานิจะโง่ให้เหรอครับ แม่คิดว่าซานิเป็นคนโง่งั้นเหรอ ที่แม่สั่งผมทำไม่ได้หรอก” พูดจบเฟิงหวงทิ้งตัวลงนอน“ไอ้เฟิง ไอ้ลูกทรพี แกนะแก แกนี่มันจริง ๆ เลย” นางเอื้องดาวโมโหจนคิดหาคำพูดไม่ออกทำวิธีไหนดี ต้องใช้วิธีไหนนางจึงจะได้เจอหลาน ทำยังไงนางถึงจะได้เลี้ยงหลาน ทำยังไงหลานจะรู้ว่านางคือย่า คิดเท่

“ไม่ เหมือนจะตกใจ เป็นแบบนั้นก็ดีเหมือนกัน ให้มีเรื่องที่ทำอะไรไม่ถูกซะบ้าง ไม่ใช่เก่งไปซะทุกเรื่อง” มองย้อนคิดดูก็นึกสมน้ำหน้าท่าทางที่ทำตัวไม่ถูกอยู่หรอก“หน้าดูสะใจดี”“นิดนึงสิ” ซานิยกยิ้มมุมปาก “แล้วช่วงนี้งานเป็นยังไงบ้าง”“ทุกอย่างเรียบร้อยยกเว้นงานไอ้เหนือ มันชอบหนีงาน”“เหนือมันยังเด็ก”“27 แล้วเด็กที่ไหนกัน ถ้าเด็กก็ต้องที่รักกับของขวัญนั่นถึงเรียกเด็ก”“ก็เหนือมันบอกเป็นหัวหน้าเด็กน้อย”“เมื่อไหร่มันจะโตตามตัวก็ไม่รู้” พูดถึงน้องชายต่างแม่ไทเกอร์ก็รู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมาอีก ที่ผ่านเป็นเพราะเขาตามใจน้ำเหนือเกินไป ถึงตอนที่เข้มงวดน้องจึงไม่สนใจ ให้คาดหวังในตัวน้ำเหนือมากไปก็คงจะไม่ได้“อย่าคาดหวังอะไรกับเหนือมันเลย ปล่อยให้มันได้ใช้ชีวิตแทนเราก็ดีนะ”“พูดง่ายน่ะสิ ตาแก่นั่นเข้มงวดยิ่งกว่าผม โดนตาแก่เรียกไปด่าหน่อยมันก็ขยันสามวันหลังจากนั้นก็เกเรอีก”“มันอาจจะชอบให้พ่อด่า”“อืม อาจจะจริง”“กินอะไรมายัง”“ยัง แต่สั่งแม่บ้านทำกับข้าวแล้ว”“เค พี่ไปหาของขวัญก่อน เดี๋ยวมา”“อืม” ไทเกอร์ยิ้มก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดอ่านข้อความที่เด้งเข้ามา เป็นข้อความที่น้องชายต่างแม่ส่งมาบอกว

“เข้าใจ” นางเอื้องดาวก็ไม่ได้อยากให้หลานชายโตมาเหมือนลูกชายลูกสะใภ้ นางอยากให้หลานของนางเป็นที่รักของทุกคน สิ่งที่ซานิพูดมานางจึงเข้าใจได้ ทว่าก็ยังไม่อยากยอมรับนักว่าเป็นเพราะนางที่เลี้ยงเฟิงหวงผิดเฟิงหวงถึงได้กลายเป็นคนแบบนี้ “แล้วเรื่องเฟิงล่ะ เมื่อไหร่จะให้เฟิงมาเจอของขวัญ เธอคิดจะกีดกันพ่อลูกงั้นเหรอ”เฟิงหวงเคยติดต่อซานิมาหลายรอบ มีทั้งเมาหนักโทรมาอาละวาดบ้าง เมาแล้วโทรมาอ้อนโทรมาขอโทษ ทุกครั้งที่โทรมาจะโทรมาแค่ตอนเมาเท่านั้น โทรมาสาธยายเรื่องราวต่าง ๆ แล้วก็ร้องไห้จนสายตัดไป ซานิจะพูดทุกครั้งว่าถ้ายังไม่พร้อมจะเป็นพ่อคนก็อย่าได้ติดต่อมา อย่ามาทำให้ลูกเสียใจ เฟิงหวงอยากดึงดันแต่สิ่งที่ซานิพูดก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ซึ่งเรื่องที่เข้าใจได้เป็นเรื่องที่เฟิงหวงรับไม่ได้“ตลอดหลายปีมานี้เขาเละเทะมาก คุณแม่คิดว่าเขาพร้อมจะเป็นพ่อที่ดีให้ของขวัญหรือยังคะ คุณแม่อยากให้เฟิงหวงในตอนนี้เป็นแบบอย่างให้ของขวัญเหรอคะ”“ก็...”“ก่อนที่คุณแม่จะตอบหนู ขอให้คุณแม่คิดถึงของขวัญที่เป็นหลานชายก่อนจะคิดถึงเฟิงหวงนะคะ”นางเอื้องดาวมองหน้าซานิพลางคิดทบทวนอย่างถี่ถ้วนแล้วจึงเอ่ย “จริงอยู่ที่เฟิงนิสัยไม

“แต่ทำอยู่อย่างนี้ก็ใช่ว่าจะได้ผลดีนี่ครับ ผมเห็นแอบตามมาสักระยะแล้วไม่เห็นจะมีอะไรพัฒนาเลยครับ ผมว่าแบบนี้ไม่ใช่นิสัยนายเลย ทำไมนายไม่รุกเหมือนเมื่อก่อนครับ”“จะรุกยังไง มึงไม่เห็นฤทธิ์ลูกชายกูเหรอ กูไม่อยากเป็นแบบอย่างที่ไม่ดีของลูก กูอยากทำหน้าที่พ่อที่ดีแบบที่เคยคุยกับซานิไว้”“คนเลวจะเป็นคนดีได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอครับนาย ยิ่งคนที่เลวมาทั้งชีวิตใช่ว่าจะเป็นคนดีได้ง่าย”“นี่มึงกำลังด่ากูอยู่หรือเปล่า”“เปล่านะครับ ผมก็แค่ช่วยนายคิด แบบอย่างที่ดีเป็นง่ายที่ไหนกัน ปรับเปลี่ยนตัวเองต้องใช้เวลาไม่ใช่เหรอครับ แบบนี้นายไม่แก่ห้าสิบหกสิบเลยเหรอครับนายน้อยถึงจะรู้ว่านายคือพ่อ”“มึงอยู่กับกูนานเกินไปหรือไง ทำไมไม่รู้จักให้กำลังใจกูบ้าง ก็แค่เป็นคนดีมันจะยากอะไรขนาดนั้นวะ”“ครับ ผมผิดเองครับ” ขืนขัดอะไรไปมากกว่านี้คนที่จะเดือดร้อนก็คงไม่พ้นตัวเขาที่เป็นเพียงลูกน้องคนสนิท เจ้านายอยากทำอะไรตัดสินใจยังไงคนเป็นลูกน้องมีหน้าที่ทำตามเท่านั้น เฮ้อ เมื่อก่อนใจกล้าบ้าบิ่นยิ่งกว่าใคร พอมีลูกเข้าหน่อยกลายเป็นไม่กล้าวู่วาม ไม่กล้าจะขัดใจคนเป็นแม่ของลูกด้วย ก็นะก็เข้าใจได้เพราะเรื่องราวมันแย่ลงแบบนี้ก็เพ